All Chapters of บุปผาซ่อนไฟ: Chapter 71 - Chapter 80

บ้านสกุลเหยา ภายในบ้านขนาดไม่ได้ใหญ่โตอันใดมากมาย ร่างสูงของเหยาโจวยืนนิ่ง สบตากับผู้เป็นบิดามารดา ด้วยแววตาอันแข็งกร้าว กรามหนาของเขาขบกันแน่น จนเป็นสันนูน เขาไม่เคยคิดมาก่อน ว่าชีวิตที่กำลังจะรุ่งโรจน์ ในฐานะขุนนาง ที่กำลังก้าวขึ้นสู่ที่สูง ด้วยความรู้ความสามารถที่เขามี จะต้องมาพลิกผัน เพียงเพราะเขาหลงใหล ในความงามของสตรี จนสุดท้ายแล้ว เขาทิ้งมุกเม็ดงาม คว้าได้เพียงก้อนกรวด และดูเหมือนว่า กรวดหินที่เขาตั้งใจ จะเก็บไว้เพียงเป็นของประดับ กำลังที่จะตีตัวออกห่างเขาแล้วเช่นเดียวกัน “เจ้ากำลังจะบอกว่า คุณหนูสกุลหรงผู้นั้น คิดที่จะปฏิเสธ การเข้าจวนของเราอย่างนั้นรึ” เหยาฮูหยิน เอ่ยด้วยน้ำเสียง ที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ แม้ว่าฐานะของนาง ไม่ได้ร่ำรวยอันใดมากมาย เรียกว่าเพิ่งได้ลืมตาอ้าปาก เมื่อครั้งบุตรชายของนางสอบได้จองหวน และได้ก้าวขึ้นมาเป็นขุนนาง แม้จะขั้นเล็ก ๆ แต่ก็ยังนับว่ามีหน้ามีตาในสังคม หากเทียบกับครอบครัวคนทั่ว ๆ ไป ที่เคยอยู่ในระดับเดียวกัน บุตรชายของนางกำลังจะได้เป็น ลูกเขยสกุลใหญ่ ทว่าหญิงสาวผู้เคยเชื่อฟัง และเคยมอบใจให้บุตรชาย กลับเปลี่ยนไปเป็นอีกคนเ

จวนแม่ทัพจ้าว จ้าวเทียนฉี นั่งอยู่บนรถเข็น ในชุดของเจ้าบ่าว สายตาคู่คม มองไปยังถนนเบื้องหน้า ชายหนุ่มเฝ้ารอขบวนเจ้าสาว ด้วยหัวใจอันเบิกบาน เขามิได้ไปรับนางด้วยตนเอง จึงส่งน้องสาว ที่เป็นตัวแทนหนึ่งเดียวในจวนไปรับนาง แทนตัวเค้าผู้เป็นพี่ชาย หากขาของเขามิได้พิการ มีหรือวันนี้ เขาจะไม่ไปรับนางด้วยตนเอง แต่เพราะด้วยร่างกายที่ไม่อำนวย เขาจึงได้รับการอนุโลมจากพ่อตา ไม่ต้องไปรับเจ้าสาว แต่ให้รออยู่ที่นี่ “ท่านแม่ทัพ คนจากจวนรอง กำลังมุ่งหน้ามาขอรับ” พ่อบ้านได้โน้มกาย ลงมากระซิบบอกแก่ผู้เป็นนาย ด้วยคนของเขาที่คอยจับตามอง คนจากจวนรอง ได้ส่งข่าวรายงานมา ว่าจ้าวฮูหยิน พร้อมด้วยคุณชายรองและภรรยา กำลังมุ่งหน้ามาที่จวนแม่ทัพ เพื่อร่วมงานแต่ง ในฐานะญาติผู้ใหญ่ของฝั่งเจ้าบ่าว “ทำให้พวกเขามาไม่ถึงที่นี่” เป็นคำสั่งที่ราบเรียบ ทว่าได้ใจความยิ่งนัก การแต่งงานนี้ จะเกิดขึ้นด้วยเหตุผลใดก็ตามแต่มันจะต้องเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบ และจะต้องไม่มีเรื่องขุ่นเคืองหมองใจ หรือโต้เถียง ทำให้เสียฤกษ์มงคล เจ้าสาวของเขา จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจในการแต่งงานก็ตามแต่ จะต้องได้รับก

