Semua Bab เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก: Bab 21 - Bab 30

จวนเจียนจะก้าวเข้าสู่ยามโหย่วแล้ว(17.00-18.59น.) ประมุขสกุลอวี้สั่งบ่าวรับใช้อาหารยามเย็นมาให้ พร้อมกับน้ำ หลี่เสียวฟางยังไม่ทันอ้าปากขอร้องบ่าวให้ปล่อยนางออกไป ประตูปิดลงทั้ง ๆ ที่นางยังไม่เอ่ยปากขอร้องด้วยซ้ำ ส่วนอวี้หานก็ได้แค่นั่งเท้าคางมองนาง แถมเขายังขำนางอีกต่างหาก หลังจากปล่อยนางให้เป็นอิสระ เจ็บใจนัก! หลี่เสียวฟางได้แต่เก็บนำความเจ็บใจเอาไว้ในทรวง ทำได้แค่ค้อนเขาก็เท่านั้น “แทนที่เจ้าจะช่วยข้า หาทางออกจากที่นี่ เจ้ากลับมานั่งยิ้มอยู่ได้” หลี่เสียวฟางเดินมายืนตรงหน้าอวี้หานที่ไม่ทำอะไรนอกจากนั่งนิ่งรอให้ประมุขอวี้มาเปิดประตูให้มีหวังคงรุ่งเช้า “เจ้าจะกังวลไปไย รุ่งเช้าท่านพ่อก็คงปล่อยเราสองคนออกไปอย่างแน่นอน” อวี้หานพูดจบก็เอนกายพิงเก้าอี้ท่าทางสบายใจเฉิบอยู่เช่นนั้น หลี่เสียวฟางผู้เอาแต่ใจอยากจะร้องกรีดออกมาดังลั่น แต่ทำได้เพียงความคิดของนางเพียงเท่านั้น ถ้าไม่ทุกข์ร้อนก็ยิ่งทำให้นางโมโห อารมณ์คุกรุ่นของนางไม่มีทีท่าจะเบาลงเลยสักนิด จนกระทั่งเห็นเสี่ยวเฮยเลื่อยเข้ามาจากช่องหน้าต่าง ตัวเรียวเล็กสีดำ

ท้องฟ้ายามราตรีแสงจันทร์ทอแสงช่างน่าชมเหลือเกิน....ทว่าสองสามีภรรยากลับถูกขังอยู่ภายในห้องโดยมีคนค่อยผลัดเปลี่ยนเวรมาเฝ้าตามคำสั่งของท่านประมุขอวี้ หลี่เสียวฟางเดินไปมาเดินมา เจ้างูน้อยก็เลื่อยตาม แล้วเงยหน้ามองเจ้านายของตน พอเหนื่อยแล้วนางก็ย่อตัวอุ้มเจ้างูน้อยมานั่งเล่น พลางชะเง้อมองอีกคนที่กำลังใช้สมาธิในการจดจ่อตวัดพู่กันอย่างตั้งอกตั้งใจ อาการอยากรู้อยากเห็นว่าเขาทำอะไรหลี่เสียวฟางอดไม่ได้ ทำที่เดินไปใกล้เขา แล้วทอดสายตามองว่าอวี้หานกำลังวาดรูป นับว่าความสามารถของสามีนางมีไม่น้อยเลยสักนิด หลี่เสียวฟางไม่คิดว่าอวี้หานจะมีใจฝักใฝ่ด้านศิลปะ แล้วนั้นกำลังวาดใบหน้าของใครอยู่ ความอยากรู้ทำให้ใบหน้าน่ารักของหลี่เสียวฟางชะเง้อคอเข้าไปใกล้จนคนที่กำลังใช้สมาธิอยู่ลืมตาขึ้นมาพอดีกับหลี่เสียวฟางกำลังมอง ปลายจมูกโด่งราวรูปปั้นของเขาอยู่ใกล้ปลายจมูกของนางแค่นิดเดียวเท่านั้น คิดว่าบทเช่นนี้มีแต่ในละครยุคที่นางจากมาเท่านั้น ทว่ากลับเป็นจริงเสียนี่ “เจ้าจะทำอะไร” อวี้หานถามเหลือกตามองหญิงสาวอย่างที่ไม่ไว้ใจ “ข้าไม่นึกเ

