บทที่12

“สวัสดีค่ะ คุณภามคุณเพียงใจ ยินดีด้วยนะคะ” คุณพิมยกมือสวัสดีคนทั้งสอง ซึ่งภามและเพียงใจก็ยกมือขึ้นรับไหว้

“ทางนี้ค่ะ ชุดที่เราเตรียมไว้ให้ จะลองตัวไหนก่อนดีคะ” คุณพิมผายมือเชิญคนทั้งหมดไปยังโซนราวแขวนชุดเจ้าสาวที่เพียงใจได้เลือกไว้แล้ว

“เอาชุดไหนก่อนดี” พอใจถามผู้เป็นเจ้าสาว

“ชุดนี้แล้วกัน” เพียงใจจิ้มชุดแรกที่แขวนไว้ขวาสุดของราว

        ภาม นั่งลงตรงโซฟาหนังสีครีมที่เข้ากับบรรยากาศของร้าน เขานั่งเพียงลำพังเพราะสองสาวเข้าไปช่วยเจ้าสาวแต่งตัว

ภามเคยเห็นผ่านตาหลายครั้งในคลิปที่เพื่อนส่งมาให้ดู ว่าการมาลองชุดของเจ้าสาวค่อนข้างใช้เวลา หากเป็นงานแต่งที่ไม่รีบร้อนพวกเขามักเลือกใช้ชุดสั่งตัด

แต่เพราะเขากับเพียงใจไม่มีเวลามากขนาดนั้น เพื่อความสะดวกจึงเลือกชุดใหม่ที่มีการตัดไว้แล้วแทน ลองแล้วอาจต้องแก้ชุดให้เข้ากับสรีระของเจ้าสาว ซึ่งร้านนี้ก็ตอบโจทย์ความต้องการของพวกเขา

หลังจากลองชุดแล้วเพียงใจจะมายืนแท่นตรงกลางนั้นสินะ แค่คิดเขาก็อดยิ้มไม่ได้

ภามกวาดตามองโดยรอบ มีส่วนตรงไหนไหมที่จะเป็นอันตรายกับลูกกับเมีย แต่เมื่อมองโดยรอบก็ต้องสะดุดตากับบันไดเตี้ย ๆ ที่เธอต้องเดินขึ้นสเตจ

เมื่อคาใจภามไม่ลืมส่งข้อความหาน้องสาวทันทีว่าให้ระวังบันได กลัวว่าเพียงใจจะสะดุดล้ม เมื่อน้องสาวรับคำว่าจะช่วยประคองตอนเพียงใจขึ้นสเตจเขาก็คลายความกังวลลง

“ขอปิดม่านก่อนนะคะ” พนักงานของทางร้านบอกและเพียงไม่นานม่านสีทองก็เลื่อนปิด นั่นยิ่งทำให้ภามตื่นเต้น เขากับเธอกำลังจะแต่งงานกัน

อีกเพียงไม่กี่วันเขากับเธอก็ไม่ต้องปิดบังเรื่องความสัมพันธ์อีกต่อไป

“พร้อมหรือยังคะเจ้าบ่าว” เสียงเล็ดรอดออกมาจากหลังผ้าม่านทำคนรอยิ้มก่อนจะตอบรับกลับไป

“ครับ” เพียงเขาขานรับไม่นานผ้าม่านสีทองเลื่อนออกจากกันและภาพตรงหน้าก็คือเจ้าสาวของเขา

ชุดที่เพียงใจเลือกเป็นชุดเกาะอกสีขาวผ้าไหมเนื้อดีและดิไซน์ของชุดที่เข้ากับรูปร่างทำให้เจ้าของร่างบางดูงดงาม ภามถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้ซุกใบหน้ากับลาดไหล่ขาวเนียนน่าสัมผัสนั้น

เมื่อคิดได้ดังนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็บึ้งตึงขึ้นทันที เขาขยับขาแว่นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ชุดนี้โชว์เนื้อหนังเมียเขามากเกินไป ผิวเนียน ๆ อกนิ่มนั่นเขาไม่อยากให้ใครได้เห็นได้มองหรือแม้แต่ได้ถ่ายภาพเก็บไว้เลยสักคน

