Alle Kapitel von ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Kapitel 121 – Kapitel 130

[สามารถนำไปผ่านกระบวนการทำความสะอาดเพื่อใช้บริโภค]ประโยคนี้ของระบบ ทำให้ดวงตาของไนร่าพลันเป็นประกาย“ดีมาก...”เธอเดินเข้าไปสำรวจใกล้ๆ ใช้ปลายนิ้วแตะผลึกสีขาวบางส่วน ก่อนจะยกขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้น เพียงทรัพยากรในถ้ำแห่งนี้ก็มากพอให้คนของพวกเธอใช้ไปได้อีกนานอาเคลเดินตามเข้ามา เมื่อเห็นท่าทางดีใจของไนร่าก็พอเดาได้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคงมีความสำคัญไม่น้อย“เธอต้องการเอากลับไปหรือ”“แน่นอนว่าฉันต้องการเอากลับไป เอากลับไปทั้งหมดเลยยิ่งดี” อาเคลพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองรอบถ้ำ“ฉันจะลงไปหาเถาวัลย์มาสานตะกร้าเพิ่ม”พูดจบเขากำลังจะเดินออกไป แต่ไนร่ากลับรีบคว้าแขนเอาไว้“ไม่ต้อง” อาเคลถูกมือเล็กดึงห้ามก็หันกลับมามองเธอไนร่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบสายตาไปทางปากถ้ำ ตอนนี้คนที่เดินทางร่วมกับพวกเธอไม่ได้มีเพียงคนในกลุ่มของตนเองอีกแล้ว แต่ยังมีอารันกับคนของเผ่าจิ้งจอกแดงอยู่ด้วยแม้อารันจะสาบานว่าจะไม่เป็นศัตรู และความสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่ายในตอนนี้นับว่าดีไม่น้อย แต่สำหรับไนร่าที่เคยอยู่ในโลกซึ่งผู้คนสามารถต่อสู้กันได้แม้เพียงผลประโยชน์เล็กน้อย เธอไม่อาจประมาทได้โดยเฉพาะสิ่งที่มีความสำคัญต่อการ

“เดี๋ยวก่อน!” อารันชะงักเท้าที่กำลังจะจากไปก่อนหันกลับมาทางหญิงสาว “หากพวกนายไม่รังเกียจที่จะตั้งถิ่นฐานใกล้กับเผ่าเล็กๆ ของฉัน ฉันรู้ว่ามีพื้นที่หนึ่งเหมาะกับพวกนาย”ดวงตาของอารันพลันเปล่งประกายขึ้นในทันที เขาไม่รู้ว่าไนร่ารู้ได้อย่างไรว่าพื้นที่ที่เหมาะสมกับพวกเขาอยู่ที่ไหน ทว่าขอเพียงเป็นสิ่งที่เธอเอ่ยบอก เขาก็เชื่อว่าย่อมไม่มีความผิดพลาด หรือต่อให้ผิดพลาดจริง พวกเขาก็ไม่ได้มีสิ่งใดให้เสียหาย“อยู่ที่ไหนหรือ” ไนร่าชี้ไปทางแม่น้ำที่ไหลผ่านด้านหนึ่งของทุ่งกว้าง “ข้ามแม่น้ำไปสองสาย แล้วเดินต่อประมาณดวงตะวันเคลื่อนตัวครึ่งฟ้า จะพบพื้นที่ที่อาจเหมาะสมกับพวกนาย”ไนร่าไม่รู้ว่าพื้นที่ที่ระบบเลือกให้จะถูกใจพวกเขาหรือเปล่า แต่อย่างน้อยการเดินไปโดยมีจุดหมาย ย่อมดีกว่าเดินไปอย่างไร้จุดหมาย เธอหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายต่อ“ด้านหลังของพื้นที่ตรงนั้นเป็นภูเขาหินขนาดใหญ่ มีหน้าผาและถ้ำอยู่หลายแห่ง ส่วนด้านหน้าเป็นลานหินกว้าง อีกทั้งยังมีลำธารเล็กไหลผ่านอยู่ไม่ไกล พวกนายเป็นอสูรจิ้งจอก หากชอบพื้นที่ที่มีทั้งถ้ำและที่โล่ง ฉันคิดว่าตรงนั้นน่าจะเหมาะกับเผ่าของนายมาก”อารันฟังอย่างตั้งใจ ยิ่งเมื่อได

