Semua Bab เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก: Bab 11 - Bab 20

“ข้าจะเลี้ยง ไม่รู้ล่ะซินหยาน ข้าจะเลี้ยงเจ้าเสี่ยวเฮย” หลี่เสียวฟางไม่ฟังคำทัดทานของบ่าวรับใช้คนสนิท ทุกคนมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่ เมื่อคุณหนูคิดจะเลี้ยงเจ้างูดำน้อยท้องสีขาวไว้ที่จวน ผู้คนไม่นิยมเลี้ยงงูเป็นสัตว์เลี้ยงสักเท่าไหร่ ทว่าในความคิดของหลี่เสียวฟางกลับคิดต่างกัน ในโลกที่นางจากมา การเลี้ยงงูเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้ว หลี่เสียวฟางไม่ฟังคำพูดบ่นด้วยความเป็นห่วงของซินหยาน เอ่ยปากสั่งให้บ่าวทั้งสองช่วยกันขุดทำแปลกผักต่อไปส่วนนางคิดว่าตัวเองพาเจ้างูน้อยไปนอน สายตาอันหลักแหลมสังเกตเห็นแผลบนลำตัวสีดำทมิลของเจ้าเสี่ยวเฮยคงเพราะโดนปลายเสียบของจางเหวิน “ไปอยู่กับข้านะเสี่ยวเฮย” พูดพลางลูบหัวเจ้างูดำที่มันแสนรู้ มันนอนบนมือแสนอบอุ่นก่อนพลิกตัวนอนหงายอวดหน้าท้องสีขาว “หา คุณหนูตั้งชื่อแล้วหรือเจ้าคะ” ซินหยานร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ นางอยากจะหมดสติไปชั่ววูบ พอกันมองอีกหนก็ไม่เห็นหลี่เสียวฟางเสียแล้ว แผ่นหลังวิ่งเข้าไปในจวน ซินหยานส่ายหน้าก่อนวิ่งตาม “เจ้างูน้อย เจ้างูน้อย เจ้าไปอยู่กับข้านะ” หลี่เสีย

“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายอวี้เฉินกับฮูหยินมาขอพบคุณหนูเจ้าค่ะ”บ่าวรับใช้วิ่งมาหน้าตาตื่น ก่อนรายงานคุณหนูหลี่เสียวฟาง หลี่เสียวฟางชะงักเล็กน้อยขณะที่กำลังลูบหัวเจ้างูดำน้อย นางไม่ได้ตกใจกับการมาเยี่ยมของหลี่เสียวเฟิ่งกับคุณชายใหญ่สกุลอวี้มาเยี่ยมนาง เจตตนาแท้จริงในการมาเยี่ยมไม่รู้ว่าหลี่เสียวเฟิ่งต้องการมาเยี่ยมน้องรอง หรือเพียงมาเยาะเย้ยเท่านั้น ถ้าในเรื่องราวในเนื้อเรื่องหลี่เสียวฟางเจ็บใจยิ่งเมื่อเห็นว่าคนทั้งสองรักกันหวานชื่น อวี้เฉินไม่แม้แต่แลนางเลยสักนิดใช้นางเป็นเพียงทางผ่าน หรือความเข้าใจผิดกันแน่นึกว่านางเป็นหลี่เสียวเฟิ่ง “คุณหนูจะไปพบคุณหนูใหญ่หรือไม่เจ้าคะ” ซินหยานเห็นสายตาของหลี่เสียวฟางแปรเปลี่ยนไปชั่วพริบตา นางเลี้ยงคุณหนูรองมาตั้งแต่ไหนแต่ไหน ปกติคุณหนูของปฏิเสธการเข้าพบ มักจะเก็บตัวอยู่แต่ในห้องแล้วไล่ทั้งหลี่เสียวเฟิ่งและอวี้เฉินออกไปจากจวน “พี่ใหญ่มาเยี่ยมข้าถึงนี้ ไยข้าจะใจร้ายปฏิเสธน้ำใจนางได้อย่างไร นอนอยู่ตรงนี่ก่อนนะเสี่ยวเฮย ข้าขอตัวไปทำธุระเสียหน่อย” รอยยิ้มของหลี่เสียวฟางร้ายกาจนิด ๆ อย่างน้อย นางก็อยา

