Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก : Bab 21 - Bab 30

บทที่ 20 การเดินทางสู่หมู่บ้านลับรุ่งอรุณถัดมาเหนือท้องฟ้าเมืองเปียนเฉิงถูกฉาบด้วยสีม่วงครามสลับทอง แสงแรกของวันล่วงล้ำผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมเทือกเขาทางทิศตะวันออก บรรยากาศรอบจวนตระกูลเย่ในเช้านี้เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงแต่ทว่าเคร่งเครียด รถข้าหลวงคันใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้มีพื้นที่เก็บของมิดชิดถูกนำมาจอดรออยู่ที่หน้าประตูจวน บรรดาบ่าวไพร่ต่างเร่งรีบจัดเตรียมเสบียงและอาวุธป้องกันตัวสำหรับการเดินทางที่ไม่มีใครคาดเดาได้เย่ซิงเยว่ ในชุดรัดกุมสีเขียวเข้มขลิบดำ เส้นผมสีนิลถูกรวบขึ้นเป็นมวยสูงประดับด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายเพียงอันเดียว นางยืนตรวจสอบความเรียบร้อยของรถม้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรับผิดชอบ มือเรียวบางลูบไล้ไปตามเนื้อไม้ของตัวรถ พลางสำรวจรอยต่อและลิ้นชักลับที่นางออกแบบไว้สำหรับเก็บเครื่องหอมราคาแพงหากขากลับต้องบรรทุกของหนัก"น้องห้า... แน่ใจนะว่าเจ้าจะไม่ให้พี่คนใดคนหนึ่งตามไปด้วย?" เย่จื่อหลิน (พี่ใหญ่) เดินเข้ามาประชิดพลางปรับปกเสื้อให้น้องสาวด้วยความอาทร "การเข้าป่าลึกคราวนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ตระกูลหลิวอาจจะส่งคนตามประกบเจ้าทุกฝีก้าว ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านัก""พ

บทที่ 22 อดีตที่เริ่มปรากฏเสียงคมดาบปะทะกันเคร้งคร้างกลางป่าลึกค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเหล่าชายชุดดำที่บัดนี้ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นใบไม้แห้ง เซี่ยหยางเฟย สะบัดกระบี่ไล่หยดเลือดสีเข้มออกจากตัวดาบด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามทว่าเย็นชา แสงอาทิตย์ที่รอดผ่านยอดไม้ลงมาทาบทับใบหน้าคมเข้มของเขา ทำให้ดวงตาคู่นั้นดูดุดันราวกับเทพสงครามที่เพิ่งตื่นจากนิทราเขากลับมาสวมมาดคุณชายกะล่อนอีกครั้งเมื่อหันไปมองรถม้า "ซิงเยว่... แมลงพวกนี้ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ทำเอาข้าเหงื่อตกจนอาการปวดหัวเกือบจะกำเริบขึ้นมาอีกรอบแน่ะ" เขาแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นนวดขมับ พลางส่งยิ้มอ่อนแรงไปให้นางเอกสาวที่บัดนี้เดินลงมาจากรถม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย"เจ้าคนกะล่อน... เลิกเล่นละครได้แล้ว" เย่ซิงเยว่ ก้าวเท้าข้ามร่างของอันธพาลคนหนึ่งไปหาเขา สายตาของนางจ้องมองบาดแผลถลอกเล็กน้อยที่ต้นแขนของหยางเฟยด้วยความรู้สึกที่ปนกันระหว่างความรำคาญและความห่วงใย "ถ้าท่านปวดหัวนัก ก็ไปนอนในรถม้าเสีย ข้าจะเป็นคนขับเองจนกว่าจะถึงหมู่บ้านลับนั่น""โอ้... เจ้ายอมให้ข้านอนพักข้างกายเจ้าหรือ? ช่างเป็นวาสนาของข้ายิ่งนัก" หยางเฟยขยับเข้าไ

บทที่ 24 สายใยที่เริ่มถักทอ ท่ามกลางกลุ่มควันที่ลอยม้วนตัวเป็นเกลียวสีดำปกคลุมไปทั่วชั้นบรรยากาศของหมู่บ้านลับ กลิ่นไหม้ของไม้กฤษณาเนื้อดีที่ถูกเปลวเพลิงเลียลามส่งกลิ่นหอมปนความเศร้าสลดอบอวลไปทั่วบริเวณ เย่ซิงเยว่ ก้าวเท้าไปบนพื้นดินที่ร้อนระอุอย่างระมัดระวัง ทุกฝีเข็มที่นางย่ำลงไปนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียด แววตาของนางจดจ้องไปยังทิศตะวันออกตามที่ร่างสูงที่บาดเจ็บชี้นำทางมา หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก ไม่ใช่เพียงเพราะหวาดกลัวต่อเพลิงพิโรธที่ล้อมรอบ แต่เพราะทุกนาทีที่เสียไปหมายถึงชีวิตของ เซี่ยหยางเฟย ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายนางแบกความหวังและความกังวลไว้เต็มอก พลางมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังสุดท้ายที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผา ทว่ายิ่งเข้าใกล้ สิ่งที่ทำให้นางต้องขมวดคิ้วแน่นคือความเงียบเชียบที่ผิดปกติ "คนคุ้มกันที่ เจ้าคนปลิ้นปล้อน นั่นบอกไว้หายไปไหนหมด?" นางพึมพำกับตัวเองด้วยความระแวง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บริเวณบ้านที่ควรจะมีองครักษ์ฝีมือดีของตระกูลเซี่ยคอยคุ้มกันสมุนไพรหลวง แต่บัดนี้กลับพบเพียงความว่างเปล่า มีเพียงรอยเท้าที่ดูสับสนอลหม่านและรอยเลือดจางๆ ที่ถูกฝุ่นเขม่าควันพัดม

