Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก : Bab 41 - Bab 50

บทที่ 40 ละครของจิ้งจอกหน้าตายบรรยากาศภายในห้องนอนของน้องเล็ก เย่ซิงเยว่ ยามรุ่งสางช่างตึงเครียดจนแทบจะหยุดหายใจ แสงเงินแสงทองที่ลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างสะท้อนให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ซิงเยว่ที่เพิ่งตื่นเต็มตาพยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ทว่าร่างสูงใหญ่ของ เซี่ยหยางเฟย กลับทิ้งตัวลงมาทับนางไว้ทั้งตัว ใบหน้าคมคายซุกไซ้อยู่ที่อกอิ่มอย่างหน้าด้านๆ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวเนื้อจนนางขนลุกซู่ มือหนาที่แสร้งว่าไร้เรี่ยวแรงกลับเกี่ยวพันรอบเอวบางของนางไว้แน่นประหนึ่งเถาวัลย์ที่พันธนาการต้นไม้ใหญ่"ซิงเยว่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้ารู้นะว่ามีคนอยู่ในนั้น!" เสียงของ เย่หรงเหยา พี่รองผู้เจ้าระเบียบและช่างจับผิดดังก้องอยู่หน้าเรือน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ที่วิ่งขวักไขว่จนจวนแทบแตก"หยางเฟย! ตื่น! พี่รองจะพังประตูเข้ามาแล้ว!" ซิงเยว่กระซิบเสียงเขียวพลางหยิกแขนคนบนร่างอย่างแรง แต่หยางเฟยกลับยิ่งตีเนียน หนักกว่าเดิม เขาแสร้งละเมอเสียงสั่นเครือ ครางฮือๆ อยู่กับอกนาง "กลัวแล้ว... ข้ากลัวแล้วซิงเยว่ อย่าให้พวกมันเอาตัวข้าไป ข้าจะอยู่กับเจ้า..." [อา... ช่างเป็นที่พึ่งพิง

บทที่ 42 บทลงโทษของคนลวงโลกราตรีเยือนเมืองเปียนเฉิงพร้อมกับสายลมหนาวที่พัดผ่านยอดสนจวนตระกูลเย่ บรรยากาศเงียบสงัดชวนให้ผู้คนจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา ทว่าภายในห้องพักของเซี่ยหยางเฟยที่เคยมีเสียงโอดครวญสำออยของคนไข้ มาตลอดทั้งวัน บัดนี้กลับเงียบเชียบอย่างน่าประหลาดร่างสูงโปร่งที่เคยนอนแผ่หลากระแด่วราวกับคนใกล้สิ้นใจบนตั่งยาว บัดนี้กลับหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและทรงพลัง ทันทีที่เขาสะบัดชายเสื้อคลุมสีเข้ม รัศมีแห่งความอ่อนแอที่เคยจงใจสร้างขึ้นก็มลายหายไปสิ้น แววตาที่เคยมองซิงเยว่อย่างออดอ้อนเหมือนสุนัขโง่ๆ กลับกลายเป็นดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อในความมืด"ฉู่เหวิน" เขาเรียกเสียงต่ำเพียงกระซิบเงาสายหนึ่งวูบผ่านหน้าต่างเข้ามาหมอบแทบเท้าเขา "พ่ะย่ะค่ะ นายท่าน""เจ้าคนหน้าจืดที่กล้าส่งเทียบเชิญมาดูตัวซิงเยว่... ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?" หยางเฟยเอ่ยถามพลางกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วกระดูก มือหนาเอื้อมไปหยิบหน้ากากสีดำสนิทขึ้นมาถือไว้"คุณชายตระกูลหลี่ พักอยู่ที่โรงเตี๊ยมจันทร์กระจ่างพ่ะย่ะค่ะ เห็นว่าเตรียมสินสอดมามากมาย หวังจะเอ

บทที่ 44 พายุที่เริ่มก่อตัวบรรยากาศในเมืองเปียนเฉิงที่เคยคึกคักด้วยเสียงเจรจาพัดพาความหนาวเหน็บอย่างผิดปกติมาสู่หัวใจของผู้คน แสงอาทิตย์ยามบ่ายดูหม่นหมองลงราวกับมีเมฆหมอกบางอย่างปกคลุมเมืองทั้งเมืองเอาไว้ ซิงเยว่เดินออกมาที่ระเบียงเรือนพัก นางขมวดคิ้วมุ่นพลางมองไปทางทิศตะวันออกของเมือง ซึ่งเป็นย่านที่อยู่อาศัยของเหล่าแรงงานและผู้ยากไร้"เจ้าคนถ่อย... ท่านดูนั่นสิ" ซิงเยว่เอ่ยเรียกคนข้างกายที่กำลังทำท่าจะลงไปนอนแผ่บนตั่งไม้เพื่อเรียกร้องความสนใจอีกรอบเซี่ยหยางเฟยที่กำลังจะออกปากอ้อนว่า 'ใจสั่นขอนวดหน่อย' พลันชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของสตรีตรงหน้า เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาสำออยมลายหายไปชั่วพริบตา แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความระแวดระวังพยัคฆ์หนุ่มก้าวเดินมาหยุดยืนข้างนาง รัศมีรอบกายที่แผ่ออกมานั้นดูภูมิฐานและทรงพลังจนซิงเยว่แอบเหล่ตามองอย่างอดไม่ได้"ควันที่พุ่งออกมาจากทางนั้น... ไม่ใช่ควันไฟหุงหาอาหารแน่ๆ" หยางเฟยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาหรี่ตาลงมองกลุ่มควันสีเทาจางที่ลอยเอื่อยออกมาจากย่านคนจน "และดูเหมือนลมจะพัดเอากลิ่นอายบางอย่างที่ข้าไม่ชอบใจมาด้วย""กลิ่นเหมือน... ยาส

