جميع فصول : الفصل -الفصل 40

หลังเตรียมการอย่างวุ่นวายมาหลายวันในที่สุดกิจการใหม่ของร้านค้าตระกูลเยว่ก็ถึงเวลาเปิดเผยให้ชาวบ้านได้ยลเยว่ซินหลานไม่ได้ใส่ไอติมเข้าไปในรายการอาหารของเหลาอาหารแต่เลือกตั้งเป็นแผงเล็ก ๆ ขึ้นมาข้างหน้าร้านแทน ซ้ำยังติดป้ายหน้าร้านเล็กว่า ร้านคลายร้อน ซ้ำความหมายก็ตรงตัว หลังกินไอติมไปแล้วจะช่วยคลายร้อนได้ด้วยชื่อร้านชวนให้สงสัยทำให้ลูกค้าหลายคนที่เดินเข้าร้านมาเพื่อกินข้าวกลางวันหันมองไปทางหน้าร้านด้วยความสนใจ“เวินจูของที่ตั้งอยู่หน้าร้านคือสิ่งใดหรือ”“รายการสินค้าใหม่ของกิจการจวนตระกูลเยว่ขอรับ”“รายการสินค้าใหม่? แล้วเหตุใดไม่เพิ่มเข้าไปในรายการอาหารแต่กลับเปิดร้านขายแยกออกมา หากไม่ได้ถามเจ้าข้าคงคิดว่าเป็นร้านอื่นมาเช่าที่หน้าร้านตั้งไปแล้ว”“เป็นความคิดของคุณหนูเล็กของจวนขอรับ ข้าน้อยไม่ทราบ”คนทั้งสามแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาทันที“คุณหนูเล็ก? เจ้าหมายถึงคุณหนูเล็กตระกูลเยว่นะหรือ”“คุณหนูเล็กจะมีใครอีกเล่าขอรับ คุณหนูเยว่ซินหลานนั่นแหละ ท่านเป็นคนคิดค้นสิ่งที่เรียกว่าไอติมแท่งออกมา จากนั้นก็นำมาขายใกล้ ๆ ร้านของตระกูล”ชายคนหนึ่งหันมองหน้าร้านที่มีชาวบ้านหลายคนยืนมองด้วยความสงส

“เจ้าบอกว่าจะมอบสิ่งนี้ให้กองทัพอย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้วเจ้าค่ะ”“สิ่งที่เจ้าต้องการคืออะไร”คู่สนทนามองชายหนุ่มประกายดวงตาฉายแววปลาบปลื้มอย่างไม่ปิดบัง แต่ไม่นานแววตานั้นก็หายไปราวกับฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้แม่ทัพหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลาอย่างที่หนังสือบรรยายเอาไว้เลย แต่กลับมีข้อบกพร่องอยู่จุดหนึ่ง ในหนังสือกล่าวเอาไว้ว่า แม่ทัพใหญ่หวังเทียนหมิงคือบุรุษไร้ใจ รักใครไม่เป็น นอกจากคนในครอบครัว สหายในร่วมรบ คนที่สามารถทำให้เขาเผยความรู้สึกได้มีเพียงศัตรูในสนามรบเท่านั้นยามกระบี่ยาวในมือฟาดฟันศัตรูใบหน้าเย็นชาติดเรียบเฉยเผยประกายสนุกสนานที่ได้เข่นฆ่าคนเช่นนี้ถึงจะหล่อเหลาแต่เจียงลี่ถิงไม่คิดเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอกนะอยากจะมีคู่ครองที่ดีทั้งทีตนก็อยากได้บุรุษที่หลงใหลในตัวของนางอย่างแท้จริงพร้อมทำทุกอย่างเพื่อตนอย่างไร้ข้อกังขามากกว่าอย่างเช่นพระเอกในเรื่องนี้“สิ่งที่ข้าต้องการไม่มีอะไรมากเจ้าค่ะ หลังท่านแม่ทัพตรวจสอบแล้วว่าสิ่งที่ข้ามอบให้นั้นมีอานุภาพเป็นที่น่าพอใจอย่างที่ข้าได้อธิบาย ข้าอยากให้ท่านช่วยป่าวประกาศความดีความชอบของข้าออกไปให้ชาวบ้านได้รู้ อีกอย่างตัวข้าเป็นเพียงสตรีชาวบ้านธรรมด

ไป๋หยวนออกไปแล้ว ในห้องจึงเหลือเพียงคนสี่คนเจียงลี่ถิงเริ่มมีท่าทีหวาดระแวงขึ้นมาแล้ว ก่อนหน้านางยังแสดงความอวดดีแต่ตอนนี้เมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งปกติ ก็ไม่อาจทำใจเย็นเหมือนก่อนหน้านี้อีกหญิงสาวเริ่มเก็บมือไม้ ก้มหน้าคิดอะไรอยู่คนเดียว ขณะรอบมองคนทั้งสามเงียบ ๆเกิดอะไรขึ้น...เหตุใดเรื่องราวถึงได้เป็นเช่นนี้ ตามเนื้อเรื่องหลังเจียงลี่ถิงมอบภาพวาดให้แม่ทัพใหญ่นางจะได้รับการตกรางวัลอย่างงามไม่ใช่หรือ และหลังอาวุธชิ้นนั้นถูกสร้างขึ้นมา อีกฝ่ายก็จะป่าวประกาศความดีความชอบของตนออกไป จากนั้นก็ได้รับพระราชฐานจวนและป้ายจวน ส่งผลให้เริ่มมีหน้ามีตาทางสังคมและชื่อเสียงที่ดีและด้วยชื่อเสียงนี้เจียงลี่ถิงจึงได้พบพระเอกในนิยาย จากงานเลี้ยงฉลองคุณความดีของนางเรื่องราวควรจะดำเนินไปอย่างนั้นสิถึงจะถูกแล้วเหตุใด สายตาเหล่านั้นถึงได้มองมาราวกับว่านางเป็นนักโทษเจียงลี่ถิงคิดอย่างหวั่นวิตกเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ชักจะไม่ดีขึ้นมาเสียแล้ว และหวังเทียนหมิงก็ไม่ปล่อยให้นางได้หวาดกลัวนานไปนัก ทันทีที่ไป๋หยวนกลับมาชายหนุ่มก็ส่งคำถามให้นางทันที“แม่นางเจียงเจ้าบอกว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่เจ้าคิดขึ้นมาใช่ไหม ไฉนของที่

