All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณหญิงจอมบงการยุค 80: Chapter 31 - Chapter 40

ในช่วงบ่าย หนังสือพิมพ์ฉบับใหม่ออกวางจำหน่าย แทนที่จะมีข่าวลือเพิ่มเติม กลับมีบทความสั้น ๆ ระบุว่าผู้ปล่อยข่าวเกี่ยวกับภรรยานายพลอาจมีเจตนาใส่ร้าย และกำลังถูกตรวจสอบจากหลายฝ่ายข่าวนี้สร้างความตกตะลึงให้ผู้คน ผู้ที่เคยหลงเชื่อเริ่มเปลี่ยนท่าที หลายคนกลับมาซื้อของที่ร้านตามปกติ พร้อมกล่าวขอโทษที่เชื่อคำพูดลอย ๆ หลินเยว่ยืนมองผู้คนผ่านกระจกหน้าร้านด้วยสีหน้าสงบเธอไม่ได้ออกมาแก้ตัวเสียงดัง ไม่ได้ร้องไห้ หรือกล่าวโทษใครอย่างเปิดเผย เพียงปล่อยให้ข้อเท็จจริงค่อย ๆ ปรากฏทีละชิ้นจนสุดท้าย ข่าวลือที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายเธอ กลับย้อนศรไปยังผู้ที่อยู่เบื้องหลังเพราะหลักฐานทั้งหมดที่ถูกสืบค้นอย่างเงียบ ๆ ไม่เพียงล้างมลทินให้ซูหว่านชิงเท่านั้น แต่ยังค่อย ๆ ชี้นำสายตาของทุกคนไปยังต้นตอของการใส่ร้าย และเงาของผู้บงการที่ซ่อนตัวอยู่หลังฉากก็เริ่มเด่นชัดขึ้นทุกขณะหลังจากข่าวลือเรื่องซูหว่านชิงมีชู้เริ่มถูกตั้งข้อสงสัย กระแสในเมืองก็แบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งยังเชื่อคำซุบซิบที่ถูกปล่อยออกมา ขณะที่อีกฝ่ายเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมข่าวถึงมีแต่คำกล่าวหา แต่ไม่มีหลักฐานแม้แต่ภาพถ่ายหรือพยานที่น่าเชื่อถือหล

วันแรกของการฝึกเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ หญิงสาวคนหนึ่งเดินเกร็งจนเกือบสะดุดชายกระโปรง หลินเยว่รีบเดินเข้าไปประคอง“ไม่ต้องรีบค่ะ ลองเดินเหมือนกำลังเดินเล่นตามธรรมชาติ”อีกคนถามอย่างเขินอาย “คุณผู้หญิงคะ ถ้าล้มบนเวทีจะทำอย่างไร”เธอหัวเราะเบา ๆ “ถ้าล้มก็ลุกขึ้นแล้วยิ้ม ไม่มีใครสมบูรณ์แบบตั้งแต่ครั้งแรก”คำพูดนั้นทำให้ทุกคนผ่อนคลายลง กู้เหยียนเซียวซึ่งเพิ่งกลับจากกองบัญชาการบังเอิญเดินผ่านห้องซ้อม เขาหยุดมองภาพหลินเยว่กำลังสอนหญิงสาวด้วยความอดทนอยู่ครู่หนึ่ง ผู้ช่วยยิ้มพลางกระซิบ“คุณผู้หญิงดูมีความสุขมากนะครับ”ชายหนุ่มตอบเพียงสั้น ๆ “อืม” แต่สายตาของเขากลับไม่ละไปจากเธอข่าวเรื่องงานแสดงเสื้อผ้าแพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว หลายคนไม่เคยเห็นการนำเสนอสินค้าในรูปแบบเช่นนี้ จึงเกิดความอยากรู้อยากเห็น แม้แต่ไป๋ลี่หรงก็ได้รับข่าว นางขมวดคิ้วทันที“ซูหว่านชิงคิดอะไรอีก”สาวใช้ตอบ “ได้ยินว่าจะให้คนสวมชุดเดินโชว์บนเวทีค่ะ”ไป๋ลี่หรงหัวเราะเบา ๆ “ไร้สาระ ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนจะขึ้นไปเดินให้คนมองทั้งงาน”แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุด วันจัดงานก็มาถึงลานจัดแสดงถ

