Semua Bab เกิดใหม่ในนิยายกลายเป็นฮูหยินที่เขาไม่รัก: Bab 41 - Bab 50

อวี้หานกระตุกเกร็งเล็กน้อยยามที่ร่างกายของตนเองสัมผัสบุปผางามกลางกายของนางในครั้งแรก เขาถึงกลับพ่นลมหายใจออกมาอย่างที่ไม่สามารถควบคุมตนเองไม่ได้เช่นกัน นำมันถูไถร่องรักเบา ๆ เป็นการเตรียมตัวให้ร่างกายคุ้นชิน ใบหน้าของเขาแนบชิดกับแก้มแดง ๆ ลมหายใจร้อนเร่าของเขายังเป่ารดแก้มแดง “หึ....อือ เจ้าเป็นของข้า” คุณชายรองผู้เอาแต่ใจพร่ำบอกเช่นนั้น ลำกายที่แข็งไม่ต่างจากท่อนหยกแกร็งไม่อาจทนต่อกลีบบุปผาที่พร้อมดูดกลืนตัวตนเขาเข้าไปได้แล้ว อวี้หานจุมพิตนางอย่างหนักหน่วงพร้อมกับสอดแทรกลำหยกอันแข็งแรงเข้าไปในร่องรักของนางอย่างเร่งเร้าในคราเดียว เขาสัมผัสได้ว่าขาของนางสั่นไหว “อ๊ะ เจ็บ....” ดุรณีตัวน้อยเพิ่งเคย....สัมผัสบทรักของสามีภรรยาร้องลั่นออกมา อวี้หานยอมปล่อยริมฝีปากแดงช้ำของนางเป็นอิสระ แววตานึกเอ็นดูกับน้ำตาที่เริ่มเออไหลรินออกมาจากหางตา ช่างดูน่ารังแกระคนน่าสงสารอย่างที่สุด หนำซ้ำยาวนี้ร่างกายของนางกำลังเริ่มจัดการเขาด้วยการตอดรัดลำหยกด้วยความแน่นขนัดอย่างไม่เคยชินกับสิ่งที่เพิ่งล่วงล้ำเข้าไปในดินแดนสงวน “ชู่ว...

แค่ครั้งเดียวมันยังไม่อิ่มหนำสำหรับอวี้หาน หลังจากได้สุขสมไปครั้งหนึ่งแล้ว ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมปล่อยให้ฮูหยินของตนเองเป็นอิสระยังคอยป้อนความหวานให้นางอยู่ไม่ห่าง แม้ว่านางจะเหนื่อยอ่อนฝ่ามือคอยสัมผัสหน้าผากไม่มีอาการไข้ขึ้นแต่อย่างใด ฉะนั้นแล้วก็เป็นโอกาสงามที่เขาจะร่วมรักกับนางอีกครั้ง ฝ่ามือร้อนเร่าของเขายังคงลูบไล้ทรวงอกนุ่มของนางอยู่ไม่ห่าง พลางส่งสายตาออดอ้อน หลี่เสียวฟางลืมตาขึ้นมาก็เห็นแต่สายตาคู่นั้นของเขา “น้องหญิง...” คำพูดของเขายังคงยังหวานหูเช่นเคย แก่นกายยังคงฝากฝังในกายของหลี่เสียวฟางยังคงผงาดตื่นขึ้นมา สะโพกแกร่งค่อย ๆ เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าเป็นการปลุกปั่นอารมณ์ของฮูหยิน “ท่านมันจอมหื่นกาม” หลี่เสียวฟางแบะปากต่อว่าเขา ฝ่ามือยันหน้าแสนเจ้าเล่ห์ของเขา อวี้หานจะรู้ตัวบ้างหรือไม่ว่าตนเองกลายเป็นคนหื่นกามกระหายใคร่รักในรสกามไปเสียแล้ว ทว่านางเองก็ไม่อาจปฏิเสธสัมผัสของเขา ยิ่งเขาสัมผัสเขาก็ยิ่งโหยหา “ข้ายอมรับ” คนหื่นกามพูดขึ้นเช่นนั้น ก่อนจะจับร่างบางพลิกขึ้นมานั่งคร่อมบนเรือนกายแข็งแกร่งของเขาแบบที่นางเองก็ไม่ทันได้

