All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก : Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11 แผนพิชิตใจค่ำคืนในเมืองเปียนเฉิงยามนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวรรค์บนดินด้วยโคมไฟหลากสีสันที่แขวนระย้าไปตามท้องถนน เทศกาลประทีปเป็นเวลาที่หนุ่มสาวจะได้ออกมาเดินเที่ยวชมความงาม ทว่าสำหรับเย่ซิงเยว่ นางไม่ได้สนใจเรื่องความโรแมนติกเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ในมือนางถือพัดที่ทำจากไม้เนื้อดี แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อสังเกตการณ์พฤติกรรมของผู้บริโภคที่มาจับจ่ายใช้สอยในงาน เพื่อนำไปพัฒนาธุรกิจสบู่ของนางต่อไป"มาเดินงานเทศกาลด้วยใบหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้ ระวังความสวยของเจ้าจะเหี่ยวเฉาไปตามโคมไฟที่ไฟมอดนะ แม่นางน้อย"เสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ซิงเยว่ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร เซี่ยหยางเฟย ก้าวเข้ามาขนาบข้างนางอย่างรวดเร็ว วันนี้เขาอยู่ในชุดผ้าไหมสีแดงเข้มปักลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นทองดูหรูหราและดุดันยิ่งกว่าทุกวัน เส้นผมยาวสลวยถูกมัดรวบขึ้นสูงครอบด้วยกวานทองคำสลักลวดลายประณีต ปล่อยปอยผมยาวสยายถึงกลางหลังรับกับไหล่กว้างและใบหน้าคมเข้มที่มีไรหนวดจางๆ ยิ่งส่งเสริมให้เขาดูเป็นพยัคฆ์ร้ายในคราบคุณชายเจ้าสำราญ"เจ้าคนปลิ้นปล้อน! ท่านตามข้ามาอีกแล้วรึ?" ซิงเยว่หยุดเดินพลางหันไป

บทที่ 13 ศึกชิงตลาดบรรยากาศยามบ่ายที่ถนนสายหลักของเปียนเฉิงคึกคักไปด้วยผู้คน ทว่าที่หน้าอาคารหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหอหอมหมื่นลี้พอดิบพอดี กลับมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ชาวเมืองต้องหยุดชะงัก ป้ายไม้แกะสลักสีทองอร่ามที่เพิ่งถูกติดตั้งใหม่ระบุชื่อ "ร้านเครื่องหอมตระกูลเย่" อย่างท้าทายเย่ซิงเยว่ยืนกอดอกอยู่หน้าประใจตูร้าน นางสวมชุดสีแดงเพลิงที่ขับเน้นรูปร่างอันสมส่วนและความทะมัดทะแมง เส้นผมถูกรวบสูงเปิดเผยใบหน้าที่แต่งแต้มเพียงบางเบาทว่าทรงพลัง ดวงตาคมกริบของอดีตแชมป์ MMA กวาดมองไปยังฝั่งตรงข้าม เห็นเถ้าแก่หูที่กำลังยืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง"เริ่มเปิดร้านได้!" ซิงเยว่ประกาศเสียงชัดเจนทันทีที่สิ้นคำ พนักงานที่นางฝึกฝนมาอย่างดีก็เริ่มจัดวางสบู่ก้อนสวยงามหลากสีสัน กลิ่นหอมละมุนที่ไม่ฉุนกึกเหมือนเครื่องหอมทั่วไปเริ่มโชยกระจายไปทั่วท้องถนน ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาด้วยความรู้อยากเห็น ซิงเยว่ไม่ได้ใช้วิธีเรียกลูกค้าแบบธรรมดา แต่นางใช้วิธีสาธิต โดยการนำอ่างน้ำล้างมือมาตั้งไว้ แล้วให้ลูกค้าทดลองใช้สบู่ชำระล้างคราบสกปรกให้เห็นกับตา"นี่มัน... คราบน้ำมันที่ล้างออกยาก กลับหายไปเพ

บทที่ 15 ไออุ่นในจวนตระกูลเย่หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ซิงเยว่สั่งลงโทษสาวใช้จอมทะเยอทะยานจนกระเด็นออกนอกจวนไป บรรยากาศภายในจวนตระกูลเย่ที่เมืองเปียนเฉิงก็กลับคืนสู่ความสงบที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นอีกครั้ง แสงเทียนจากโคมไฟกระดาษส่องสว่างนวลตาพริ้วไหวไปตามลมยามค่ำคืน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานรมผ้าโชยมาจากเรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่เย่ซิงเยว่เดินออกจากเรือนรับรองแขกหลังจากสงบศึก กับเซี่ยหยางเฟยที่นอนแสร้งเจ็บขาอยู่บนตั่ง นางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เพื่อสลัดความรู้สึกวูบวาบในอกที่ เจ้าคนปลิ้นปล้อน ผู้นั้นทิ้งไว้เมื่อครู่ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเรือนพักของท่านมารดา"เยว่เอ๋อร์... เจ้ามาแล้วรึลูก" เสียงอ่อนโยนและนุ่มนวลดังขึ้นจากด้านใน เย่ฮูหยิน หรือ ท่านแม่เย่ชิง นั่งอยู่บนตั่งไม้บุผ้าไหมเนื้อดี ในมือนางกำลังถือปักผ้าอยู่ช้าๆ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวในยามที่อยู่หมู่บ้านชนบท บัดนี้เริ่มมีเลือดฝาดและดูผ่องใสขึ้นจากการได้รับการบำรุงด้วยสมุนไพรชั้นเลิศที่ซิงเยว่เสาะหามาให้"ท่านแม่ เหตุใดป่านนี้ยังไม่นอนอีกเจ้าคะ ดวงตาจะเสียเอาได้นะเจ้าคะ" ซิงเยว่รีบเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มือเรียวบางคว้ามือที่หยา