“เจ้าขำอะไร หรือจะบอกว่าที่ข้าพูดไม่จริง เช่นนั้นแล้วเจ้าจะอธิบายเรื่องปืนอย่างไร”“อธิบาย? ทำไมข้าต้องอธิบายกับเจ้าด้วย”“เจ้าอธิบายไม่ได้ใช่ไหมล่ะถึงได้ไม่กล้าพูด”“เปล่า ข้าแค่คิดว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายกับคนนอกอย่างเจ้าเท่านั้น เป็นข้าเสียอีกที่ต้องตั้งคำถามว่า เจ้ามีภาพวาดที่คล้ายคลึงกับของข้าได้อย่างไร เจ้าคงไม่ได้ขโมยภาพวาดจากกองทัพออกไปจริง ๆ ใช่ไหม”“เหลวไหล ! ภาพวาดนั้นข้าเป็นคนวาดขึ้นมา หากข้ารู้มาก่อนว่ามีภาพวาดนี้ในกองทัพอยู่แล้วจะพาตนเองมาเจอเรื่องร้าย ๆ ทำไม ต้องเป็นเจ้าที่วางแผนให้ทุกอย่างกลายมาเป็นเช่นนี้ เป็นเจ้าที่คิดทำลายข้า!”“เจ้ามีสิ่งใดให้ข้าต้องทำลายอย่างนั้นหรือ?”“เพราะเจ้ารู้อย่างไรเล่า เนื้อเรื่องทั้งหมด เจ้ารู้ว่าหลังจากข้ามอบภาพวาดให้แล้วทุกอย่างจะเป็นเช่นไร เจ้าถึงได้รีบขัดขวางข้า!!”“ความหมายของท่านคือ ข้ากลัวว่าตนจะมีภัยถึงได้ชิงลงมือก่อนใช่หรือไม่”“หรือเจ้าจะบอกว่าข้าเข้าใจผิด?!”“เช่นนั้นในความหมายของท่าน ในร่างกายของสตรีชาวบ้านผู้นี้ก็มีวิญญาณอื่นเข้ามาสิงสู่ด้วยเหมือนกันใช่ไหม”“ใช่!” ความโมโหทำให้คนขาดสติยิ่งเป็นความโมโหซึ่งเกิดจากความโกรธแค้นที่

แม่ทัพใหญ่หวังเทียนหมิงมองกลุ่มผมซึ่งโผล่ออกมาให้เห็นเพียงนิดในหัวหวนนึกไปถึงภาพจำที่ครั้งหนึ่งเขาคิดว่าเป็นเพียงภาพฝันเสมือนจริง ทว่าตอนนี้กลับไม่อาจคิดเช่นนั้นได้อีกแล้วจากคำบอกเล่าของเยว่ซินหลาน ทุกอย่างล้วนใกล้เคียงภาพฝันในวันวานวันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมากลางดึกเม็ดเหงื่อผุดผายเต็มใบหน้า หายใจหอบหนัก อาการผวาทำให้ราตรีแสนสั้นยาวนานจนไม่อาจข่มตาหลับลงได้อีกครั้งภาพในความฝันนั้นตนกำลังห้อตะบึงม้าศึกจากสนามรบสู่เมืองหลวงหลังได้รับข่าวการล่มสลายของตระกูลเยว่ ทั้งที่ก่อนออกรบยังมีหนทางพอช่วยเหลือ ทว่าหลังออกรบได้ไม่ถึงเดือนข่าวร้ายกลับส่งถึงชายแดนตนที่ไม่อาจทำใจยอมรับได้ลงมือกระทำการซึ่งขัดต่อกฎกองทัพ ไม่หวั่นว่าจะถูกลงโทษหรือถูกประณาม ในตอนนั้นเขาคาดหวังเพียงอยากจะกลับมาให้ถึงเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด อยากจะมาให้เห็นกับตาว่าทุกตัวอักษรที่เขียนไว้ในจดหมายหาใช่เรื่องจริงหลังการห้อตะบึงไม่หยุดพักหลายวันหลายคืนเขาก็เดินทางมาถึงเมืองหลวงมาเพื่อพบกับความจริงอันยากจะทำใจยอมรับจวนตระกูลเยว่ซึ่งครั้งหนึ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ บรรยากาศอบอุ่นซึ่งเกิดจากความรักที่คนในครอบครัวมีให้ต่อกัน บ