All Chapters of เพียงใจริรัก : Chapter 11 - Chapter 20

“นี่มันไม่ใช่ยาดมแล้วเฮียภาม” น้องพอเถอะของเจ้รักคุณเอ่ยขึ้นทันทีพร้อมทั้งชะโงกหน้ามาจากเบาะแถวหลัง ภามได้แต่กลอกตามองบน รถตู้ที่ว่ากว้างขวางยังเอาน้องพอทีไม่อยู่ ใช่! เวลานี้ภามก็ได้เปลี่ยนชื่อพอใจเป็นพอทีเป็นที่เรียบร้อย “ไม่ใช่ยาดมแล้วอะไร!” เสียงของภามห้วนนิด ๆ ฉายความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน “ยาโดมมมมมม!” น้องพอทีของภามทำเสียงดังแบบตะโกนให้รู้ว่ายาดมที่ว่าขนาดใหญ่แค่ไหนพร้อมทั้งยกมือประกอบ “มานั่ง” รันรดาดึงคนพูดเยอะมานั่งที่ของตัวเอง ปล่อยให้ว่าที่บ่าวสาวได้มีเวลาส่วนตัว จากน้ำเสียงของภามบ่งบอกว่าไม่อยากให้มีคนเข้าไปแทรกระหว่างเขากับเพียงใจ “ชอบไหม” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามอย่างเอาใจ ไม่รู้ว่ามุกเอาใจเมียด้วยยาดมของพ่อภาคจะใช้ได้ผลหรือเปล่า “ก็ดีค่ะใหญ่สะใจดี” เพียงใจตอบยิ้ม ๆ ยาดมอันเท่าหน้ามีอยู่จริง เธอสามารถจุ่มหน้าของตัวเองเข้าไปในขวดยาดมได้เลย แต่ก็ดีเหมือนกันเวลานี้เธอชักเหม็นคนข้าง ๆ แล้ว เพียงใจคิดว่าเธอน่าจะแพ้ท้องซึ่งอาการของมันแปลกมาก เธอเหม็นภามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติแล้วเธอจะชอบกลิ่นกายเขาทั้งเวลาที่ฉีดน้ำหอมหรือเวลา

ภามยิ้มอย่างพอใจ ถึงบางครั้งจะดื้อบ้างจะเอาแต่ใจบ้างสุดท้ายเพียงใจก็มักจะยอมเขาเหมือนอย่างทุกครั้งที่ผ่านมา ถ้าเขาอยาก เขาขอเธอก็มักจะตามใจรอยยิ้มของภามกว้างขึ้นเมื่อชุดที่เขาเลือกอยู่บนร่างบางของเจ้าสาว ไม่ต้องเปิดเปลือยเนื้อหนังเธอก็ดูดี ผิวขาว ๆ อกอิ่ม ๆ เก็บไว้ให้เขาดูเพียงคนเดียวก็พอรันรดาลอบส่งสายตาให้พอใจอย่างรู้กัน ถ้าเฮียภามยิ้มขนาดนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพึงใจแค่ไหนวันนี้ภามใส่สูทมาอยู่แล้วเขาไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนชุดก็สามารถยืนข้างเจ้าสาวเพื่อถ่ายรูปได้เลย“เจ่เจ้กอดแขนเฮียหน่อย” เพียงใจไม่ได้ขยับตามคำสั่งของน้องสาวเลยสักนิด เป็นภามเสียเองที่หยิบมือบางมาคล้องแขนตัวเองบ่าวสาวสบตากันเพียงนิดก่อนจะหันมองกล้องตามเสียงเรียกของสองสาว หลังจากลองชุดเพียงหนึ่งวัน จากนั้นอีกหนึ่งวันสองบ่าวสาวก็ต้องถ่ายรูปพรีเวดดิงซึ่งแน่นอนว่าภามให้โอกาสได้ถ่ายเพียงนิดหน่อยเท่านั้นเพราะเขากลัวแม่ของลูกเหนื่อย“เฮียจะไม่ออกไปถ่ายข้างนอกหน่อยเหรอ” รันรดาอินฟลูสายแฟชั่นขัดใจกับสิ่งนี้ ถ่ายรูปแต่ในสตูดิโอไม่มีแสงแดดไม่มีท้องฟ้า ทุ่งหญ้า ต้นไม้“อากาศทั่วประเทศไทยมีที่ไหนบ้างที่ไม่ร้อน” ภามถามคำถามแทนคำตอ

“แค่นี้” รักคุณขมวดคิ้วว่าเรื่องมันจะมีแค่นี้ “ก็แค่นี้เจ้จะให้แค่ไหน” เพียงใจหลบสายตาวูบ แสร้งมองไอแพดในมือคล้ายสนใจเรื่องงาน “เจ้เพียงก็เล่าอีกหน่อยสิว่าพลาดครั้งแรกตอนเมาเมื่อสองปีที่แล้ว” พอใจย่นจมูกใส่คนพลาด “แล้วเพิ่งท้องเหรอ” รักคุณสับสน “เจ้รักคะ คนนะคะ ไม่ใช่ช้างแอฟริกาที่จะท้องตั้งสองปี” พอใจค่อนขอดคนที่ถามออกมาได้ว่าเพิ่งท้องเหรอ “อ้าว! ว่าเจ้ทำไมเนี่ย เล่าสิจ๊ะสาวเจ้จะได้เข้าใจ” “เขาพลาดกันครั้งแรกสองปีที่แล้วค่ะ จากนั้นก็แอบกินกันมาตลอดแหละ แล้วเฮียภามก็มาบอกเลิกเจ้เพียง พอเลิกกันได้เดือนหนึ่งเจ้เพียงก็ป่อง ที่นี้เฮียภามก็วิ่งแจ้นกลับมารับผิดชอบ นี่แหละพลาด” พอใจอธิบายตั้งแต่ต้นจนจบในม้วนเดียว “มีอะไรกันสองปี นั่นไม่เรียกพลาดแล้วเพียงใจ จะอยู่กันเป็นผัวเมียอยู่แล้วนั่น แล้วคบกันเหรอ” รักคุณยังซักต่อ “ไม่ได้คบ เราแค่พลั้งเผลอ” เพียงใจเอ่ยอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียง ยอมรับว่าเผลอไปนานสักหน่อยแต่ช่วงเวลานั้นมันก็ดีมากจนเธอไม่เคยคิดยุติความสัมพันธ์เลย ถึงแม้ว่าภามไม่เคยเอ่ยถึงสถานะระหว่างกันแต่เพียงใจก็คิดเสม