นางไม่อาจไว้ใจคุณชายรองยังคงฝังในเรื่องราวในอดีต เขาก็ชอบหลี่เสียวเฟิ่ง แล้วทำไมพอคิดถึงเรื่องนี้ทีไร นางต้องรู้สึกหงุดหงิดและงุ่นง่านในใจด้วยเนี่ย เขาจะชอบใครมันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวอะไรกับนางเสียหน่อย ทำไมต้องทำท่าทางเหมือนกับหึงเขาด้วย หลี่เสียวฟางไม่รู้เลยว่ากิริยาปากยื่นนิด ๆ กอดอกแบบนั้น ซินหยานพลางครุ่นคิดว่าเจ้านายของตนกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ คงต้องมีเรื่องในใจอย่างแน่นอน “คุณหนูมีเรื่องอะไรในใจหรือเจ้าคะ ทำไมทำหน้าตาเช่นนั้น” หลี่เสียวฟางตัวตรงทันที ตัวนางเองก็ไม่รู้ตัวเช่นนั้นกันว่านอกจากเผลอคิดเรื่องอวี้หานในใจแล้ว นางยังแสดงออกอีก หลี่เสียวฟางพยายามสั่นศีรษะเพื่อไล่ความคิดที่มีแต่ใบหน้าของคุณชายรองออกไป ท่องเอาไว้ นางไม่ได้ชอบอวี้หาน นางไม่ชอบใครเลย “ไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย วันนี้ไปรดน้ำผักของเรากันเถอะ ข้าปล่อยให้ผักตัวเองไว้ตั้งหนึ่งคืน” ทั้งซินหยานและเสี่ยวเฮยมองตามคุณหนูหลี่เสียวฟางจู่ ๆ ก็ลุกพรวดพราด แล้วเดินลิ่วออกไปข้างนอก ท่าทางดูน่าสงสัยพิกล ซินหยานได้แต่ยิ

หลี่เสียวฟางยกยิ้มมุมปากไม่ต่างจากนางร้ายในโรงน้ำชา เช่นนั้นนางก็ขอไปเจอคุณหนูจางหรงเผิงเสียหน่อยแล้ว.....ว่านางจะเป็นคนเช่นไร คุณหนูผู้นั้นคงเหมาะสมกับคุณชายรองของสกุลอวี้ หลี่เสียวฟางคิดเช่นนั้นแต่ความรู้สึกบางอย่างเจ็บแปลบเข้ามาในทรวง หลี่เสียวฟางสั่นหน้ารัว ๆ กับตัวเองไล่ความคิดของตนเอง...นางเผลอชอบอวี้หานไปแล้ว อาการหึงหวงจึงเกิดขึ้น นางก็ควรชอบอวี้เฉินไม่ใช่หรือ สามีของพี่สาวนาง.... แล้วทำไมมาหลงรักสามีของตนเองได้ล่ะเนี่ย ใครก็ได้ช่วยพาหลี่เสียวฟางออกไปจากวังวนรักด้วยเถอะ “อือ” คุณชายรองทำได้เพียงพยักหน้ารับด้วยท่าทางที่สุขุมเท่านั้น อวี้หานเดินไปที่ห้องรับรองแต่สายตาของหลี่เสียวฟางก็จับจ้องอยู่ไม่ห่าง “ซินหยาน ข้าอยากเห็นสหายของคุณชายรองเสียหน่อย เราไปดูกันหน่อยดีกว่า” หลี่เสียวฟางเบนความสนใจจากแปลงผัก แล้ววิ่งตามคุณชายรอง ซินหยานร้องห้ามเจ้านายของตนเองไม่ทันอีกตามเคย ซินหยานถอนหายใจก่อนวิ่งตามคุณหนูหลี่เสียวฟาง “เจ้าจะไปไหน” หลี่เสียวฟางวิ่งตามอวี้หานติด ๆ ไม่คิดเลยว่าร่างใหญ่จะหยุดชะงัก ใบหน้างดงามชนกับแผ

“แล้วข้าล่ะ.....จากที่ข้าเคยคิดว่าท่านชอบหลี่เสียวเฟิ่ง ตอนนี้ข้าเข้าใจทุกอย่างถ่องแท้แล้ว... ข้าแต่ได้หวังว่าวันหนึ่งข้าจะทำให้ท่านรักได้ และไม่เปลี่ยนแปลง” จางหรงเผิงกล่าวจบหมุนตัวเดินกลับออกไป แม้ในใจจะร้อนรุ่มไปด้วยไฟริษยา หลี่เสียวฟางยังคงสนุกสนานกับการพรวนดินให้กับผักต้นกล้าเล็ก เจ้างูน้อยก็ช่วยด้วยการมุดดินช่วย หลี่เสียวฟางหัวเราะคิกคัก เสี่ยเฮยมุดดินขึ้นมา เศษดินเปื้อนหัวดำ ๆ นั้น นิ้วเรียวก็ไปเกลี่ยปัดดินออกให้ทันที จากที่หลี่เสียวฟางคิดว่าการเกิดใหม่จะกลายเป็นชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายก็ไม่ต่างจากเดิม แต่เปล่าเลยนางมีเจ้างูน้อยสัตว์เลี้ยงแสนวิเศษ มีบ่าวคนสนิทอย่างซินหยานที่ค่อยช่วยเหลือนางทุกอย่าง และสามี..... ไม่ ไม่ ไม่ อวี้หานก็แค่สามีในนามเท่านั้น นางไม่ได้รักอะไรเขาเลยสักนิด สักนิด ไม่หึงไม่หวงด้วย เขาอยากแต่งฮูหยินรองเข้ามาก็ช่างเขา จริงหรือ! “คุณหนูเจ้าคะ ร้อนหรือ” ซินหยานเอ่ยปากถามเห็นเจ้านายสาวส่ายหน้ารัวเร็ว ก่อนแก้มทั้งสองแดงระเรื่อ “อือ” หลี่เสียวฟางพยัก