Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก : Capítulo 51 - Capítulo 60

บทที่ 51 เพลิงคลั่งหน้าโรงทานแสงอรุณทอประกายจางๆ เหนือขอบฟ้าเมืองเปียนเฉิง แต่ความหวังที่ควรจะมาพร้อมกับแสงตะวันกลับถูกบดบังด้วยกลุ่มควันที่ลอยฟุ้งมาจากกองขยะและซากปรักหักพังในย่านคนจน บรรยากาศภายในโรงทานที่เย่อันฉีใช้เป็นเรือนรักษาชั่วคราวทวีความตึงเครียดจนถึงขีดสุด กลิ่นยาสมุนไพรที่เคี่ยวจนงวดส่งกลิ่นฉุนกึกไปทั่วบริเวณ ทว่าเสียงที่ดังแทรกเข้ามากลับไม่ใช่เสียงขอบคุณจากใจราษฎร แต่เป็นเสียงก่นด่าและเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง"ไอ้หมอหลวงสารเลว! มันเอาพวกเราเป็นหนูลองยา! ยาที่มันให้พวกเรากินคือยาพิษ!" เสียงตะโกนแหบพร่าของชายคนหนึ่งดังขึ้นปลุกระดมฝูงชนที่กำลังโศกเศร้าและหวาดกลัวเย่อันฉีที่เพิ่งจะประคองหยดสมุนไพรหยดสุดท้ายลงในโถยาใหญ่ถึงกับชะงัก มือเรียวบางที่สั่นเทาจากการอดนอนขยับจัดแจงผ้าปิดจมูกให้เข้าที่ นางหันไปมองผ่านม่านกระโจมที่สั่นไหว เห็นเงาร่างนับร้อยกำลังมุ่งตรงมายังกระโจมยาพร้อมกับคบไฟและจอบเสียมในมือ ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด"คนพวกนี้ถูกเป่าหูมาแน่ๆ เจ้าพวกตระกูลหลิว... เจ้าคนทราม พวกนั้นกล้าใช้ชีวิตคนเป็นเครื่องมือสร้างสถานการณ์งั้นหรือ!" อันฉีกัดฟั

บทที่ 53 ยาหยดสุดท้ายและความหวังภายในกระโจมพยาบาลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นสมุนไพรเคี่ยวจนงวด ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของเย่อันฉี นางยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงไม้ไผ่ ดวงตาคู่สวยที่ปกติจะนิ่งเรียบเย็นชา บัดนี้กลับวูบไหวด้วยประกายของความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มือเรียวบางที่เคยหยิบจับเข็มเงินและตัวยาได้อย่างแม่นยำ กลับสั่นเทายามที่ต้องบรรจงพันผ้าพันแผลรอบฝ่ามือหนาของบุรุษตรงหน้าซ่งอี้หานนอนพิงพนักเตียงด้วยสีหน้าที่ซีดขาวดุจกระดาษ แผ่นอกของเขาขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ ทุกครั้งที่ลมหายใจถูกพ่นออกมา มันแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามจะสะกดกลั้นเอาไว้ไม่ให้สตรีตรงหน้าต้องเป็นกังวลไปมากกว่านี้ แม้ว่าแผลที่กลางฝ่ามือจะลึกจนเกือบถึงกระดูก และพิษจากคมมีดอาบยาบางอย่าง (ที่ชายคนร้ายแอบซ่อนไว้) จะเริ่มทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเขาปั่นป่วน แต่สายตาของเขากลับยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของอันฉีอย่างไม่ลดละ ราวกับว่านางคือยารักษาเพียงหนึ่งเดียวที่เขามีในยามนี้“ท่านพักผ่อนเสีย... อย่าเพิ่งพูดอะไรอีกเลย” อันฉีเอ่ยพึมพำ น้ำเสียงของนางเครือจนสัมผัสได้ถึงความสะเทือนใจ

บทที่ 55 แผลใจรักษาด้วยใจบรรยากาศยามดึกสงัดภายในกระโจมรักษานั้นเงียบเชียบ มีเพียงเสียงเปรี๊ยะปะของฟืนในเตาที่กำลังมอดไหม้ และกลิ่นอายจางๆ ของยาสมานแผลที่ต้มสกัดเข้มข้น แสงจากโคมไฟน้ำมันดวงเล็กส่องกระทบใบหน้าของ เย่อันฉี ที่กำลังนั่งจดจ่ออยู่กับการบดสมุนไพรสดในโกร่งหินอย่างขะมักเขม้น แม้ร่างกายของนางจะล้าจนแทบจะหลับทั้งยืน แต่ทว่าดวงตาคมสวยกลับคอยชำเลืองมองไปยังเตียงไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของกระโจมเป็นระยะๆบนเตียงนั้น ร่างสูงของซ่งอี้หาน นอนเหยียดยาวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าที่เคยดูหยิ่งผยองและสะอาดสะอ้านบัดนี้กลับซูบเซียวลงเล็กน้อย รอบศีรษะถูกพันด้วยผ้าสะอาดที่มีคราบเลือดซึมออกมาบางๆ แขนขวาที่ถูกพันแผลไว้อย่างหนาแน่นวางอยู่บนหมอนรองเพื่อลดอาการบวม แววตาของเขาที่เคยจ้องมองโลกอย่างเย็นชานั้น บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและ ‘เจ้าเล่ห์’ ขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อเห็นว่าคุณหนูสี่กำลังเดินเข้ามาใกล้“โอย... เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน” เสียงครางแผ่วเบาที่ดังขึ้นทำให้อันฉีต้องชะงักมือจากโกร่งบดยา นางรีบวางสากหินลงแล้วก้าวเข้าไปข้างเตียงด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล“ท่านหมอซ่ง! ท่านเจ็บตรงไหนหรื