บทที่ 26 เพลิงแค้นที่ยังคุกรุ่นภายใต้แสงจันทร์ที่เริ่มมัวเพราะหมู่เมฆหนาทะมึนเหนือหมู่บ้านลับ กลิ่นควันไฟยังคงลอยอบอวลเป็นพยานถึงความบ้าคลั่งของ เจ้าคนทราม ตระกูลหลิวที่หวังจะเผาทำลายทุกอย่างเพียงเพื่อความโลภของตน เย่ซิงเยว่ ยืนตระหง่านอยู่ริมลำธารข้างกายของ เซี่ยหยางเฟย ที่บัดนี้ได้รับการประคองจากหน่วยคุ้มกันเงา แววตาของนางมิได้ฉายความอ่อนแอออกมาอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแผดเผาศัตรูให้วอดวายยิ่งกว่ากองเพลิงเบื้องหลัง"รายงานคุณหนูเย่..." ผู้นำหน่วยคุ้มกันเงาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "แม้บ้านเรือนส่วนใหญ่จะถูกไฟเผาทำลาย แต่โชคดีที่ชาวบ้านหมู่บ้านลับแห่งนี้เป็นผู้ชำนาญเส้นทางป่า พวกเขาอพยพออกไปทางอุโมงค์หลังน้ำตกได้ทันท่วงทีตามแผนที่คุณชายหยางเฟยวางเผื่อไว้ ทว่า... สมุนไพรล้ำค่าที่เตรียมส่งมอบให้วังหลวงในส่วนที่มิได้เก็บในห้องลับใต้ดิน กลับกลายเป็นเถ้าถ่านไปสิ้นแล้วขอรับ"ซิงเยว่กำหมัดแน่นจนเล็บแทงเข้าไปในเนื้อ "พวก เจ้าคนถ่อย ตระกูลหลิว... พวกมันกล้าดียังไงถึงทำลายความหวังของชาวบ้านและหยามเกียรติของหลวงเช่นนี้" นางหันไปมองหยางเฟยที่แม้จะยังดูซ

บทที่ 28 ตราชูแห่งความยุติธรรม บรรยากาศภายในโถงตัดสินของกรมอาญาแห่งเมืองหลวงเปียนเฉิงในยามนี้ เย็นเยียบจนน่าขนลุก ผนังหินศิลาสีเข้มสะท้อนแสงเทียนเลือนรางประหนึ่งดวงตาของเทพเจ้าผู้ทรงธรรมที่คอยจ้องมองคนบาป เสียงโซ่ตรวนที่ลากครูดไปกับพื้นหินดังกังวานสะท้อนไปมาบีบคั้นหัวใจของผู้ที่ถูกพันธนาการ ร่างของสามพ่อลูกตระกูลหลิว ทั้ง หลิวคัง ผู้ทะเยอทะยาน หลิวหยวน ผู้โอหัง และ หลิวเหวิน ผู้ปลิ้นปล้อน ถูกผลักให้คุกเข่าลงเบื้องหน้าแท่นพิจารณาคดีในสภาพที่แทบดูไม่ได้ ความสง่างามของคุณชายตระกูลใหญ่เลือนหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดหวั่นที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าซีดเผือด ใต้เท้าถัง นั่งประจำตำแหน่งประธานในที่พิจารณา แววตาคมปลาบดุจเหยี่ยวของเขาจดจ้องไปที่กลุ่มคนตรงหน้าด้วยความรังเกียจ ขณะที่ด้านข้างมีสตรีสองนางยืนอยู่อย่างสงบ เย่จื่อหลิน (พี่ใหญ่) ยืนนิ่งดุจปติมากรรมหินสลัก นางมิได้เอ่ยคำใดหรือก้าวก่ายหน้าที่ของเจ้าเมืองและตุลาการ เพียงแค่ทำหน้าที่เป็นพยานและตัวแทนตระกูลเย่ตามคำเชิญของใต้เท้าถังเท่านั้น สายตาของนางเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความรู้สึก ส่วนเย่อันฉี (พี่สี่) ยืนถัดไปเพียงเล็กน้อย ใบหน้าของนางสงบนิ่ง