บทที่ 17 แผนซ้อนกลแสงอาทิตย์ยามอัสดงเริ่มทาบทับขอบฟ้าเมืองเปียนเฉิง เปลี่ยนสีท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มอมม่วงดูงดงามแต่แฝงไปด้วยความลึกลับ ภายในจวนตระกูลเย่ที่บัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสมุนไพรสดและกลิ่นน้ำมันหอมระเหย เย่ซิงเยว่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวในเรือนทำงาน มือหนึ่งถือพู่กันจดบันทึกรายชื่อสมุนไพรที่ต้องสั่งเพิ่ม แต่อีกใจหนึ่งกลับวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ที่หน้าร้านเครื่องหอมเมื่อช่วงเช้า"เจ้าผู้นั้น... หมอหลวงซ่งอี้หาน คิดจะใช้กฎระเบียบงี่เง่ามาปิดร้านข้าอย่างนั้นหรือ" ซิงเยว่พึมพำกับตัวเอง แววตาคมกริบฉายประกายความมุ่งมั่น นางรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่การตรวจสอบธรรมดา แต่มันคือการลองดีของขั้วอำนาจเก่าที่เริ่มหวาดกลัวต่อความสำเร็จของสตรีนิรนามอย่างนาง"น้องเล็ก... น้ำชาสมุนไพรเจ้าค่ะ" อันฉี เดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าของพี่สาวคนที่สี่ดูสงบนิ่งกว่าปกติ แต่นางกลับไม่ยอมวางตะกร้าสมุนไพรลงเสียที ในมือยังคงวนเวียนอยู่กับต้นหญ้าน้ำค้างเพลิงที่เจ้าหมอหลวงคนนั้นทักไว้"พี่สี่ ท่านยังคิดเรื่องหมอหลวงคนนั้นอยู่หรือ?" ซิงเยว่เงยหน้าขึ้นมอง จับสังเกตอาการนิ่งอั้นของพี่สาวได้ทันที"

บทที่ 19 วิกฤตวัตถุดิบขาดแคลนบรรยากาศยามเช้าที่ร้านเครื่องหอมตระกูลเย่ ควรจะเริ่มต้นด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของดอกกุ้ยฮวาและกุหลาบป่าที่เพิ่งถูกเด็ดมาใหม่ๆ ทว่าในเช้านี้ กลิ่นที่ลอยวนอยู่ในอากาศกลับเป็นกลิ่นแห่งความตึงเครียด เย่ซิงเยว่ยืนกอดอกอยู่กลางร้าน แววตาของนางหรี่ลงมองถังไม้เปล่าที่ควรจะเต็มไปด้วยสารสกัดจากชะมดเช็ดและน้ำมันกฤษณาชั้นเลิศ"ว่ายังไงนะพี่รอง... เถ้าแก่ร้านสมุนไพรทั้งย่านทิศใต้พร้อมใจกันบอกเลิกสัญญาการส่งวัตถุดิบให้เรางั้นหรือ?" เสียงของซิงเยว่เย็นเยียบจน เย่หรงเหยา (พี่สาวคนที่สอง) ถึงกับต้องถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ"ใช่แล้วน้องห้า... ไม่ใช่แค่ร้านเดียวนะ แต่ดูเหมือนว่าทุกร้านในเปียนเฉิงจะได้รับคำสั่งลับบางอย่างมา ข้าไปสอบถามที่ตลาดเช้ามาเมื่อครู่ พวกเขาบอกเพียงว่าสินค้าหมด กระทันหัน ทั้งที่ข้าเห็นรถขนสินค้าของตระกูลหลิวเพิ่งจะแล่นผ่านหน้าไปเมื่อครู่ใหญ่ๆ นี่เอง" หรงเหยากล่าวพลางจัดแจงสมุดบัญชีในมือที่ตอนนี้มีแต่ตัวเลขติดลบในช่องวัตถุดิบซิงเยว่แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้บ่าวไพร่ในร้านต่างพากันเสียวสันหลังวาบ "หึ... ตระกูลหลิวงั้นหรือ? คิดจะตัดเส้นเลือดใหญ่ทาง