บทที่ 57 สัญญาใจกลางทุ่งสมุนไพรพายุร้ายแห่งโรคระบาดที่เคยพัดกระหน่ำเมืองเปียนเฉิงจนแทบกลายเป็นเมืองร้าง บัดนี้เริ่มสงบลงดุจผิวน้ำหลังพายุผ่านพ้น แสงทองของดวงตะวันยามเช้าสาดส่องลงบนยอดเขาหลังเมือง ซึ่งเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ที่ชาวบ้านต่างขนานนามว่าหุบเขาพันโอสถ กลิ่นดินที่ชุ่มชื้นผสานกับกลิ่นหอมสะอาดของพรรณไม้นานาชนิดโชยมาตามลม ช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดที่สะสมมานานนับเดือนให้มลายหายไปจนสิ้นร่างของสตรีในชุดสีเขียวอ่อนสะอาดตาเดินนำหน้าไปตามทางลาดชันของหุบเขา เย่อันฉี สะพายตะกร้าไม้ไผ่สานใบย่อมไว้ที่หลัง มือของนางหยิบจับสมุนไพรสดขึ้นมาพิจารณาด้วยความชำนาญ ทว่าฝีเท้าที่เคยรวดเร็วมั่นคงกลับต้องชะลอลงบ่อยครั้ง เพื่อหันไปมองบุรุษที่เดินตามหลังมาไม่ห่างนักซ่งอี้หาน เดินกระย่องกระแย่งตามมาโดยใช้ไม้เท้าช่วยพยุง มือขวาของเขายังคงมีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดตาสะพายคล้องคอไว้ แม้บาดแผลจะดีขึ้นมากแล้ว แต่เขาก็ยังคงแสร้งทำเป็นสีหน้าซีดเซียวทุกครั้งที่อันฉีหันมามอง แววตาที่เคยหยิ่งผยองของอดีตหมอหลวงบัดนี้กลับกลายเป็นแววตาของสุนัขตัวโตที่กำลังรอคอยความเมตตาจากเจ้าของ"ท่านหมอซ่ง... ข้าบอกแล้ว

บทที่ 59 บุกวังหลวงทวงความยุติธรรมแสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้าของเมืองเปียนเฉิงซึ่งเป็นเขตราชธานีอันรุ่งโรจน์ แต่ภายใต้ความเจริญรุ่งเรืองนั้นกลับซุกซ่อนเขม่าควันแห่งการทุจริตและความแค้นที่ฝังรากลึก รถม้าคันเรียบง่ายทว่าแข็งแรงทนทานจอดนิ่งอยู่หน้าประตูจวนตระกูลเย่ เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเข้าสู่ใจกลางอำนาจอย่างวังหลวง เพื่อสะสางบัญชีแค้นที่ค้างคามานานแสนนานซ่งอี้หาน ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายลมหนาวในยามเช้า ชุดขุนนางหมอหลวงที่เขาเคยสวมใส่อย่างภาคภูมิใจบัดนี้ถูกซักจนสะอาดกริบและนำกลับมาสวมอีกครั้ง ทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีเข้มที่ช่วยขับเน้นใบหน้าคมสันให้ดูสุขุมและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น แม้แขนขวาของเขาจะยังไม่หายสนิทดีนัก แต่วันนี้เขากลับดูไม่มีวี่แววของความอ่อนแออ เหมือนเช่นทุกวัน ดวงตาของเขามุ่งมั่นราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจะกลับไปทวงบัลลังก์คืน"ท่านหมอซ่ง... ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าต้องไปวันนี้?" เย่อันฉี เดินเข้ามาใกล้ มือเรียวบางช่วยจัดปกเสื้อคลุมให้เขาอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่สวยฉายแววห่วงใยอย่างที่ปิดไม่มิด "พวกขุนนางกังฉินเหล่านั้นร่วมมือกับคนตระกูลหลิวที่เหลือซาก มีทั้งอำนาจและเล่ห์เหลี่ยม ข้าเ