Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก : Bab 31 - Bab 40

บทที่ 30 กิ่งเหมยที่เริ่มเบ่งบาน แสงอรุณทอประกายฉาบยอดหลังคากระเบื้องสีนิลของจวนตระกูลเย่ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันอบร่ำและดอกเหมยยามเช้าอบอวลไปทั่วบริเวณ หลังจากพายุร้ายอย่างตระกูลหลิวสงบลง บรรยากาศภายในจวนวันนี้แฝงไปด้วยความอบอุ่นที่ชวนให้คนรู้สึกสบายใจ พี่น้องสตรีตระกูลเย่ทุกคนต่างมารวมตัวกันที่ห้องโถงกลางตามคำเรียกหาของท่านแม่ ท่านแม่เย่ ในชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มดูสง่างามประหนึ่งหงส์เหนือกาลเวลา นางจิบชาพลางกวาดสายตามองลูกสาวทั้งห้าด้วยความรัก "พวกเจ้าทุกคน... เมืองหลวงเปียนเฉิงตัดสินคนจากกิริยาและสิ่งที่มองเห็นภายนอก แม่ไม่อยากให้ใครมาสบประมาทพวกเจ้าว่าเป็นเพียงหญิงจากชนบท แม่จึงอยากถามความเห็นพวกเจ้า... อยากเรียนรู้อะไรเพิ่มเติมตามความถนัดมั้ย? แม่จะหาอาจารย์ที่เก่งที่สุดมาสอนพวกเจ้าที่นี่" เย่จื่อหลิน (พี่ใหญ่) วางม้วนคดีลงเป็นคนแรก "ท่านแม่... ข้าอยากเรียนรู้เกี่ยวกับพิธีการและกฎหมายมหาชน ของราชสำนักเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากรู้แค่บทลงโทษ แต่ข้าต้องรู้ถึงโครงสร้างอำนาจเพื่อปกป้องครอบครัวเรา" เย่หรงเหยา (พี่รอง) ผู้มีนิสัยโผงผางและรักอิสระ เงยหน้าขึ้นพลางทุบโต๊ะเบาๆ "ท่านแม่! ข้าไม่อยากเรี

บทที่ 32 ปฐมบทแห่งการขัดเกลาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความคึกคักที่มากกว่าทุกวัน เสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ดังสลับกับเสียงจัดเตรียมห้องหับที่ถูกแบ่งโซนออกเป็นห้าส่วนตามประสงค์ของท่านแม่เย่ ขบวนรถม้าของคณะอาจารย์ผู้ทรงเกียรติที่นำโดย นายหญิงหลิวเซียง เริ่มลำเลียงตำรา อุปกรณ์ปรุงยา ตราประทับบัญชี และแม้กระทั่งทวนเหล็กสำหรับฝึกซ้อม เข้ามาภายในจวนประหนึ่งจะเปิดสำนักวิชาการขนาดใหญ่เย่จื่อหลิน (พี่ใหญ่) นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ที่เรือนหนังสือฝั่งตะวันออก เบื้องหน้านางคือ ใต้เท้าจาง ที่ปรึกษาศาลหลวงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบ ตัวบทกฎหมายและบันทึกคดีความโบราณถูกวางกองพะเนิน ทว่าจื่อหลินมิได้มีสีหน้าหวั่นเกรง นางใช้ปลายนิ้วเรียวงามพลิกหน้ากระดาษอย่างใจเย็น แววตาที่สงบนิ่งของนางทำให้ใต้เท้าจางถึงกับลอบพยักหน้าในใจ สตรีผู้นี้ไม่ได้เรียนเพียงเพื่อจะไปประดับบารมี แต่กำลังซึมซับดาบที่ไร้คม ในรูปของกฎหมายเพื่อเตรียมพร้อมฟาดฟันศัตรูอย่างถูกกติกาในเวลาเดียวกัน ที่ลานกว้างหน้าเรือนพักทหารคุ้มกัน เย่หรงเหยา (พี่รอง) กำลังยืนประจันหน้ากับ อดีตนายกองซุน ผู้ที่มีบาดแผลเป็นทางยาวบนใบหน้า วิชาที่นางเลือกคือการบริหารก

บทที่ 34 งานเลี้ยงชมบุปผาแสงอรุณยามเช้าของวันงานเลี้ยงชมบุปผาดูจะสว่างไสวกว่าวันใดๆ ทั่วทั้งเปียนเฉิงต่างตื่นตัวกับงานเลี้ยงที่รวมเหล่าชนชั้นสูงไว้มากที่สุดในรอบปี ทว่าภายในจวนตระกูลเย่กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่แฝงไว้ด้วยระเบียบวินัยอันเคร่งครัด เสียงฝีเท้าบ่าวไพร่เดินกันขวักไขว่เพื่อจัดเตรียมอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายตามที่ เย่ลู่หลาน (พี่สาม) ได้วางแผนไว้"ระวังหน่อย! เครื่องประดับมุกชุดนี้ห้ามให้มีรอยขีดข่วนเด็ดขาด ส่วนน้ำอบกลิ่นกุหลาบเหมันต์ที่ซิงเยว่ปรุงขึ้นมา ให้นำติดตัวไปคนละขวดเล็กๆ จำไว้ว่าวันนี้พวกเราไม่ใช่แค่ไปร่วมงาน แต่เราไปเพื่อเปิดตัวการค้าของตระกูลเย่ด้วย" ลู่หลานสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดพลางดีดลูกคิดตรวจสอบค่าใช้จ่ายรอบสุดท้ายอย่างรัดกุมในเรือนรับรอง... เย่ซิงเยว่ กำลังถูก นายหญิงหลิวเซียง ตรวจตราความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย วันนี้นางสวมอาภรณ์สีม่วงอ่อนปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองคำขาวดูสง่างามทว่าคล่องตัว เครื่องหน้าที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตขับเน้นความโฉบเฉี่ยวในแววตาของนักสู้ MMA ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ดรุณีน้อยผู้เยาว์วัย"อาจารย์เจ้าคะ ข้าต้องนั่งหลังตรงแบบนี้ไปตล

