All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก : Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 จุติใหม่ ท่ามกลางกระแสลมหนาวที่พัดโกรกผ่านรอยแตกของฝาบ้านดินเก่าๆ เสียงหวีดหวิวของลมฟังดูคล้ายเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกลืม เกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมหมู่บ้านชนบทแถบชานเมืองเปียนจิงจนขาวโพลน ภายในกระท่อมที่ซอมซ่อจนแทบจะเรียกไม่ได้ว่าเป็นที่อยู่อาศัย กลิ่นธูปจางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ คละคลุ้งไปกับกลิ่นอายแห่งความตายที่เพิ่งมาเยือน บนแคร่ไม้ไผ่ที่ขามีรอยปลวกแทะ ร่างของชายวัยกลางคนนอนสงบนิ่งใต้ผ้าห่มผืนบางที่ปะชุนจนแทบไม่เหลือเนื้อผ้าเดิม เย่ต้ากวาง เสาหลักของบ้านสิ้นใจไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงหนี้สินและการเบียดเบียนจากญาติพี่น้องให้ภรรยาและลูกสาวทั้งห้าต้องเผชิญ "ท่านพี่... เหตุใดท่านจึงทิ้งพวกเราไปในยามที่ลมหนาวรุนแรงเช่นนี้" นางเย่ชิง(ชื่อเดิมหลี่ชิง) มารดาผู้มีนัยน์ตาบวมช้ำสะอื้นจนตัวโยน โดยมี เย่จื่อหลิน พี่สาวคนโตคอยประคองไหล่ไว้ด้วยความโศกเศร้าไม่แพ้กัน ในมุมมืดของเตียงดินที่อับชื้น ร่างผอมแห้งของเด็กสาวคนหนึ่งกลับนอนนิ่งสนิทราวกับสิ้นลมตามบิดาไปอีกคน นางคือ เย่ซิงเยว่ น้องเล็กผู้อ่อนแอที่ใครต่อใครต่างคิดว่านางคงไม่พ้นคืนนี้แน่... ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลัง

บทที่ 3 สบู่สมุนไพร เหมันตฤดูค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิที่เริ่มย่างกรายเข้ามาในเปียนเฉิง ทว่าชีวิตในเมืองหลวงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คิด บ้านเช่าหลังเล็กในย่านท้ายตลาดที่ซิงเยว่พามารดาและพี่สาวมาพักพิงนั้นค่อนข้างซอมซ่อ แต่สำหรับนางผู้เคยผ่านสังเวียน และการฝึกฝนที่ทรหดมาแล้ว พื้นที่เพียงแค่นี้ถือเป็นฐานบัญชาการชั้นยอด "พี่สาม รบกวนท่านช่วยต้มไขมันสัตว์รวมกับน้ำด่างสมุนไพรนี่ทีเจ้าค่ะ ส่วนพี่รอง ช่วยนำกุหลาบแห้งไปตำให้ละเอียด ข้าต้องการเพียงแค่กลิ่นและน้ำของมันเท่านั้น" ซิงเยว่สั่งการด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ นางเปลี่ยนบ้านเช่าหลังเล็กให้กลายเป็นโรงงานขนาดย่อม พี่สาวทั้งสี่คนแม้จะงุนงงกับสิ่งที่น้องสาวทำ แต่ด้วยความเชื่อมั่นในตัวซิงเยว่ที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทุกคนจึงยอมทำตามคำสั่งอย่างแข็งขัน "ซิงเยว่ เจ้าน่าจะพักผ่อนบ้างนะลูก" นางหลี่เดินเข้ามาซับเหงื่อให้บุตรสาวคนเล็ก "เจ้าทำงานหนักมาทั้งคืนแล้ว ร่างกายเจ้าเพิ่งจะฟื้นไข้..." "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านแม่ เราเหลือเงินไม่มากแล้ว หากธุรกิจสบู่สมุนไพรนี่ไม่สำเร็จ เราคงไม่มีเงินจ่ายค่าเช

บทที่ 5 ประชันโฉมกลางงานเลี้ยง บรรยากาศยามราตรีในจวนตระกูลหลิวคึกคักไปด้วยแสงไฟจากโคมระย้าหรูหรา กลิ่นหอมของอาหารเลิศรสและเสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมสร้างความสำราญให้แก่เหล่าชนชั้นสูงในเมืองเปียนเฉิง เหล่าคุณหนูผู้ดีต่างประโคมเครื่องประดับอัญมณีล้ำค่า แข่งกันอวดความงามและกิริยาที่ถูกฝึกปรือมาอย่างดีเพื่อหวังจะเป็นที่หมายปองของบุรุษผู้มีอำนาจ ทว่า ท่ามกลางดอกไม้ประดิษฐ์ที่ดูจอมปลอมเหล่านั้น กลับมี ดอกไม้หนาม ดอกหนึ่งที่ก้าวเข้ามาขโมยสายตาผู้คน เย่ซิงเยว่ก้าวลงจากรถม้าในชุดสีเขียวมรกตเรียบหรูที่เซี่ยหยางเฟยแอบส่งคนไปมอบให้ โดยอ้างว่าเป็นค่ามัดจำสบู่ ชุดนี้ไม่ได้เน้นลวดลายซับซ้อน แต่เน้นการตัดเย็บที่ขับเน้นช่วงเอวคอดกิ่วและหน้าอกหน้าใจที่กำลังสวยงามตามวัยของนาง ใบหน้าของนางแต่งแต้มเพียงบางเบา ทว่าดวงตาที่คมปราบดุจพยัคฆ์กลับทำให้นางดูโดดเด่นและน่าเกรงขาม "นั่นใครกัน? ดูไม่คุ้นหน้าเลย แต่เหตุใดกิริยาท่าทางถึงได้ดูทระนงขนาดนั้น" เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบกาย ซิงเยว่ไม่ได้สนใจเสียงเหล่านั้น นางก้าวเดินด้วยความมั่นใจแบบนักสู้ ในมือนางถือกล่องสบู่สมุนไพรชุดพิเศษที่ตั้งใจจะนำมาขยายตลาด ที่มุม

