Semua Bab เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก: Bab 31 - Bab 40

รุ่งเช้าหลี่เสียวฟางตื่นขึ้นมาอากาศปวดหัวและหน้าแดงหายไป หญิงสาวตื่นขึ้นมาไม่เห็นเจ้างูน้อยก็แปลกใจไม่น้อย เมื่อวานนางหลับไปด้วยความอ่อนล้า ไม่คิดว่าอวี้หานจะดูแลนางดีขนาดนี้ แบบนี้หัวใจที่อ่อนแอโหยหาความรักของหลี่เสียวฟางก็ยิ่งหวั่นไหวยิ่งขึ้น หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงก่อนออกตามหาเจ้างูน้อย ซินหยานฟุบอยู่บนโต๊ะตื่นขึ้นมาเห็นว่าหลี่เสียวฟางออกจากห้องพอดีก็รีบวิ่งตาม “คุณหนูจะไปไหนเจ้าคะ” ซินหยานเอ่ยถาม “เสี่ยวเฮยหายไปไหน ข้าตื่นมาแล้วไม่เห็นเสี่ยวเฮย ไม่รู้ว่าเจ้างูน้อยของข้าหายไปไหน” น้ำเสียงของหลี่เสียวฟางร้อนรนอย่างหนัก เพราะตื่นมาก็ไม่เห็นเจ้างูน้อยเสียแล้วจิตใจวูบโหว่ง ลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ หลี่เสียวฟางเดินไปดูที่แปลงผักเห็นสภาพแปลกผักที่ตนเองตั้งใจปลูกมาตั้งแต่วันแรก สภาพตอนนี้ไม่เหลือชิ้นดี แถมเจ้างูน้อยนอนขดตัวสภาพหายใจรวยริน หลี่เสียวฟางรีบวิ่งเจ้าไปอุ้มเจ้างูน้อยเห็นบาดแผล เกล็ดของเสี่ยวเฮยหลุดออกมาจากตัว ข้างกายของเจ้างูมีมีดเล็ก หลี่เสียวฟางใจหายวูบมองเจ้างูน้อยพยายามลืมตามองนาง มืออีกข้างหยิบมีดเล็กขึ

“ในเมื่อคุณหนูจางเอ่ยปากทักทายเช่นนี้ ข้าก็ไม่อ้อมค้อมข้าก็ไม่คิดเช่นกันว่าท่านจะลอบกัดถึงขั้นส่งคนไปทำลายแปลงผักของข้าไม่พอ เจ้ายังทำร้ายเสี่ยวเฮยที่เป็นสัตว์เลี้ยงของข้าอีก เช่นนี้แล้วเหตุผลคงเพียงพอที่ข้าจะมาหาเจ้าที่จวนได้แล้ว” จางหรงเผิงยกยิ้มมุมปาก “เจ้ากล่าวปรักปรำข้าเช่นนี้ หลักฐานก็ไม่มี ข้าไม่มีเหตุผลอันใดที่ต้องทำเช่นนั้น” “หลักฐานอย่างนั้นเหรอจางหรงเผิง เหตุผลที่เจ้าทำเช่นนั้นเพราะริษยาข้า ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าเจ้าชอบอวี้หานผู้ซึ่งเป็นสามีของข้า แค่นั้นคงพอแล้วสำหรับเหตุผล ท่าทางดูอ่อนหวานแต่ลึก ๆ เจ้าก็ร้ายไม่น้อย แล้วนี่มีดสั้นสลักอักษรของสกุลจางคงเป็นหลักฐานชั้นดีทีเดียว” จางหรงเผิงถึงกลับหุบยิ้มลงทันทีเมื่อเห็นมีดสั้น พวกบ่าวสามคนช่างทำงานได้อย่างสะเพร่าทิ้งร่องรอย จางหรงเผิงริษยาหลี่เสียวฟางนั้นไม่ผิด นางผิดด้วยหรือที่รักอวี้หาน คนที่ควรเป็นฮูหยินรองสกุลอวี้ควรเป็นนาง “เจ้ามาเพียงเพื่อจะมาต่อว่าข้าเช่นนี้ เจ้าคิดหรือว่าจะออกไปได้ง่าย ๆ ที่เจ้าพูดก็ไม่ผิดนัก คนที่ควรเป็นฮูหยินของอวี้หานควรเป็นข