นางมารยั่วสวาทชัด ๆ เห็นแบบนั้นแล้วมีหรืออวี้หานจะไม่ยอมปรนเปรอนางให้สมปรารถนา ฝ่ามือวางลงบนเอวเล็กจากนั้นก็กระหน่ำรัวสะโพกใส่กลีบบุปผาที่ช้ำไปหมดแล้ว ยั่วเขาดีนัก เสียงครางของนางยั่วปลุกอารมณ์ดิบเถื่อนของอวี้หาน ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างกายขนาดนี้ ไม่อาจทานทนต่อความปรารถนาก่อนกระแทกใส่ร่างเล็กที่รองรับอารมณ์ความต้องการของเขาได้เป็นอย่างดี สรวงสวรรค์ไม่ไกลอยู่ใกล้เพียงเอื้อมก็เข้ามาให้ทั้งสองได้ไขว่คว้าเอวไว้ เสียงกรีดร้องยามเสร็จสมทั้งสองฝ่ายดังลั่น อวี้หานซบลงบนแผ่นหลังขาวผ่อง ก่อนพลิกร่างคนตัวเล็กมานอนบนอกแกร่งของเขา อวี้หานจุมพิตขมับด้วยความรัก พลางเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าของนางด้วยห่วงใย หวั่นกลัวว่าจะไข้เพราะเองรังแกคนตัวเล็กเต็มแรง “ข้าหลงเจ้าขนาดนี้แล้วนะเสี่ยวฟาง ข้าเป็นของเจ้าแล้ว อย่าพูดตัดพ้ออีกนะ” อวี้หานกระซิบคนที่นอนหลับส่งเสียงครางอืออาคล้ายรับรู้ อวี้หานยิ้มจนแทบฉีกถึงหู ก่อนนอนกอดร่างเล็กเอาไว้ด้วยความหวงแหน รุ่งเช้าหลี่เสียวฟางตื่นขึ้นมาโดยไร้เงาของอวี้หาน สภาพร่างกายของนางกลับเมื่อยขบไปทั้งต

“หยุดเดี๋ยวนี้จางหรงเผิง!” จางหลินสั่งห้ามบุตรสาวของตนเองทันทีก่อนเรื่องทุกอย่างจะดูวุ่นวายไปมากกว่านี้ แค่นี้เขาเองก็ปวดมากพอแล้ว ไม่นึกเลยว่าลูกที่ตนเองประคบประหงมนางทำตัวไร้แก่นสาร กลั่นแกล้งคนอื่นสารพัด บ่าวรับใช้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่กล้าเดินเข้ามา แต่จำเป็นต้องเดินเข้ามาในที่สุดย่อตัวโค้งเคารพประมุขจางเล็กน้อย “มีอะไร” สุรเสียงเข้มดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ฮูหยินของคุณชายรอง หลี่เสียวฟางขอเข้าพบขอรับ” อวี้หานขมวดคิ้วมองไปที่บ่าวที่มารายงานทันที ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง เขาคงประมาทฮูหยินตนเองมากเกินไป คิดว่านางจะรออยู่ที่จวนอย่างสงบเสงี่ยม “ให้นางเข้ามา ข้าก็อยากฟังจากปากของนางเช่นกัน” จางหลินเองแม้ต้องเหนื่อยยังต้องมาจัดการเรื่องราวของจางหรงเผิงก่อเรื่อง ถ้าได้ฟังเรื่องราวจากฮูหยินของคุณชายรองจากปากนางเองคงดีไม่น้อย แม้จะพยายามทำใจเป็นกลางขนาดไหน จางหลินก็เข้าใจจางหรงเผิง เขาผู้เป็นบิดาไยจะไม่รู้ว่า จางหรงเผิงเองก็แอบชอบอวี้หานอยู่ไม่น้อย ติดแค่เขาผู้นั้นแต่งงานไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าจะบุตรสาวต้องตกเป็นฮูห

อวี้หานเหมือนตนเองล่องลอยอยู่ในทิวเมฆเมื่อหลี่เสียวฟางจูงมือเข้ามาที่ตลาด หลังจากออกมาจากจวน นางก็ไม่ยอมกลับจวนพาเข้ามาเดินเล่น อวี้หานเหมือนว่าตนเองนั้นต้องมนต์ของนางอย่างไรอย่างนั้น รอยยิ้มที่สดใสเขาผ็ที่โง่เขลาไม่เคยสังเกตมาก่อน “เดี๋ยวก่อนสิ เสี่ยวฟาง เจ้ายังไม่ตอบข้าเลยนะว่า เหตุใดเจ้าไม้โกรธจางหรงเผิงเลยหรือ ดูไม่ใช่เจ้าเลย” อวี้หานขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กที่เท้าเอว จ้องมองเขาอย่างเขาเรื่องที่กล้ากล่าวหานางเช่นนั้น “ข้าโหดร้ายนักหรือในสายตาของท่าน ข้าแค่ไม่อยากจะโกรธนางเท่านั้น ตอนแรก็โกรธมากที่กล้าทำร้ายเจ้าเสี่ยวเฮย แต่พอเห็นนางทำไปทั้งหมดพอหึงในตัวของท่าน ข้าก็อยากจะโกรธ แต่ก็โกรธไม่ลง นางไร้เดียงสา เป็นสหายของเจ้าได้อย่างไรกัน ชิ” หลี่เสียวฟางเผลอตัวแสดงท่าทางที่ไม่เหมือนกับว่าตัวเองเป็นคนเมืองนี้ อวี้หานได้ยินคำพูดเหล่านั้นออกมาจากปากของฮูหยินตัวน้อยของตนเอง เขาก็ยิ่งประหลาดใจนักกว่าเดิม นางพูดราวกับตนเองนั้นผ่านโลกมามากมายจนไม่อยากถือโทษเอาความกับจางหรงเผิง อย่างไรกักบริเวณนางจะเป็นโทษที่เบามาก แต่คงทำให้จางหรงเผิงเจ็บใจอยู