جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เยว่ซินหลานมองตามหลังบ่าวตัวน้อยไปไม่นานดึงสายตากลับมามองความสกปรกซึ่งเกิดจากการล้างลูกพลับและชานจา มือเรียวสวยจัดการกวาดเศษต่าง ๆ ลงจากชานบ้าน ยื่นมือออกมาหยิบถังใส่ชานจาขยับตัวลุกขึ้นเดินตามหลังอาอิงไปอย่างไรตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องให้ทำตนไปดูบ่าวหั่นลูกพลับด้วยเลยดีกว่า“คุณหนู” บ่าวในครัวเห็นคุณหนูของตนปรากฏตัวก็แสดงความเคารพทันที“ทุกคนไม่ต้องเกรงใจข้ามาดูลูกพลับน่ะ” ว่าพลางกวาดสายตามอง เห็นมุมหนึ่งของห้องครัวมีบ่าวหญิงสองสามคนกำลังช่วยกันปอกเปลือก หั่นลูกพลับกันอยู่“คุณหนู” อาอิงเอ่ยเรียก“ข้ามาดูน่ะ ถือโอกาสนำชานจามาเก็บที่ห้องครัวด้วย” พึ่งพูดจบก็มีบ่าวคนหนึ่งก้าวมารับถังชานจาจากมือนำไปเก็บให้“คุณหนูบอกได้หรือไม่เจ้าคะว่าจะนำสิ่งนี้ไปทำอะไร”เยว่ซินหลานหันมองคนเอ่ยถาม พบว่าอีกฝ่ายคือบ่าวข้างกายคนสนิทของมารดา“แม่นมจางท่านแม่สั่งให้ท่านมาหาข้าล่ะสิ”คนถูกจับได้ยิ้มบางเล็กน้อยอย่างเขินอาย “เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นรบกวนแม่นมจางไปแจ้งท่านแม่ อีกไม่นานท่านก็จะรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร”“คุณหนูมีคนมาขอพบขอรับ”เยว่ซินหลานหันขวับมองเจ้าของเสียงที่เอ่ยขัดการสนทนาระหว่างตนกับแม่นมจา

“ไอติมแท่งคือสิ่งใดกันเจ้าคะ” อาอิง“ไอติมแท่งก็คือสิ่งที่กินได้ อย่าถามมากนักเลยสงสัยนักเจ้าก็ลองกินเอง”เยว่ซินหลานยัดไอติมใส่ปากอาอิงไม่ให้นางถามต่อ ตนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเรียกไอติมแท่งก็แค่เรียกตามเจียงลี่ถิงเรียกเท่านั้นเอง หากต้องการคำอธิบายนางไม่มีให้หรอก“คุณหนูสิ่งนี้อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ เย็น ๆ หอมหวาน สดชื่นมากเจ้าค่ะ!” อาอิงตาโตดูดไอติมแท่งไม่หยุด ความสงสัยเรื่องชื่อเรียกหายไปทันทีหลังได้กินของอร่อย“ชอบก็ดี”อึก!พึ่งจะเอ่ยออกมาก็ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายจากคนรอบข้างนัยน์ตาสีอ่อนกวาดมองบ่าวรอบกาย ก่อนจะพบว่าทุกคนต่างจ้องมองอาอิงไม่วางตา“พวกเจ้าอยากลองกินด้วยหรือ”บ่าวคนหนึ่งเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเหนียมอาย “หากคุณหนูไม่ว่าอะไรบ่าวก็อยากลองกินขอรับ”อาอิงกินดูน่าอร่อยเสียขนาดนั้นตนจึงอยากลองบางเห็นการแสดงออกของพวกเขาแล้วมุมปากหญิงสาวพลันหยักโค้งเป็นรอยยิ้ม“อยากกินก็ลองกินดู วิธีการกินพวกเจ้าคงรู้แล้ว”“ขอบคุณขอรับ/เจ้าค่ะ!คุณหนู”ทุกคนเอ่ยตอบพร้อมเพรียงก่อนจะกรูกันเข้ามาห้อมล้อมหม้อเหล็กจังหวะนี้เองที่เสียงของบุรุษอีกคนดังขึ้นนอกประตูห้องครัว“เสียงเอ๊ะอ๊ะอันใดกันดังไป

“เอะ อะอันใดกันเสียงดังไปถึงเรือนหลัง”เสียงเอะอะภายในห้องครัวเงียบสงัดลงทันทีหลังการมาถึงของนางหญิงของเรือน “หลานเอ๋อร์ลูกมาทำอะไรที่ห้องครัว แล้วนี่” ทันทีที่มาถึงสิ่งแรกที่เหมยจวิ้นสังเกตเห็นไม่ใช่ของกินเล่นชนิดใหม่แต่กลับเป็นใบหน้าหล่อเหลาของแม่ทัพหนุ่ม“ท่านป้าสวัสดีขอรับ พอดีข้าได้รับเชิญจากคุณหนูเยว่ให้มาลองกินของว่างที่นางคิดค้นขึ้นจึงถือโอกาสเดินทางมาพร้อมซินเจ่า”เหมยจวิ้นพยักหน้าเข้าใจ “ว่าแต่ของกินเล่นชนิดใหม่คืออะไรหรือ”เมื่อเห็นว่ามารดาสนใจของว่างชนิดใหม่เยว่ซินหลานก็รีบแนะนำให้รู้จักทันทีหญิงสาวก้าวมายืนข้างกายมารดาพยุงให้เดินมาใกล้หม้อใบใหญ่“ท่านแม่ของกินใหม่ที่ว่าคือสิ่งนี้เจ้าค่ะ” ผายมือให้มารดามองตาม“สิ่งนี้คืออะไรหรือแปลกตายิ่งนัก”“สิ่งนี้เรียกว่าไอติมแท่งเจ้าค่ะ ท่านแม่ลองกินดู”เหมยจวิ้นจับไอติมแท่งจากมือบุตรสาวมาถือไว้ เงยหน้ามองอย่างสงสัย เยว่ซินหลานจึงพยักหน้าคะยั้นคะยอให้มารดาลองชิมและทันทีที่ได้สัมผัสกับของกินเล่นตรงหน้า ดวงตานายหญิงของเรือนก็ต้องเบิกกว้างอย่างตกตะลึง“สิ่งนี้รสชาติล้ำเลิศยิ่งนัก ไม่ใช่แค่หอมหวานแต่พอกินเข้าไปแล้วร่างกายยังรู้สึกเย็นสบ