ร่างกายของพลี่เสียวฟางจู่ ๆ ก็ร้อนไม่ต่างจากไฟ นางมีไข้ ซินหยานได้แต่ลูบไล้แขนของนางไปมาเท่านั้น หลี่เสียวฟางพึมพำออกมาหนาว แต่ร่างกายกลับร้อนไม่ต่างจากไฟ แถมอยู่ในคุกที่เต็มไปด้วยฝุ่น คุณหนูหลี่เสียวฟางไม่เคยมาเจอสภาพเช่นนี้ ยิ่งทำให้ร่างกายป่วยไข้ได้อย่างง่ายดาย “คุณหนูอดทนหน่อยนะเจ้าค่ะ” ซินหยานพยายามปลอบคุณหนูตัวน้อย ชีวิตของนางช่างน่าเวทนานัก ซินหยานที่เห็นนางมาตั้งแต่ยังเล็ก จากคุณหนูไร้เดียงสาจนกลายเป็นคุณผู้เอาแต่ใจ....และชอบหาเรื่องหาราว โดนกลั่นแกล้งสารพัด “หลี่เสียวฟาง” น้ำเสียงทุ้มของอวี้หานดังเรียก ไม่เพียงแค่ซินหยานเท่านั้นที่ดีใจ ดูเหมือนหลี่เสียวฟางจะลืมตาขึ้นมา ร่างกายใหญ่ของอวี้หานวิ่งตามลงพร้อมกับพ่อบ้านหวังใช้กุญแจไขที่กักขังพวกนางด้วยความชำนาญ สมกับเป็นพ่อบ้านหวังจริง อวี้หานเห็นสภาพของหลี่เสียวฟางที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษไข้ ชายหนุ่มปลีกตัวเข้าไปอุ้มร่างบางที่ซวยซบอกของซินหยานทันที “นางไม่สบายนี่” อวี้หานอังฝ่ามือบนหน้าผากมนความร้อนรุ่มทำให้เขาร้อนใจขึ้นมาทันที รีบอุ้มนางออกไปจากจวนขอวสกุล

ตกค่ำดวงตากลมโตลืมตาตื่นขึ้นมาในสถานที่ตนเองคุ้นเคย ห้องของนาง หลี่เสียวฟางพึมพำขยับปากมุมปากยกยิ้มเมื่อเห็นเจ้างูน้อยนอนอยู่บนหน้าท้องของนางอย่างสบายใจ ดูท่าเจ้างูน้อยคงเพลียและขี้เกียจไม่ต่างจากนางเลยสักนิด ความทรงจำสุดท้าย อวี้หานมาช่วยนางและตอนนี้เขาไปไหนเสียแล้ว “คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ” ซินหยานรีบวิ่งเจ้ามา ก่อนช่วยประคองร่างเล็กของหลี่เสียวฟางเพื่อลุกขึ้นนั่ง ส่วนเจ้างูน้อยเสี่ยวเฮยเห็นเจ้านายตื่นก็โงหัวสั่นหัวเบา ๆ เลื่อยตามหลี่เสียวฟาง “อือ ซินหยาน ข้าอยากไปที่สวนหน่อย” หลี่เสียวฟางจู่ ๆ ก็อยากตากลมทั้ง ๆ สภาพร่างกายของตนเองไม่เอื้ออำนวยสักเท่าไหร่ “แต่ว่า คุณหนู” “เอาน่า ซินหยาน ข้าแค่อยากคิดอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้น แล้วอากาศตอนนี้ไม่ได้ทำให้ข้าป่วยไปมากกว่านี้หรอกนะ” สายตาอ้อน ๆ ของคุณหนูตัวน้อย สาวรับใช้ที่อยู่กับนางมานานมีหรือจะไม่ใจอ่อน พาหลี่เสียวฟางไปนั่งริมศาลาชมดอกไม้ยามค่ำคืน คืนนี้พระจันทร์กลมโตสีนวล ตั้งแต่เกิดมาหลี่เสียวฟางเพิ่งได้ชมจันทร์ที่สว่างสดใสที่สุดก็วันนี้ นอกจากอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว พอ

เสียงหวานหลุดออกมาจากริมฝีปากคู่งามของหลี่เสียวฟาง ชายหนุ่มถึงกลับไม่อาจควบคุมร่างกายของตนเองได้เลยสักครา ลมหายใจของเขาติดขัดความต้องการปวดร้าวจนลามไปถึงแก่นกลางของร่างกายแววตาคล้ายกับเสือร้ายในเวลานี้พลันหลุบตามองต่ำลงความงดงามของยอดบุปผาคงหลบซ่อนอยู่ระหว่างเรียวขาอันงดงามของนาง มือทั้งสองข้างของอวี้หานกอบกุมทรวงอกนุ่มนวลบีบเคล้นด้วยความมันเขี้ยว ยอดถันอีกข้างก็ถูกดูดดื่มอย่างหนัก ฝ่ามือที่ว่างเว้นจากการฟอนเฟ้นลูบไล้เรียวขาสลาทั้งสอง อารมณ์ของอวี้หานเกินจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดในยามนี้ ความปรารถนาของร่างกายมากขึ้น และมากขึ้น “อ่า....” “เสียงของเจ้าช่างรื่นหูนัก” อวี้หานป้อนคำหวานแสนกระตุกหัวใจดวงน้อยให้สั่นไหว ร่างกายของหลี่เสียวฟางถูกเล่นงานทั้งด้านบนและด้านล่าง ไม่อาจปฏิเสธได้เลย เพราะนางเองก็ต้องการไม่ต่างจากเขาเลย อวี้หานเหมือนหยั่งรู้จิตใจของนางค่อยป้อนจุมพิตแสนวาบหวามหัวใจ ครั้งนี้ช่างอ่อนหวานไม่รุนแรงหรือรุกล้ำเหมือนเช่นคราแรก จนหญิงสาวเองก็เผลอไผลสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปหยอกเย้าตอบโต้เขา เสียงหัวเราะถ