“ถ้าผมร่วมลงทุน ผมต้องการให้กิจการทั้งหมดใช้ชื่อการค้าของกลุ่มบริษัทผม และในอนาคต หากมีการเปิดสาขาใหม่ คุณต้องได้รับความเห็นชอบจากผมก่อนทุกครั้ง”เธอไม่ตอบ จ้าวซื่อหรงกล่าวต่อ“อีกเรื่องหนึ่ง ผมต้องการสิทธิ์ในการเข้าถึงแบบการออกแบบ สูตรการผลิต และระบบบริหารทั้งหมดของคุณ”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป หลินเยว่ค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง“ขออภัยนะคะ แต่สิ่งที่คุณเรียกว่าเงื่อนไขเพิ่มเติม สำหรับฉันมันคือหัวใจของกิจการ”ชายสูงวัยหัวเราะเบา ๆ “ผมก็คิดว่าคุณจะพูดแบบนี้”“ถ้าฉันยอม ทุกอย่างที่สร้างมาก็อาจไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป”เขาพยักหน้าอย่างช้า ๆ “คุณฉลาดกว่าที่ผมคาดไว้”แม้การสนทนาจะจบลงด้วยความสุภาพ แต่หลินเยว่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ในเย็นวันเดียวกัน ขณะที่เธอกำลังจะขึ้นรถกลับบ้าน ชายผู้ติดตามของจ้าวซื่อหรงรีบวิ่งเข้ามา“คุณซูครับ นายท่านฝากข้อความมาบอก”“ว่าอย่างไร”ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ“นายท่านบอกว่า ถ้าคุณเปลี่ยนใจ ยินดีเพิ่มเงินลงทุนอีกเท่าตัว แต่เงื่อนไขจะยังเหมือนเดิมทุกประการ”หลินเยว่ยิ้มเพียงเล็กน้อย“ช่วยบอกคุณจ้าวด้วยว่า บางสิ่งมีค่ามากกว่าเงิน”เธอก้าวข

ก่อนกลับ เขายื่นกล่องไม้เล็ก ๆ ให้เธอ“นี่เป็นชาต้นฤดูใบไม้ผลิจากบ้านเกิดของผม ถือเป็นของฝาก ไม่ใช่ของมีค่าอะไร”หลินเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับไว้ด้วยมารยาท“ขอบคุณค่ะ”เหตุการณ์ทั้งหมดถูกคนงานหลายคนเห็น แต่ไม่มีใครคิดอะไรเกินเลย ยกเว้นคนที่แอบสังเกตอยู่ไกล ๆ สาวใช้ของไป๋ลี่หรงรีบกลับไปรายงานนายของตนทันที“คุณหนูคะ วันนี้มีชายหนุ่มหน้าตาดีมาพบซูหว่านชิง ทั้งสองคุยกันนานมาก แล้วตอนกลับยังมอบของฝากให้ด้วย”ไป๋ลี่หรงที่กำลังรินชาชะงักเล็กน้อย“ชายหนุ่มอย่างนั้นหรือ”“ใช่ค่ะ ดูอายุไล่เลี่ยกันเลย”มุมปากของนางค่อย ๆ ยกขึ้น “ดีมาก”สาวใช้ถามอย่างงุนงง “คุณหนูไม่โกรธหรือคะ”“ทำไมต้องโกรธ”ไป๋ลี่หรงยิ้มอย่างมีเลศนัย“บางครั้งเราไม่จำเป็นต้องสร้างข่าวลือเอง แค่ปล่อยให้ความจริงบางส่วนไปถึงหูคนที่เหมาะสมก็พอ”ในช่วงบ่าย กู้เหยียนเซียวเดินทางกลับจากกองบัญชาการเร็วกว่าปกติเมื่อรถแล่นผ่านถนนหน้าโรงงาน เขาบังเอิญเห็นหลินเยว่ยืนอยู่หน้าประตู กำลังพูดคุยกับชายหนุ่มคนหนึ่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้มชายคนนั้นคือสวี่จิ่นอัน ทั้งสองจับมือกันสั้น ๆ ตามธรรมเนียมของการทำธุรกิจ ก่อนหัวเราะเบา ๆ จากเรื่องที่เพิ่งพ

พูดจบ เธอเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง กู้เหยียนเซียวนั่งอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องประตูที่ปิดลงช้า ๆ ก่อนก้มมองภาพถ่ายบนโต๊ะอีกครั้ง เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้เขาหนักใจยิ่งกว่าภาพเหล่านี้ คือการที่หลินเยว่ไม่ยอมอธิบายแม้แต่คำเดียวเย็นวันนั้น ทั้งสองกลับถึงบ้านในเวลาใกล้เคียงกัน พวกเขานั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะเหมือนทุกวัน แต่แทบไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นแม่บ้านคอยเติมอาหารอย่างเงียบ ๆ ไม่กล้าเอ่ยคำใด เพราะสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมทั่วห้อง เมื่อรับประทานเสร็จ หลินเยว่เพียงกล่าวราตรีสวัสดิ์สั้น ๆ แล้วเดินขึ้นชั้นบนกู้เหยียนเซียวมองตามแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา มือที่ถือถ้วยชาค่อย ๆ กำแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาเริ่มสงสัยในภาพที่ได้รับ แต่ก็เริ่มสงสัยตัวเองเช่นกันส่วนหลินเยว่ที่ปิดประตูห้องนอนลงแล้ว ยืนพิงบานประตูอยู่เงียบ ๆ พลางถอนหายใจยาว เธอเลือกที่จะไม่อธิบาย ไม่ใช่เพราะมีความลับ แต่เพราะอยากรู้ว่าความเชื่อใจระหว่างคนสองคนจะหนักแน่นพอหรือไม่และการเลือกเงียบในครั้งนี้ กำลังกลายเป็นความเข้าใจผิดครั้งใหม่ที่อาจเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปอีกขั้นบรรยากาศภา