บทที่ 7 พยัคฆ์ซ่อนเล็บหลังจากจัดการนางผิงจนพ้นสายตาไปได้ไม่กี่วัน ความสงบสุขของเย่ซิงเยว่ก็ดูจะถูกท้าทายอีกครั้ง เมื่อสบู่ของนางเริ่มขยายตลาดเข้าสู่ย่านใจกลางเมืองเปียนเฉิงอย่างรวดเร็ว ทำให้ 'สมาคมเครื่องหอม' ของเมืองหลวงเริ่มอยู่นิ่งไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อกำไรที่พวกเขาสูญเสียไปไหลเข้าสู่กระเป๋าของสตรีบ้านนอกที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างนางซิงเยว่กำลังตรวจรับสมุนไพรอยู่ที่หลังร้านใหม่ของนาง ดวงตาคมกริบกวาดมองใบไม้แห้งในตะกร้าอย่างละเอียด กลิ่นอายนักสู้ของอดีตแชมป์ MMA ทำให้เพียงแค่นางขยับกาย คนงานรอบข้างก็ต่างพากันกริ่งเกรงในรังสีความกดดัน"น้องห้า... มีจดหมายเชิญจากหอหอมหมื่นลี้ ส่งมาให้เจ้า" พี่รองเดินเข้ามาพร้อมซองจดหมายสีแดงที่ส่งกลิ่นน้ำหอมฉุนกึก "พวกเขาบอกว่าอยากเจรจาเรื่องการแบ่งเขตการค้า"ซิงเยว่แค่นยิ้มเย็น "เจรจางั้นรึ? เกรงว่าจะเป็นการข่มขู่เสียมากกว่า"ในขณะที่นางกำลังไตร่ตรองอยู่นั้น เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ฟังดูน่าตีทว่ามีเสน่ห์ลุ่มลึกก็ดังขึ้นจากบนหลังคา"ถ้าเจ้าไปคนเดียว มีหวังโดนพวกจิ้งจอกเฒ่าพ่นพิษใส่จนสบู่ละลายหมดแน่ แม่นางน้อย"ซิงเยว่เงยหน้าขึ้นทันควัน พบกับร่างสูงโปร่

บทที่ 9 บุกหอหอมหมื่นลี้แสงรุ่งอรุณทอประกายฉาบยอดหลังคาทรงจั่วของเมืองเปียนเฉิง ทว่ากลิ่นอายคาวเลือดจากเหตุการณ์ริมน้ำเมื่อคืนยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาทของเย่ซิงเยว่ นางสวมชุดทะมัดทะแมงสีม่วงเข้ม ล้อมรอบด้วยเข็มขัดหนังที่ซ่อนอาวุธลับชิ้นเล็กไว้ประปราย ดวงตาที่ผ่านการฝึกฝน มาอย่างหนักหน่วงฉายแววเด็ดเดี่ยว นางไม่ใช่คนที่โดนรังแกแล้วจะนิ่งเฉย 'ตาต่อตา ฟันต่อฟัน' คือกฎที่นางยึดถือเสมอมาที่หน้าประตูร้านสบู่ตระกูลเย่ รถม้าคันหรูที่ตกแต่งด้วยลวดลายพยัคฆ์เมฆาจอดรออยู่ก่อนแล้ว เซี่ยหยางเฟยยืนพิงตัวรถด้วยท่าทางเกียจคร้าน ในวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดหรูหราจนเกินงาม แต่สวมชุดรัดกุมสีน้ำเงินเข้มขอบทอง เส้นผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นครึ่งหนึ่งครอบด้วยกวานหยกขาว ดูเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์ทว่าแฝงไปด้วยความอันตรายที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกเมื่อ"อรุณสวัสดิ์แม่นางน้อย... เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่? หรือว่ามัวแต่ฝันถึงพยัคฆ์หนุ่มที่ลงไปแหวกว่ายในน้ำเพื่อเจ้ากัน" หยางเฟยขยับยิ้มกะล่อนพลางคลี่พัดจีบโบกเบาๆ แววตาคมกริบนั้นจ้องมองสำรวจใบหน้าของซิงเยว่ราวกับจะค้นหาความนัย"เจ้าคนปลิ้นปล้อน! ถ้ายังไม่หุบปาก ข้าจะทำให้ท่านห