Todos los capítulos de ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Capítulo 161 - Capítulo 165

“บ้านหลังนี้ ฉันอยากให้มีห้องที่แบ่งสัดส่วนมากกว่าบ้านหลังอื่นเสียหน่อย นายพอจะช่วยทำให้ได้ไหม”“ต้องการกี่ห้องหรือครับ” โบริน เอ่ยถามด้วยความสนใจไนร่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบกิ่งไม้แห้งขึ้นมาวาดแผนผังลงบนพื้นดิน“ฉันอยากได้ห้องนอนเล็กสี่ห้อง ห้องนอนใหญ่หนึ่งห้อง ห้องโถงกว้างหนึ่งห้อง แล้วก็ห้องครัวอยู่ทางด้านหลัง” ปลายกิ่งไม้ขยับลากเส้นเพิ่มอีกส่วนหนึ่ง “ส่วนตรงนี้ ขอเป็นห้องขนาดกลางอีกสักห้องก็ดีค่ะ”โบรินและบารัคก้มหน้าลงพิจารณาแผนผังบนพื้น พร้อมกับช่วยนับจำนวนห้องอย่างตั้งใจ“หนึ่ง สอง สาม...” ทว่ายังไม่ทันที่จะนับเสร็จ คารันที่ยืนกอดอกฟังอยู่ด้านหลังก็ขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันที“ฉันไม่เห็นด้วย” เสียงของคารันแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน “ทำไมต้องทำห้องนอนแยกตั้งห้าห้อง”ไนร่าหันไปมองเขาด้วยความฉงน“ก็พวกเรามีกันอยู่ห้าคนไม่ใช่หรือไง”คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงในทันที คารันเบิกตากว้าง ลูเวนชะงักงัน แม้แต่เซย์รันที่ก่อนหน้านี้ยืนกอดอกทำท่าทีสบายๆ ก็ยังหรี่ตาลงมองเธอ“นายหญิงหมายความว่า...” ลูเวนเอ่ยเสียงแผ่วเบา “พวกเราต้องแยกห้องกันอย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้ว” ไนร่าพยักหน้า

สามวันต่อมาบ้านของไนร่าก็เริ่มเป็นรูปร่างที่ชัดเจน แม้ว่างานภายในจะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ดีนัก แต่ผนังไม้ด้านนอกและโครงหลังคาก็เริ่มมองเห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว ในขณะเดียวกัน แปลงเพาะกล้าที่ลูเวนรับหน้าที่ดูแลก็เจริญเติบโตขึ้นอย่างน่าพึงพอใจตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไนร่าแบ่งเวลาบริหารจัดการระหว่างการควบคุมการก่อสร้าง ตรวจดูความเรียบร้อยของแปลงเพาะปลูก และจัดเตรียมสินค้าสำหรับนำไปแลกเปลี่ยนกับเผ่าอินทรี ลูเวนและสมาชิกคนอื่นๆ ช่วยกันต้มเคี่ยวและเก็บเกลือจนได้ถึงหกตะกร้าไนร่าแบ่งเกลือสองตะกระเพื่อนำไปแลกเปลี่ยนตามสัญญา ส่วนอีกสี่ตะกร้าเก็บเอาไว้ในคลังสเบียง โดยไม่ลืมที่จะจัดแบ่งตามรายหัวให้แต่ละคนนำไปใช้ส่วนตัวด้วย ส่วนกระดาษใยไม้นั้นเธอยังมีอยู่ในระบบอีกจำนวนมาก ดังนั้นจึงยังไม่จำเป็นต้องเริ่มทำ รอจนการสร้างบ้าน และเพาะปลูกเรียบร้อยก่อนค่อยเริ่มก็ยังไม่สายเข้าสู่ช่วงวันที่ห้า บ้านของไนร่าก็เสร็จสมบูรณ์ ทว่ายังไม่ทันได้ย้ายเข้าบ้านใหม่ ไนร่าและอาเคลก็ต้องเร่งเดินทางไปยังเผ่าอินทรีอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้พวกเขาไม่ได้เดินทางด้วยความเร่งรีบเหมือนครั้งก่อน อีกทั้งระหว่างทางยังไม่มีฝูงนกกรีดผาเข้ามารบ

ไนร่าก้มลงกอดลำคอหนาของอาเคลแน่น เพื่อประคองร่างให้มั่นคงในยามที่เขาเร่งความเร็วบินฝ่ากระแสลม ไม่นานนัก อาณาเขตของเผ่าอินทรีก็หดเล็กลงจนกลายเป็นเพียงกลุ่มจุดเล็กๆ ท่ามกลางหุบเขาสูงชันอาเคลเหลือบมองมัดถุงหนังสัตว์ที่ห้อยอยู่ใต้กรงเล็บ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอเขารู้ดีว่าคาเนียกำลังวางแผนอะไรอยู่ ขนปีกที่ผลัดทิ้งเหล่านี้ถือเป็นปัญหาเรื้อรังของเผ่าอินทรีมานาน ทุกครั้งที่เข้าสู่ฤดูผลัดขน คนในเผ่าจะต้องสูญเสียเวลาและแรงงานจำนวนมากในการกวาดเก็บขนที่ร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทิ้งใต้หน้าผาสูงเพราะขนสีขาวหม่นที่มีเนื้อสัมผัสอ่อนนุ่มฟู ไม่เหมาะกับการนำมาประดับเครื่องแต่งกายหรือทำอุปกรณ์ทั่วไป หากปล่อยทิ้งไว้ ขนพวกนั้นก็จะปลิวไปตามกระแสลม ติดอยู่ตามซอกหินและแหล่งน้ำ สร้างความสกปรกจนคนในเผ่าต้องคอยตามเก็บกวาดอยู่ตลอดเวลาดังนั้นทันทีที่ไนร่าเอ่ยปากว่าต้องการขนปีกผลัดทิ้งเหล่านี้ คนของเผ่าอินทรีจึงรู้สึกยินดีและรีบจัดการให้ทันที เพราะนอกจากจะได้นำขยะไร้ค่ามาแลกกับกระดาษล้ำค่าแล้ว พวกเขายังสามารถกำจัดขนปีกที่กองสุมอยู่ออกไปได้ โดยไม่ต้องเสียแรงขนไปทิ้งเองอีกด้วยสินน้ำใจอย่างนั้นหรือ... อาเค