ส่วนคุณสมบัติของพ่อแม่สามี ประทีปก็คงต้องยอมรับว่าจะหาพ่อผัวแม่ผัวที่ไหนที่จะรักเพียงใจเท่ากับภาคและรริดาได้อีก เพราะทั้งสองก็เลี้ยงลูกเขามาตั้งแต่เล็ก ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นใบหน้าของประทีปก็คลายความกังวลลง“ตอนนี้ก็เหลือแต่ลูกมึงแล้วนะชวีที่ยังไม่ได้แต่งงาน” ภาคเอ่ยกับเพื่อนรักอย่างภาคภูมิใจ“เฮ้อ...ชาร์มก็งานยุ่งเพราะดีแลนมันทิ้งงานหนักไว้ให้ลูกกู” ชวีบ่น“อ้าว! มึงอย่าว่าลูกเขยกู” ภาคีออกโรงปกป้องลูกเขยของตัวเองทันที“แล้วฌอห์ณละไม่มีวี่แววบ้างเลยเหรออีกไม่กี่ปีก็สามสิบแล้วไม่ใช่เหรอ” ภาคเอ่ยถามถึงลูกชายคนรองของชวีที่เก่งกาจไม่แพ้ชาร์ม“รายนั้นทำงานเยอะเกินทั้งบริหาร ทั้งหมอ ยากว่ะจะมีเมีย” หากพูดว่าลูกชายคนกลางของชวีเป็นอัจฉริยะก็คงไม่เกินจริง เรียนจบแพทย์ทำงานบริหารสถานบันเทิงของชวีทั่วทั้งเอเชีย แต่เพราะงานเยอะงานหนักชวียังไม่เห็นวี่แววว่าลูกชายเขาจะมีสาวข้างกาย“ฝากความหวังไว้กับซินซินแล้วกันวะ เผื่อมึงจะได้อุ้มหลานบ้าง ฮ่าฮ่า” ชวีตวัดสายตามองหน้าเพื่อนรัก“ซินซินยังเด็ก” ชวีเอ่ยท้วงลูกคนเล็กเขาเพิ่งจะยี่สิบกว่า“งั้นวาสนาได้อุ้มหลานของมึงอาจริบหรี่” ภาคยังไม่หยุดขยี้เนื่องด้วยตั

“อา...เพียง” เขาละมือจากร่างงามเพื่อสลัดเชิ้ตสีดำให้พ้นกาย เธอไล้สายตาจากบ่าแกร่งเรื่อยลงมาถึงหน้าท้องแกร่ง อดไม่ได้เลยที่จะเม้มริมฝีปากของตัวเองภามลุกยืนข้างเตียงจัดการส่วนล่างของตัวเองให้พ้นทาง เปิดเผยความต้องกายให้เธอได้เห็นและรับรู้ “อ๊ะ! เฮีย...” เธอร้องไม่เป็นภาษาเมื่อถูกเขาดึงมือให้กอบกุมความใหญ่โต มือเรียวใหญ่จับประคองมือเล็กให้รูดสาวความเป็นชาย เส้นเอ็นร้อนที่พันเกี่ยวทั่วทั้งลำกำลังลวกร้อนมือบาง หัวอกหัวใจของหญิงสาวสั่นไหวแต่ไม่อาจละสายตาแพนตี้น้อยถูกเกี่ยวออกจากเรียวขายาว มือเรียวใหญ่วางประกบบนเนินนาง นิ้วมือแยกกลีบเนื้อสัมผัสด้านในของเนื้อแท้“แฉะแล้ว” เขาว่า เพียงใจบิดเร่าและแอ่นรับนิ้วที่แทรกผ่านความสาว“เฮีย!” เธอร้องอย่างตกใจ“ปล่อยก่อน” เขาบอกให้เธอปล่อยมือจากความใหญ่โตที่เธอกำไว้แน่น ใบหน้าเธอร้อนผ่าวด้วยความอาย แต่ก็ไม่ถอย เธออยากไปให้มันสุดทาง บราไร้สายคือสิ่งสุดท้ายที่เขาปลดออก สองเต้างามชูชันอย่างรอคอย ภามก้มลงจูบริมฝีปากสีพีชฉ่ำวาวนั้นอีกครั้งเขาแทรกผ่านความอุ่นร้อนในริมฝีปากนุ่มดูดกลืนอย่างหิวกระหาย มือใหญ่บีบเคล้นความนุ่มหยุ่น ปลายนิ้วปัดป่ายส่วนยอดที่กำล