บทที่ 36 ราตรีสีเลือดท่ามกลางความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมจวนตระกูลเย่ในยามวิกาล ลมสารทฤดูพัดโบกสะบัดจนยอดสนลั่นเกรียวกราว แสงจันทร์ที่เคยสว่างนวลถูกเมฆทะมึนบดบังจนเหลือเพียงความมืดมิดที่น่าอึดอัด ภายในห้องนอนของ เย่ซิงเยว่ กลิ่นกำยานอ่อนๆ ลอยอบอวลปนไปกับกลิ่นน้ำมันนวดที่นางใช้ทาชโลมกล้ามเนื้อ ซิงเยว่ในชุดรัดกุมสีดำขลับประหนึ่งนินจาสาวในหนังแอ็กชันที่นางเคยดู กำลังนั่งอยู่บนขอบเตียงไม้เนื้อแข็ง นางใช้ฟันกัดปลายผ้าดิบสีขาวขุ่นแล้วเริ่มพันรอบสันหมัดอย่างประณีตและแน่นหนา ดวงตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับคมกริบประหนึ่งพยัคฆ์ที่กำลังเฝ้าระวังภัยแอด...เสียงบานประตูถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษร่างสูงโปร่งที่เดินกระโผลกกระเผลกเข้ามา เซี่ยหยางเฟย บัดนี้ไม่ได้อยู่ในชุดหรูหราอย่างยามกลางวัน เขาสวมเพียงเสื้อตัวในผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวสะอาดตาที่สาบเสื้อแหวกลึกเผยให้เห็นแผงอกล่ำสันและรอยแผลเป็นจางๆ ที่ยิ่งขับให้ดูดุดัน ใบหน้าคมเข้มแสร้งทำเป็นบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด มือหนาข้างหนึ่งยันไม้เท้า ส่วนอีกข้างกุมต้นขาข้างที่อ้างว่าหักไว้มั่น"ซิงเยว่... เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ ข้าเจ็บขาเหลือเกิน

บทที่ 38 กลิ่นอายที่มิอาจปกปิดแสงตะวันยามเช้าสาดส่องลอดผ่านแมกไม้ กระทบลงบนกระเบื้องมุงหลังคาจวนตระกูลเย่ที่ดูภายนอกสงบเงียบ ทว่าภายในกลับคุกรุ่นไปด้วยกระแสกดดันอันหนักอึ้ง ภายในห้องนอนของน้องเล็ก เย่ซิงเยว่ บรรยากาศเริ่มขยับเขยื้อนเมื่อเจ้าของห้องเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นท่ามกลางอ้อมกอดที่รัดแน่นจนเกือบหายใจไม่ออก นางพบว่าใบหน้าคมเข้มของ เซี่ยหยางเฟย ยังคงซุกไซ้อยู่ที่ลาดไหล่ของนางอย่างเนียนใจ มือหนาข้างหนึ่งของเขาแสร้งทำเป็นพาดนิ่งๆ อยู่บนเอวบาง แต่ปลายนิ้วกลับแอบเกี่ยวขอบชุดรัดกุมของนางไว้แน่นประหนึ่งกลัวนางจะหายไปจากสายตา"ตื่นได้แล้ว! เจ้าคนทราม! ท่านกอดข้าแน่นเช่นนี้ ข้าจะกลายเป็นศพที่สิบเอ็ดตามพวกนักฆ่าไปก่อนพอดี!" ซิงเยว่คำรามเบาๆ พลางใช้ศอกกระทุ้งสีข้างร่างสูงไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้"โอ๊ย! ซิงเยว่... เจ้ารุนแรงกับคนขวัญเสียนัก ข้าเพิ่งจะได้หลับตาลงเมื่อครู่นี้เอง ในฝันข้ายังเห็นเงาดาบพุ่งเข้าใส่จนขวัญข้าบินหายไปหมดแล้วเจ้าค่ะ" หยางเฟยแสร้งครางเสียงอ่อยพลางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาจิ้งจอกของเขาทอประกายระยับเมื่อเห็นใบหน้าแง่งอนของสตรีตรงหน้า [อา... ยามเช้าที่ได้เห็นความงามดุดันเ