“ข้าสบายดี ขอบใจพวกท่านที่มา” หลี่เสียวฟางกล่าวเพียงเท่านั้น พร้อมทั้งส่งยิ้มแห้ง ๆ “ท่าทางของเจ้าดูดีขึ้นไม่น้อยเลยนะเสี่ยวฟาง เจ้าคงสบายดี ข้ากับฮูหยินเป็นห่วงเจ้าอย่างมากรู้ไหม” ท่าทางที่ดูเป็นมิตร แต่หลี่เสียวฟางกลับมองไม่เห็นความจริงใจเลยสักนิด นับว่าเป็นบุญของหลี่เสียวฟางแล้วที่ไม่ได้คู่กับชายผู้นี้ “น้ำใจของท่านทั้งสองช่างประเสริฐยิ่งนัก ข้าคงไม่กล้ารับเอาไว้” หลี่เสียวฟางคนใหม่ผู้นี้ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว การต่อปากต่อคำระหว่างอวี้เฉินและหลี่เสียวฟาง “น้องฟาง ไยเจ้าต้องพูดห่างเหินเช่นนั้นด้วยเล่า เราทั้งสองแค่อยากมาเยี่ยมถามสารทุกข์สุขดิบของเจ้าเท่านั้น” น้ำเสียงแสนหวานของหลี่เสียวเฟิ่งเอ่ยขึ้นมา “ท่านทั้งสองมีเรื่องอันใดก็พูดออกมาตาม แล้วถ้าหมดธุระแล้ว ซินหยานช่วยส่งแขกด้วย” “น้องฟาง ข้ารู้ว่าเจ้ายังโกรธเคืองเรื่องราวในอดีตที่เกิดขึ้นแต่เจ้าควรแยกแยะ” หลี่เสียวฟางถอนหายใจ กิริยายังคงนิ่งเฉย หลี่เสียวเฟิ่งชินชากับคำพูดแสนร้ายกาจของนาง แต่ท่าทางนิ่ง ๆ ของนางทำให้หลี่เสียวเฟิ่งแปลกใจไม

เขามันน่าหมั่นไส้ “ท่านพ่อ ถ้าท่านคาดหวังบุตรชายหรือ บุตรสาว...” “เจ้าอย่าเถียงข้า เสี่ยวฟาง ข้ารู้ว่าเจ้าสองคนนอนแยกห้อง สามีภรรยานอนแยกห้องใช่ได้อย่างไรกัน ส่วนเจ้าอวี้หานไหน ๆ เจ้าก็กลับมาอยู่กับนางแล้ว ไยจะต้องหมางเมินภรรยาเจ้าขนาดนั้น เสี่ยวฟางไม่สวยหรืออย่างไรในสายตาเจ้า นางงดงามดั่งเทพธิดา แม้แต่พี่สาวของนางยังไม่ได้เทียบด้วยซ้ำ” หลี่เสียวฟางกระหยิ่มยิ้มย่องประมุขเฒ่าตระกูลอวี้พูดจาไพเราะเสนาะหูนางเหลือเกิน นางสวยงดงามปานนี้มีแต่เขาเท่านั้นแหละที่ตาถั่ว มองไม่เห็นความงดงามของนาง “ท่านพ่อ ข้า..ไม่ได้..” “เจ้าจะบอกว่าไม่ได้รักนางอย่างนั้นหรือ ไม่จำเป็นต้องรักเวลานี้หรอก อยู่ไปเจ้าก็จะรักเสี่ยวฟางเอง อวี้หานเจ้าก็เป็นถึงคุณชายรองไยต้องทำให้ข้าทุกข์ใจเช่นพี่ใหญ่ของเจ้าด้วยเล่า ชาวบ้าวต่างก็ร่ำลือว่าตระกูลของเราช่างไร้น้ำยา พวกเจ้าแต่งงานกันไปทั้งสองกลับไม่มีวี่แววของบุตรเลยสักคน” แม้กระทั่งหลี่เสียวฟางอ้าปากจะเอ่ยปากแย้งอวี้เทียน หรือประมุขอวี้ไม่ทันเขาเลยสักนิด สมกับเป็นจอมเจ้าเล่ห์สามารถหลอกล่อให้บิดาข

“แน่ใจหรือฮูหยินข้า หึหึหึ” เสียงหัวเราะท้ายเสียงของเขาทำเอาหลี่เสียวฟางขนลุก ไม่อยากหันไปมองเห็นร่างใหญ่ลุกขึ้นตรงดิ่งมาทางของนาง หลี่เสียวฟางเม้มปากขาทั้งสองถดไปทางด้านหลัง “เจ้าจะทำอะไรข้า” “หึ ๆ” อวี้หานเริ่มสนุกกับการกลั่นแกล้งฮูหยินตัวเล็กแขนเรียวยาว ร่างกายใหญ่โตจัดการรวบฮูหยินที่ตื่นตระหนกขึ้นมาในอ้อมอกแสนแข็งแกร่ง ด้วยอาการตกใจอย่างไม่ทันตั้งตัวเช่นนั้นแขนทั้งสองข้างก็หลี่เสียวฟางกอดลำคอของอวี้หานเอาไว้ นางได้ยินเสียงหัวเราะในลำคออย่างสะใจ เจ็บใจนักที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว “เจ้าจะทำอะไรข้า...” “ข้าแค่อยากให้เจ้ามานั่งบนเตียงดี ๆ เจ้ามัวแต่ยืนชะเง้อออกไปข้างนอก รอบเรือนของข้าคงมีแต่คนของท่านพ่อคอยเฝ้าเอาไว้หมดแล้ว เจ้ายังต้องให้ข้าย้ำอีกหรือ” เขาส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่หลี่เสียวฟางกลับไม่ฟังเลยสักนิด มัวแต่มองใบหน้าของเขา จะว่าไป เขาก็หล่อเหมือนกันนะ หลี่เสียวฟางพยายามสั่นหน้ารัว ๆ นางไม่ได้คิดเช่นนั้นกับอวี้หานเลยสักนิด ท