جميع فصول : الفصل -الفصل 20

เขามันก็เป็นผู้ชายเช่นนี้ชื่นชอบให้นางแสดงอาการเป็นห่วง กระวนกระวายใจเขาจะได้รู้สึกว่าตนเหนือกว่าเป็นบุรุษที่สตรีอย่างนางต้องให้ความเคารพยกยอ“ใช่ เจ้าทำให้ข้าปวดใจมากจริง ๆ ทำให้ข้ารู้สึกไม่พอใจมาก”“หลิวซือข้าไม่ได้คิดจะทำให้ท่านไม่พอใจ หาก...หากท่านให้อภัยข้าละก็ไม่ว่าอะไรข้าก็สามารถทำให้ท่านได้ทั้งนั้น”“คุณหนู!” อาอิงเข้ามาสะกิดคุณหนูของนาง สีหน้าเผยความกังวลคุณหนูเป็นอะไรไป ก่อนหน้านี้ยังลั่นวาจาเสียเด็ดขาดว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคุณชายหลิว แต่ตอนนี้กลับรีบเอ่ยปากเอาอกเอาใจบุรุษหน้าไม่อายคนนี้อีกแล้วหลิวซือเห็นบ่าวข้างกายเยว่ซินหลานแสดงท่าทีไม่เคารพสีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นไม่น่ามอง ตวัดสายตามองอย่างไม่พอใจ“หลานเอ๋อร์ไม่ใช่ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วหรือบ่าวคนนี้คิดอยากจะเป็นหงส์ที่นางแสดงท่าทางเช่นนี้เพราะไม่ต้องการให้ข้ากับเจ้าใกล้ชิดกัน”“คุณชายท่าน!” อาอิงพูดอะไรไม่ออก รู้สึกไม่พอใจในคำพูดอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก แต่ด้วยรู้ดีว่าหากพูดอะไรออกไปก็มีแต่จะเป็นผลเสียต่อคุณหนูของนาง บ่าวตัวน้อยจึงพยายามอดทนต่อคำพูดของอีกฝ่าย“หลิวซือท่านคิดว่าอาอิงอยากจะอยู่ข้างกายท่านจริง ๆ หรือ” เยว่ซินหลาน

เยว่ซินหลานมองท่าทางอวดดีของหลิวซือก็ได้แต่หัวเราะขันในใจ ก้าวขาขึ้นหน้าหนึ่งก้าวเงยหน้าสบสายตาอีกฝ่ายหมากกระดานนี้ของเขาควรจบได้แล้ว“เจ้ารู้แล้วใช่ไหมว่าตนเองทำตัวไม่เหมาะสม”เยว่ซินหลานฉีกยิ้มให้เขา “รู้ความผิดกับผีนะสิ ข้ากับท่านเป็นอะไรกันทำไมข้าต้องทำตามคำสั่งของท่านด้วย” พูดจบก็หันมองชาวบ้านรอบข้างก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับใบหน้าของพี่ชายเยว่ซินหลานเผยแววตาประหลาดใจครั้นเห็นว่าข้างกายพี่ใหญ่มีใครอีกคน มุมปากแสนเจ้าเล่ห์ก็หยักยกขึ้นมาดีเลย ในเมื่อมีคนใหญ่คนโตอยู่ด้วยการจะเอาคืนหลิวซือเล็ก ๆ น้อย ๆ คงจะได้ผล“ชาวบ้านทุกท่านได้โปรดคืนความเป็นธรรมให้ข้าด้วย”“...”หลิวซือที่ตั้งตัวไม่ทันกับการกระทำของเยว่ซินหลานถึงกับหน้าเหวอพูดอะไรไม่ออก รู้ตัวอีกทีเยว่ซินหลานก็ชิงความได้เปรียบไปแล้วหญิงสาวใช้โอกาสที่เขาตั้งตัวไม่ทันเอ่ยออกมาอย่างฉะฉานว่า“ข้ากับคุณชายท่านนี้ตัดสัมพันธ์ไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยข้าไป คิดจะใช้เงินของข้าไปซื้อของให้ตนเอง แถมต่อหน้าผู้คนมากมายก็ยังมาทำให้ข้ารู้สึกอับอาย พวกท่านคิดว่าสมควรหรือ?”“เป็นถึงบุตรชายท่านอัครมหาเสนาบดีแต่กลับมาขอให้สตร

“คุณชายหลิวในเมื่อข้าพูดชัดเจนแล้ว ข้าหวังว่าท่านจะเข้าใจ และได้โปรดอย่าหลงตนเองคิดว่าข้าใช้แผนการปล่อยเพื่อจับ เพราะตัวท่านในสายตาข้าตอนนี้ไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับข้าเลย หากข้าคิดจะฝากชีวิตไว้กับใครสักคนละก็แน่นอนว่าคนคนนั้น”“ต้องเป็นท่านแม่ทัพหวังเทียนหมิง!” อาอิงเอ่ยขัดคำพูดคุณหนูของตน“....”บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดขึ้นมากะทันหันราวกับเวลาหยุดเดินทุกสายตาต่างพร้อมใจกันหันมองสตรีผู้หนึ่งฝ่ายเยว่ซินหลานที่ถูกขัดจังหวะคำพูดกะทันหันหันขวับมองอีกฝ่ายอย่างตกตะลึงดวงตาเบิกกว้างแทบถลนออกมาเจ้าของประโยคเมื่อสักครู่ฉีกยิ้มมองผู้เป็นนาย ขยับปากเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกว่า “คุณหนูของข้าเหมาะสมกับท่านแม่ทัพหวังมากกว่าคุณชายไม่เอาไหนอย่างท่านเสียอีก อย่าได้หลงตนเองคิดว่าคุณหนูของข้าไม่มีทางพบเจอคนดี ๆ”“อาอิงพอได้แล้ว!” เยว่ซินหลานวิ่งจ้ำอ้าวเข้าไปปิดปากบ่าวหญิงตัวน้อย สีหน้ากระอักกระอ่วนหันมองหวังเทียนหมิง“ท่านแม่ทัพอย่าได้ถือสาอาอิงเลยนะเจ้าคะ นางยังเด็กชอบพูดอะไรไร้สาระไปทั่ว”อาอิงถูกปิดปากมองคุณหนูพยายามใช้มือแงะมือออกจากปาก“อาอิงเจ้าหยุดพูดเลยนะ หากยังไม่หยุดข้าจะตัดเบี้ยหวัดเจ้า”อาอิงหยุ