เยว่ซินหลานดึงสายตากลับมาหามารดา “ท่านแม่หมายถึงอะไรหรือเจ้าคะ”“จะอะไรเสียอีกก็ท่านแม่ทัพอย่างไรเล่า ลูกคิดว่าอย่างไร”“ท่านแม่ท่านคงไม่ได้...”“ไหน ๆ ตอนนี้ลูกก็ตัดใจจากคุณชายหลิวแล้ว เริ่มมองหาบุรุษใหม่เอาไว้ก่อนก็ไม่เสียหายไม่ใช่หรือ บนโลกใบนี้นะยังมีบุรุษนิสัยดีอยู่อีกมากมาย”“ท่านแม่ บุรุษที่ท่านหมายถึงคือท่านแม่ทัพนะเจ้าคะ แม่ทัพใหญ่ของแคว้น แถมยังเป็นเชื้อพระวงศ์อีก สถานะของลูกกับเขาไม่เหมาะสม”เหมยจวิ้นแสดงสีหน้าขัดใจเล็กน้อยเอ่ยกับลูกสาวว่า “เหมาะสมไม่เหมาะสม เรื่องนั้นขอแค่ท่านแม่ทัพมีใจให้ลูกสถานะจะนับเป็นอะไรได้ อีกอย่างแม่ก็คิดว่าท่านแม่ทัพดีไม่น้อย ทั้งสุภาพ สุขุม ใจเย็น หน้าที่การงานก็ดี ซ้ำยังหล่อเหลา เวลาลูกยืนอยู่ข้าง ๆ ดูเหมาะสมกันยิ่งนัก”“ท่านแม่...” เยว่ซินหลานลากเสียงยาว “ข้าพึ่งจะตัดใจจากคุณชายหลิวได้ไม่กี่วันเองนะเจ้าคะ ท่านก็รีบคิดหาคู่ครองใหม่ให้ข้าแล้ว เกิดเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มิวายคงกลายเป็นที่นินทาของผู้อื่น”“ลูกแม่สนใจคำนินทาตั้งแต่เมื่อใด เหตุใดแม่ถึงไม่เคยรู้”“...” เยว่ซินหลานยิ้มแหยเมื่อก่อนนางตามืดบอดถึงได้ไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น ส่งผลให้คำพูดแก

“เห้อ...ไม่คิดเลยว่าหนึ่งวันจะเหนื่อยได้ขนาดนี้” กระปรี้กระเปร่าเยว่ซินหลานบ่นออกมาขณะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคุณหนูน้อยตระกูลเยว่นอนแผ่หลาบนเตียงหลังใหญ่ มองมุ้งคลุมเสาเตียงอย่างเหม่อลอย ในหัวหวนนึกไปถึงเหตุการณ์บนโต๊ะกินข้าวก่อนหน้านี้“เทียนหมิงป้ามีคำถามบางคำไม่แน่ใจว่าถามไปแล้วจะเป็นการเสียมารยาทหรือไม่”เยว่ซินหลานหันขวับมองมารดาทันทีก่อนจะหันไปส่งสายตาบอกท่านแม่ทัพว่าอย่าได้เปิดช่องให้มารดาตนเด็ดขาด แต่ทว่าคนที่นางพยายามส่งสายตาให้กลับไม่แม้จะมองมา สายตาจดจ่ออยู่บนตัวมารดาไม่ละห่าง“ท่านป้าพูดมาเถิดขอรับ”“เอ่อ...ป้าอยากจะถามว่าท่านแม่ทัพมีคนในดวงใจหรือไม่ ไม่ก็ได้มีการวางแผนหมั้นหมายสตรีตระกูลใดไว้หรือเปล่า”“เรื่องนี้เอง ท่านป้าอย่าได้เกรงใจเลยขอรับ” ว่าแล้วก็เหลือบสายตามองเยว่ซินหลานเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ “ข้ายังไม่ได้หมั้นหมายกับใครไว้ขอรับแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีสตรีที่ถูกตาต้องใจ”เยว่ซินหลานหูผึ่งขึ้นมาทันที ‘เรื่องนี้ชาติก่อนไม่มีอยู่ในความทรงจำเลย กระทั่งตายตนก็ไม่เคยได้ยินว่าหวังเทียนหมิงแต่งงานกับสตรีใด แล้วใครกันที่ท่านแม่ทัพต้องตาต้องใจ’ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยหันมองเขาก่อนจะ