เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก

            เยว่หมี่ถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้ เรื่องเสียใจที่ไม่มีโอกาสอยู่ต่อได้แล้วก็ใช่อยู่ แต่เรื่องนั้นเยว่หมี่ทำใจอยู่นาน ตั้งแต่ตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งพยายามรักษาด้วยคีโมมาตลอด แต่เหมือนโชคชะตาฟ้าดินจะกำหนดให้เยว่หมี่ต้องตาย

            ร่างของหญิงสาวที่ผอมโซ นอนหอบหายใจที่แสนจะรวยรินด้วยเครื่องช่วยหายใจ แม้ร่างกายจะเจ็บปวดขนาดไหน แต่เยว่หมี่ก็รับรู้เรื่องราวทุกอย่างได้ดี พอร่างกายทำได้แค่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยของโรงพยาบาลดังของเซี่ยงไฮ้  มีแพทย์ผู้เชี่ยวและอาจารย์แพทย์อีกหลายคนกำลังปรึกษาแล้วหาทางช่วยเยว่หมี่ ดูเหมือนความพยายามของพวกเขาจะสูญเปล่า นอกจากอาการของเยว่หมี่ไม่ทุเลาลงแล้ว ยังทรุดตัวลงอีก

            เห็นแบบนี้แล้วความรู้สึกร้อนผ่าวหางตาก่อเกิดสงสารผู้ให้กำเนิดทั้งสองที่ต้องมาเสียใจที่หญิงสาวไม่มีโอกาสได้ดูแลท่านอีกต่อไป แถมตัวเธอเองยังต้องมาจากไปด้วยอายุยังน้อย หมดกันความฝัน หมดกันคนที่รัก  พอนึกถึงคนที่เธอรักแล้ว นอกจากป๊า หม่าม๊าแล้ว ก็มีหนุ่มรุ่นพี่ที่เยว่หมี่เคยแอบชอบ คงไม่มีโอกาสได้บอกว่าชอบเขาอีกแล้ว ร่างกายของเยว่หมี่คล้ายกับว่าจะทนต่อเซลล์มะเร็งที่ลุกลามอย่างกะทันหัน  แว่วได้ยินเสียงของแพทย์แจ้งกับครอบครัวให้ทำใจตั้งแต่เนิ่น ๆ  แม้ว่าเยว่หมี่จะหลับตาแต่กลับรับรู้ทุกอย่าง

            ร่างกายของเธอช่างอ่อนแอจัง...... แค่จะหายใจด้วยตัวเองยังไม่ได้เลย ช่างน่าเวทนานัก ถ้าเกิดว่าชาติหน้ามีจริง...ขอให้เยว่หมี่คนนี้มีร่างกายที่แข็งแรง และจิตใจที่เข้มแข็ง สัญญาว่าเธอจะรักตัวเองให้เต็มหัวใจ  ก่อนจะมอบความรักให้คนอื่น.....

            คิดแล้วก็เหมือนปลงใจ แม้ความเชื่อในทางศาสนาจะสอนให้คนแสวงหาการหลุดพ้น แล้วหลุดพ้นจากอะไรล่ะ เยว่หมี่ได้แต่ตั้งคำถาม หญิงสาวผู้ที่เกิดมาพร้อมทั้งหน้า รูปทรัพย์ ครอบครัวที่แสนอบอุ่น ความฝันที่อยากสานต่อธุรกิจให้กับทางครอบครัวคงจบลงแล้ว......ชีวิตของมนุษย์มันก็แค่ลมหายใจจริง.....

            ไม่รู้ว่าการครุ่นคิดของเยว่หมี่เป็นเพียงการจิตล่องลอย หรือเป็นห่วงของจิตสุดท้ายกันแน่ เพราะร่างกายของเธอเริ่มไร้ความรู้สึกแล้วหรือ ความเจ็บปวดที่คล้ายหนามแหลมทิ่มร่างกายของเธอไปทั่วสรรพางค์

            เยว่หมี่....เธอคงตายแล้วสินะ

            นี่คงเป็นจิตสุดท้ายของเธอแล้วจริง ๆ