“เอาน่า อย่าสงสัยอะไรมากนักเลย พี่ใหญ่พูดอะไรเจ้าก็เชื่อ ๆ ไปเถิด” เยว่ซินเจ่าผลักแผ่นหลังน้องสาวให้เดินต่อ ไม่ปล่อยโอกาสให้นางได้ซักถามไปมากกว่านี้คนถูกมัดมือชกไม่ให้ถามต่อ ได้แต่มองซ้ายทีขวาทีพยักหน้าหงึกหงักอึน ๆ ก้าวขาเดินตามการผลักของพี่ใหญ่ใช้เวลาไม่นานทั้งสี่คนก็มาถึงโรงตีเหล็ก“ยินดีต้อนรับขอรับคุณชาย ท่านแม่ทัพ ไม่ทราบว่าพวกท่านมาเยือนโรงตีเหล็กของข้าด้วยเหตุอันใด”“น้องสาวข้าอยากสั่งทำหม้อสักหน่อยไม่ทราบว่าพอมีช่างเหลืออยู่สักคนหรือไม่”“นะ..นี่” คนออกมารับหน้ามองเยว่ซินเจ่าด้วยแววตาไม่เข้าใจ ก่อนจะหันมองหวังเทียนหมิง“ทำตามที่คุณชายเยว่บอก ส่วนเจ้าไปแจ้งหัวหน้าช่างตีเหล็กให้ไปพบข้าที่ห้อง”“เข้าใจแล้วขอรับ ข้าน้อยจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ ก่อนอื่นเชิญท่านทั้งสี่เข้ามาด้านใน”อีกฝ่ายกล่าวด้วยท่าทางเคารพยำเกรงเดินนำทั้งสี่คนเข้ามาด้านใน จากนั้นหันไปพูดคุยอะไรบางอย่างกับช่างคนหนึ่งส่วนตนเองเดินเลี่ยงเข้าไปยังส่วนลึก“สวัสดีขอรับ คนที่อยากสั่งทำหม้อคือคุณหนูสินะขอรับ”“เป็นข้า”“เช่นนั้นเชิญตามข้าน้อยมาทางนี้เลยขอรับจะได้พูดคุยเรื่องรายละเอียด”“นะ....นี่”เยว่ซินหลานมองพี่ใหญ่ด

เยว่ซินหลานมองพี่ชายตนตาปริบ ๆความคิดพี่ใหญ่ยอดเยี่ยมนัก คิดได้อย่างไรว่าตนจะเอาดินประสิวมาทำอาหาร ถึงจะรวมอยู่ในสิ่งของจำเป็นแต่ก็ไม่ได้ใส่ลงไปในอาหารเสียหน่อยได้รับแววตาเหมือนมองคนโง่จากน้องสาวเยว่ซินเจ่าพลันคิ้วกระตุก“มองอะไร หรือพี่ใหญ่ของเจ้าพูดผิด เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าจะทำการค้า ซ้ำยังสั่งให้ช่างตีหม้อขึ้นมาจะไม่ให้พี่ใหญ่คิดว่าเจ้าจะนำดินประสิวไปใส่อาหารได้อย่างไร”“ไม่โทษพี่ใหญ่ เป็นข้าพูดผิดเอง”“เจ้า!”“จุ ๆ พี่ใหญ่ไม่พูดแล้วเจ้าค่ะ รีบพาข้าไปหาดินประสิวที” เยว่ซินหลานก้าวประชิดจับแขนพี่ชายแน่นคุณชายใหญ่เยว่ก้มมองน้องสาวยังอยากจะพูดอะไรออกมาสักคำแต่กลับคิดไม่ออก เยว่ซินหลานเห็นอย่างนั้นจึงรีบเอ่ยเร่ง “เร็ว ๆ สิเจ้าคะ ขืนชักช้าจะมืดค่ำเอา”เมื่อเถียงไม่สู้เยว่ซินเจ่าจึงยอมแพ้ พาน้องสาวออกไปหาดินประสิวตามที่เจ้าตัวต้องการ และก่อนจะออกเดินทางก็หันมาลาสหาย“ข้าขอตัวกลับบ้านก่อนไว้พบกันวันหลัง”ได้ยินพี่ชายเอ่ยลาเยว่ซินหลานจึงหันไปลาชายหนุ่มบ้าง “ท่านแม่ทัพวันนี้ขอบคุณที่ให้ความช่วยเหลือนะเจ้าคะ ไว้ข้าทำบางอย่างเสร็จแล้วจะมาเชิญท่านไปลองกินด้วยกัน แทนคำขอบคุณสำหรับเรื่องในว