บทที่ 46 ราชโองการสีเลือดบรรยากาศยามดึกในเมืองเปียนเฉิงเงียบสงัดจนน่ากลัว มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดพาเอากลิ่นอายไม่พึงประสงค์จากย่านคนจนคืบคลานเข้าสู่ใจกลางเมือง ภายในเรือนพักของเย่ซิงเยว่ แสงเทียนสลัวส่องสว่างให้เห็นร่างระหงที่นั่งกอดอกอยู่ข้างเตียง ดวงตาคมสวยจ้องมองร่างสูงใหญ่ของเซี่ยหยางเฟยที่นอนซมอยู่ด้วยความรู้สึกที่สับสนและกังวลอย่างหนักหยางเฟยที่แสร้งว่าหลับลึกกลับแอบลอบสังเกตความห่วงใยในดวงตาของนางผ่านม่านตาที่ปิดไม่สนิท เขาชอบเวลาที่ซิงเยว่นิ่งเงียบเช่นนี้ เพราะมันทำให้เขาเห็นมุมที่อ่อนโยนของสตรีสายปะทะคนนี้ที่ปกติจะเอาแต่ตะโกนด่าเขาว่าเจ้าคนถ่อย หรือเจ้าคนทราม อยู่เป็นนิจ แขนแกร่งของเขาแกล้งขยับผ้าห่มออกเล็กน้อยเพื่อเรียกให้นางเข้ามาดูแล ซึ่งซิงเยว่ก็ทำตามนั้น นางเอื้อมมือมาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมอกให้เขาพลาวบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด"ถ้าท่านตายไปตอนนี้ ข้าจะไปด่าใครกันล่ะ เจ้าคนสำออยเอ๊ย... หน้าแดงขนาดนี้ ไข้คงไม่ลดง่ายๆ แน่"ในขณะที่ความหวานละมุนบางเบากำลังก่อตัวขึ้นในห้องนอน ข่าวใหญ่จากวังหลวงก็พุ่งตรงมาถึงหน้าจวนตระกูลเย่ราวกับอัสนีบาตฟาด! เสียงฝีเท้าม้

บทที่ 48 ใจที่สั่นคลอนของน้องเล็กแสงอาทิตย์อัสดงสาดทอเป็นสีส้มแดงหม่นหมองเหนือท้องฟ้าเมืองเปียนเฉิง บรรยากาศภายในย่านคนจนทวีความตึงเครียดขึ้นเมื่อจำนวนผู้ป่วยยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจนโรงทานแทบไม่มีที่ว่างจะขยับขยาย เย่ซิงเยว่ในชุดรัดกุมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบยาสมุนไพรและฝุ่นละอองจากการแบกหาม เดินวุ่นไปมาเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่นอนเรียงรายอยู่ตามแคร่ไม้ไผ่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นางไม่ได้หยุดพักแม้เพียงชั่วเค่อเดียว มือเรียวที่เคยใช้ชกต่อยบนสังเวียน บัดนี้กลับใช้ประคองถ้วยยาและเช็ดตัวให้คนไข้อย่างขะมักเขม้นจนเหงื่อซึมตามไรผมทว่า ในสายตาของใครบางคนที่นั่งกอดเข่าพิงโคนต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก ภาพที่ซิงเยว่กำลังยิ้มปลอบใจชายชาวบ้านรุ่นลุงผู้หนึ่งที่กำลังไอโขลก พลางใช้มือนุ่มๆ ของนางแตะหน้าผากเพื่อวัดไข้ กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนมีพริกขี้หนูสวนมาพอกอยู่ที่นัยน์ตาจนแสบไปถึงทรวง"เจ้าพวกตระกูลหลิวก็ว่าร้ายแล้ว แต่เจ้าพวกราษฎรพวกนี้ที่แย่งเวลาของซิงเยว่ไปจากข้านี่สิ ร้ายยิ่งกว่า!" เซี่ยหยางเฟยพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ยามนี้เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและหึงหวงอย่างป