All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก : Chapter 21 - Chapter 26

บทที่ 20 การเดินทางสู่หมู่บ้านลับรุ่งอรุณถัดมาเหนือท้องฟ้าเมืองเปียนเฉิงถูกฉาบด้วยสีม่วงครามสลับทอง แสงแรกของวันล่วงล้ำผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมเทือกเขาทางทิศตะวันออก บรรยากาศรอบจวนตระกูลเย่ในเช้านี้เต็มไปด้วยความกระฉับกระเฉงแต่ทว่าเคร่งเครียด รถข้าหลวงคันใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้มีพื้นที่เก็บของมิดชิดถูกนำมาจอดรออยู่ที่หน้าประตูจวน บรรดาบ่าวไพร่ต่างเร่งรีบจัดเตรียมเสบียงและอาวุธป้องกันตัวสำหรับการเดินทางที่ไม่มีใครคาดเดาได้เย่ซิงเยว่ ในชุดรัดกุมสีเขียวเข้มขลิบดำ เส้นผมสีนิลถูกรวบขึ้นเป็นมวยสูงประดับด้วยปิ่นไม้เรียบง่ายเพียงอันเดียว นางยืนตรวจสอบความเรียบร้อยของรถม้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรับผิดชอบ มือเรียวบางลูบไล้ไปตามเนื้อไม้ของตัวรถ พลางสำรวจรอยต่อและลิ้นชักลับที่นางออกแบบไว้สำหรับเก็บเครื่องหอมราคาแพงหากขากลับต้องบรรทุกของหนัก"น้องห้า... แน่ใจนะว่าเจ้าจะไม่ให้พี่คนใดคนหนึ่งตามไปด้วย?" เย่จื่อหลิน (พี่ใหญ่) เดินเข้ามาประชิดพลางปรับปกเสื้อให้น้องสาวด้วยความอาทร "การเข้าป่าลึกคราวนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ตระกูลหลิวอาจจะส่งคนตามประกบเจ้าทุกฝีก้าว ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านัก""พ

บทที่ 22 อดีตที่เริ่มปรากฏเสียงคมดาบปะทะกันเคร้งคร้างกลางป่าลึกค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเหล่าชายชุดดำที่บัดนี้ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นใบไม้แห้ง เซี่ยหยางเฟย สะบัดกระบี่ไล่หยดเลือดสีเข้มออกจากตัวดาบด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามทว่าเย็นชา แสงอาทิตย์ที่รอดผ่านยอดไม้ลงมาทาบทับใบหน้าคมเข้มของเขา ทำให้ดวงตาคู่นั้นดูดุดันราวกับเทพสงครามที่เพิ่งตื่นจากนิทราเขากลับมาสวมมาดคุณชายกะล่อนอีกครั้งเมื่อหันไปมองรถม้า "ซิงเยว่... แมลงพวกนี้ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ทำเอาข้าเหงื่อตกจนอาการปวดหัวเกือบจะกำเริบขึ้นมาอีกรอบแน่ะ" เขาแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นนวดขมับ พลางส่งยิ้มอ่อนแรงไปให้นางเอกสาวที่บัดนี้เดินลงมาจากรถม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย"เจ้าคนกะล่อน... เลิกเล่นละครได้แล้ว" เย่ซิงเยว่ ก้าวเท้าข้ามร่างของอันธพาลคนหนึ่งไปหาเขา สายตาของนางจ้องมองบาดแผลถลอกเล็กน้อยที่ต้นแขนของหยางเฟยด้วยความรู้สึกที่ปนกันระหว่างความรำคาญและความห่วงใย "ถ้าท่านปวดหัวนัก ก็ไปนอนในรถม้าเสีย ข้าจะเป็นคนขับเองจนกว่าจะถึงหมู่บ้านลับนั่น""โอ้... เจ้ายอมให้ข้านอนพักข้างกายเจ้าหรือ? ช่างเป็นวาสนาของข้ายิ่งนัก" หยางเฟยขยับเข้าไ

บทที่ 24 สายใยที่เริ่มถักทอ ท่ามกลางกลุ่มควันที่ลอยม้วนตัวเป็นเกลียวสีดำปกคลุมไปทั่วชั้นบรรยากาศของหมู่บ้านลับ กลิ่นไหม้ของไม้กฤษณาเนื้อดีที่ถูกเปลวเพลิงเลียลามส่งกลิ่นหอมปนความเศร้าสลดอบอวลไปทั่วบริเวณ เย่ซิงเยว่ ก้าวเท้าไปบนพื้นดินที่ร้อนระอุอย่างระมัดระวัง ทุกฝีเข็มที่นางย่ำลงไปนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียด แววตาของนางจดจ้องไปยังทิศตะวันออกตามที่ร่างสูงที่บาดเจ็บชี้นำทางมา หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก ไม่ใช่เพียงเพราะหวาดกลัวต่อเพลิงพิโรธที่ล้อมรอบ แต่เพราะทุกนาทีที่เสียไปหมายถึงชีวิตของ เซี่ยหยางเฟย ที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายนางแบกความหวังและความกังวลไว้เต็มอก พลางมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังสุดท้ายที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผา ทว่ายิ่งเข้าใกล้ สิ่งที่ทำให้นางต้องขมวดคิ้วแน่นคือความเงียบเชียบที่ผิดปกติ "คนคุ้มกันที่ เจ้าคนปลิ้นปล้อน นั่นบอกไว้หายไปไหนหมด?" นางพึมพำกับตัวเองด้วยความระแวง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ บริเวณบ้านที่ควรจะมีองครักษ์ฝีมือดีของตระกูลเซี่ยคอยคุ้มกันสมุนไพรหลวง แต่บัดนี้กลับพบเพียงความว่างเปล่า มีเพียงรอยเท้าที่ดูสับสนอลหม่านและรอยเลือดจางๆ ที่ถูกฝุ่นเขม่าควันพัดม