ช่วงเวลาก่อนหน้านั้น ณ เส้นทางจากถนนทิศตะวันออก รถมาจากสกุลสายรองจ้าว ที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ ถนนไปยังจวนแม่ทัพ เพื่อร่วมงานแต่ง ซึ่งพวกเขามิได้ถูกเชื้อเชิญในฐานะของญาติ หรือแม้แต่ตำแหน่งแขกยังมิถูกเรียกหา ช่างเป็นความอับปยศสิ้นดี จ้าวเทียนฉีจะต้องมีคำอิบาย หาไม่แล้วพวกเขาจะทำให้ อำนาจในมือของจ้าวเทียนฉีสั่นคลอน บุตรที่อกตัญญูต่อมารดาผู้ใหกำเนิด ใครกันจะนับหน้าถือตา ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร พวกเขา ก็คือญาติสายตรงของจ้าวเทียนฉี การแต่งงานครั้งนี้ อย่างไรจะต้องมีพวกเขาได้เข้าร่วม ในฐานะ ผู้ใหญ่และญาติสนิท ฮี่ ๆ ทว่ายังไม่ทันถึงครึ่งเส้นทาง รถม้าเกิดหยุดลงกะทันหัน คนในรถม้าต่างรีบพากันหาที่ยึด เพื่อไม่ให้ล้มหน้าคะมำ จากการโคลงเคลงของรถม้า “เกิดสิ่งใดขึ้น” จ้าวเทียนหลง ตะโกนถามคนขับรถมา ด้วยเสียง ทีเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ วันนี้เขาถูกหักหน้าจากพี่ชาย ด้วยการไม่เชิญ ไปร่วมงานแต่ง ก็สร้างความขุ่นเคืองอย่างที่สุดแล้วในใจ แล้วนี่ยังจะมามีเรื่องอะไร เกิดขึ้นระหว่างเส้นทาง อีกอย่างนั้นหรือ ช่างเป็นวันที่ไม่มีอะไรอำนวยต่อเขาเลยจริง ๆ วันนี้สำคัญ ต่อครอบครัวสายรองของเขายิ่

ครึ่งชั่วยาม ต่อมา คนในรถม้าต่างหมดความอดทน จึงได้พากันลงจากรถม้า มายืนมองการทำงานของชายชาวบ้าน ต้นไม้เพิ่งถูกนำออกเพียงกิ่งก้าน ตัวต้นไม้ก็ยังคงอยู่ที่เดิม จ้าวฮูหยินแทบจะกรีดร้องออกมา ด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าคนเหล่านั้น ยังทำงานให้นางไม่เสร็จสิ้นอีก “ไยพวกเจ้าชักช้าเยี่ยงนี้ รู้หรือไม่ว่าข้าเสียเวลาไปเท่าไหร่แล้ว” จ้าวฮูหยิน ก้าวไปยืนหยุดอยู่ไม่ห่าง จากกลุ่มคน ที่กำลังขะมักเขม้นทำงานอยู่ พร้อมกับตวาดถามออกไป ด้วยความขุ่นเคือง นี่มันผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว มันเลยฤกษ์ยามในการไหว้ฟ้าดินของคู่บ่าวสาว ไปแล้วกระมัง วันนี้มันวันบ้าบออันใด นางต้องพบเจอ กับเรื่องไร้สาระเหล่านี้ได้เยี่ยงไรกัน “อ้าว...ฮูหยินท่านกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไรกันขอรับ พวกข้าก็ทำงานกันอย่างเต็มที่ ท่านมิเห็นหรือว่าต้นไม้ มันมีขนาดใหญ่แค่ไหน ต่อให้พวกข้าเป็นบุรุษ ที่ว่าทำงานหนักกันมาทั้งชีวิต ก็ไม่ใช่ว่าจะผลักมันออกไปได้ ราวกับมันเป็นปุยนุ่น ไหนท่านลองมาทำดูหรือไม่ จะได้รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แทนที่จะถามไถ่ห่วงใย กลับมายืนด่าทอเยี่ยงสตรีร้านตลาดที่ไร้การอบรม ช่างไม่สมกับอาภรณ์บน

“จ้าวเทียนฉี เจ้ากำลังขู่ข้าเยี่ยงนั้นรึ! พวกท่านเห็นหรือยังเจ้าคะ ว่านี้คือแม่ทัพที่พวกท่านเชิดชู แต่กลับแต่เขากลับไม่เคยใส่ใจมารดาเยี่ยงข้าเลย ขับไล่ใส่ส่งข้า ราวกับข้าไม่ใช่ผู้ที่อุ้มท้องเขามา แม้แต่วันสำคัญของเขา ที่มีสักครั้งในชีวิต ข้าที่เป็นแม่ควรที่จะได้ นั่งรอรับน้ำชาจากลูกสะใภ้ ไม่ใช่กลายเป็นเพียงแขกผู้หนึ่งเช่นนี้” จ้าวฮูหยิน เอ่ยเกิดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ พร้อมกับเรียกร้องให้ทุกคน ฟังในสิ่งที่บุตรชายพูดออกมา มันช่างเป็นคำพูดที่แสนเจ็บปวดเหลือเกิน สำหรับคนเป็นแม่ แม้ว่าแท้จริงแล้วตัวนาง ไม่ได้รู้สึกอันใดเลย แต่นางไม่ชอบที่สุด คือการเสียหน้า เขาทำให้นางเสียหน้าต่อสังคม ทำให้นางถูกมองว่าเป็นแม่ที่มีความลำเอียง ถึงนางจะลำเอียงแล้วอย่างไร เขาเป็นบุตรชายคนโตหน้าที่ของเขา คือสร้างทุกอย่างเอาไว้ ให้บุตรชายคนรอของนาง และสร้างความมั่นคง ให้กับน้องมิใช่หรืออย่างไร แต่เขากลับเมินเฉย และยังมาริษยาบุตรชายของนาง ทั้งที่สภาพของตัวเขาเองในตอนนี้ ก็แค่คนพิการคนหนึ่งเท่านั้น จะเอาอันใดมาสู้เทียนหลงนางได้เล่า มิสู่เขาสละทุกอย่างให้เทียนหลงรับช่วงต่อ ยังจะดูดีกว่านี้เสียอีก