“สวยมากเลยเจ่เจ้ งือพอใจจะละลายแล้วเนี่ย” พอใจยืนมองพี่สาวที่ยืนบนสเตจด้วยตาเป็นประกาย เธอรู้ว่าเจ้ของเธอสวย แต่ไม่คิดว่าในชุดเจ้าสาวเช่นนี้เจ้เพียงใจของเธอจะสวยสะกด สวยตัวแม่ตัวมัม ตัวให้นมบุตร

“โป๊ไป!” แค่คำเดียวทำให้หญิงสาวสามคนหันมองคนพูดในทันที

“ตรงไหน/ตรงไหน” ทั้งพอใจและรันรดาเท้าสะเอวถามคนที่บอกว่าโป๊ไปด้วยเสียงแหลมจนเจ้าสาวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ตกใจจนต้องใช้มือปิดหู

บทที่ 8 ถูกใจเจ้าบ่าว

“ทำไมต้องเสียงดังด้วยนี่” ภามปรามสองสาว

“ก็ชุดมันไม่ได้โป๊เลยเฮียนะมั่ว” เป็นรันรดาที่ทนไม่ไหวเรื่องความเยอะสิ่งของพี่ชายเอ่ยแย้งอย่างไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป

“เปิดไหล่ขนาดนั้น เกิดเพียงสะดุดกระโปรงแล้วมันหลุดจะทำยังไง” ภามยังเถียงข้าง ๆ คู ๆ แม้จะรู้ดีว่าชุดแบบนี้ไม่มีทางหลุดอยู่แล้ว

“ไม่หลุดหรอก รัดแน่นขนาดนี้จะหลุดได้ไงคะ” พอใจลองดึงให้เจ้าบ่าวดูว่ามันไม่หลุดจริง ๆ

“รัดแน่นแบบนั้น เพียงก็หายใจไม่ออกพอดี อีกอย่างยิ่งรัดแน่นหน้าอกก็ยิ่ง...” ภามปรายตามองตำแหน่งที่ว่านิดหนึ่งก่อนจะหันสายตาไปทางอื่น เห็นแล้วก็ยิ่งคิดถึง เห็นแล้วก็ยิ่งอยากซุกหน้ากับอกนิ่ม ๆ นั่น

เขาหวงเขาไม่อยากให้ใครเห็น

สายตาโลมเลียที่เขาส่งมาเพียงเสี้ยววินาทีหากแต่กลับทรงอนุภาพให้คนโดนมองหัวอกหัวใจของคนโดนมองเต้นโครมคราม แม้ความสัมพันธ์จะเคยลึกซึ้งแต่พวกเขาทั้งสองห่างหายจากรสรักมาแล้วหลายวันคืน

ความโหยหาความคิดถึงสัมผัสวาบหวามไม่ได้เกิดขึ้นกับเพียงภามเท่านั้น เธอเองก็รู้สึกไม่ต่างจากเขา ยิ่งเขามองเนินหน้าอกของเธอเพียงใจยิ่งหายใจติดขัด

ความร้อนวูบวาบทั่วผิวเนื้อเกิดขึ้นราวกับเวลานี้เขากำลังลูบไล้และประโคมจูบอย่างที่เคยทำ มือบางกำแน่นด้วยอารมณ์ร้อนเร่า

เพียงใจกลืนน้ำลายและพยายามตั้งสติกับภาพตรงหน้า ซึ่งเวลานี้น้องสาวของเธอกำลังเถียงกับเจ้าบ่าว

“แล้วเฮียภามชอบชุดแบบไหนคะ” น้องสาวถามพลางถอนหายใจ รู้ดีว่าคนอย่างเฮียภามถ้าไม่ได้ดั่งใจงานลองชุดวันนี้คงไม่เสร็จแน่

“ชุดนั้น” ภามชี้ชุดเจ้าสาวสีขาวแขนยาวแม้ตรงช่วงอกช่วงแขนจะเป็นผ้าลูกไม้แต่ก็มิดชิดมาก รันรดากับพอใจมองหน้ากันก่อนจะลอบถอนหายใจ เจ้าบ่าวอยากได้ชุดนั้นแล้วเจ้าสาวละอยากได้ไหม

“เจ่เจ้อยากลองไหม” พอใจถามพี่สาว

“ได้จ้ะ เดี๋ยวพี่ลองดูนะ” เพียงใจบอกน้องสาวเสียงหวาน ทั้งพอใจและรันรดามองหน้ากันอย่างรู้กันว่า สุดท้ายแล้วเพียงใจมักกลัวภามและไม่กล้าขัดใจ