“พวกเราจะสร้างบ้านบนที่สูงกว่าระดับน้ำ ส่วนบริเวณด้านล่างค่อยใช้ทำอย่างอื่น”“อย่างอื่นคืออะไรหรือนายหญิง”ปายูรีบถามด้วยความอยากรู้ ไนร่าหันไปมองเด็กชายแล้วคลี่ยิ้ม“หลายอย่างเลยล่ะ นายเตรียมแรงเอาไว้ให้มากก็แล้วกัน”คำตอบนั้นไม่เพียงทำให้ปายูสนใจ แต่ยังทำให้คนรอบตัวเริ่มสนใจตามไปด้วย ไนร่ากวาดตามองพื้นที่ตรงหน้า ก่อนจะเริ่มวางภาพทั้งหมดขึ้นในหัวหากคิดจะอยู่ที่นี่เพียงไม่กี่วัน จะสร้างเพิงพักตรงไหนก็ย่อมได้ แต่ถ้าต้องการอยู่ไปอีกหลายปี หรืออาจตลอดชีวิต ทุกอย่างไม่สามารถสร้างขึ้นอย่างไร้ทิศทางได้ ดังนั้นเธอจึงต้องวางผังพื้นที่ของเผ่าตั้งแต่แรกเริ่มไนร่าหันไปหาอาเคล ก่อนจะบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง“นายช่วยหาไม้ยาวกว่านี้ให้ฉันสักอันได้ไหม” อาเคลพยักหน้า เพียงไม่นานก็หักกิ่งไม้ตรงขนาดเหมาะมือมาส่งให้หญิงสาวโดยไม่ถามเหตุผล กลับเป็นคารันที่อดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถามขึ้นมา“นายหญิงเอาไม้มาทำอะไรหรือ”“วาดพื้นที่เพื่อจัดสรรที่พัก”คำตอบของไนร่าไม่เพียงไม่ได้ไขข้อสงสัย แต่กลับเพิ่มความสงสัยให้คารันมากขึ้นเป็นทวีคูณ ทว่าไนร่ากลับไม่ได้คิดอธิบายในตอนนี้เธอรับกิ่งไม้จากอาเคลมาถือ ก่อนจะเดินไปย

“เอาล่ะ ในเมื่อแบ่งพื้นที่กันเรียบร้อยแล้ว วันนี้เราจะเริ่มสร้างที่พักส่วนกลางก่อน พอเสร็จแล้วค่อยเริ่มสร้างบ้านของทุกคน โดยจะจับไม้สั้นไม้ยาวเพื่อเรียงลำดับว่าใครจะได้สร้างก่อนหลัง”เพราะบ้านที่จะต้องสร้างมีถึงหกหลัง หากเลือกจากความสนิทสนมหรือความแข็งแรง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนรู้สึกว่าได้เปรียบหรือเสียเปรียบ ดังนั้นไนร่าจึงเลือกวิธีที่ง่ายที่สุด นั่นก็คือ จับไม้สั้นไม้ยาว ให้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชคชะตาของแต่ละคนบ้านหลังแรกเป็นของผู้เฒ่าโมกุและย่าเซนา ซึ่งตอนนี้รับปายูกับมีลีมาดูแล จึงได้พื้นที่จัดสรรถึงสี่ส่วน บ้านหลังที่สองเป็นของซาลิน เพราะเธอเพิ่งผูกพันธะกับสามีทั้งห้าคน จึงได้รับพื้นที่จัดสรรถึงหกส่วน ซึ่งกว้างที่สุดในบรรดาทุกครอบครัว บ้านหลังที่สามเป็นของไนร่ากับสามีทั้งสี่ของเธอ บ้านหลังที่สี่เป็นของนูน่ากับมารา ลูกน้อยของเธอ บ้านหลังที่ห้าเป็นของอีลา และบ้านหลังสุดท้าย บ้านหลังที่หก เป็นของเยรากับคีรี ลูกตัวน้อยของเธอไนร่ากวาดตามองลำดับบนพื้น ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ ไม่ว่าใครจะได้ก่อนหรือหลัง ทุกคนก็ไม่มีอะไรให้โต้แย้ง เพราะเป็นลำดับที่จับได้ด้วยมือตนเอง ทันใดนั้น

หลังดื่มน้ำวิเศษจากระบบชามที่หกลงท้องรสหวานละมุนและพลังอุ่นวาบก็แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางกายทันที ความอ่อนล้าสะสมจากการถูกสามีทั้งสี่เคี่ยวกรำมาตลอดคืนก็พลันจางหาย หากแต่ในตอนที่ไนร่ากำลังจะลุกออกจากที่พักชั่วคราว เอวบางกลับถูกมือหนาของอสูรเสือดำโอบกอดรั้งตัวเอาไว้จนเสียหลักนั่งลงบนตักกว้างของเขา“อ๊ะ... คารัน... เธอปล่อยฉันนะ”เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาด้วยกลัวว่าจะทำให้สามีอีกสามคนที่เพิ่งหลับไปตื่นขึ้นมา แน่นอนว่าหากเป็นเช่นนั้นร่างกายนี้ของเธอก็คงไม่ได้ออกจากเพิงพักนี้ง่ายๆ แน่นอน“นายหญิงตื่นแล้ว หน้าที่ปรนนิบัติตอนเช้าฉันที่เป็นสามีจะละเลยได้ยังไง”คารันพูดด้วยน้ำเสียงแหบกระเส่า ร่างกายของไนร่าพลันสั่นสะท้าน เมื่อลำคอระหงสัมผัสได้ถึงริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาที่เริ่มคลอเคลียขบเม้มเนียนเนื้อนุ่มจนเกิดรอยรักสีแดงชาดเพิ่มขึ้น มือหนาของเขาเคลื่อนจากเอวบางขึ้นสูง บีบคลึงเนื้อนุ่มอวบอิ่มหนักสลับเบาจนหญิงสาวต้องเชิดหน้าขึ้น หายใจหอบกระชั้นเซย์รันที่นอนอยู่ข้างๆ ปรือตาตื่นดวงตาสีครามพลันลุกโชนไปด้วยไฟเสน่หา อสูรงูขาวไม่รอช้า ขยับตัวลุกขึ้นแทรกกายเข้ามาประชิดด้านข้างแล้วโน้มตัวลงจูบปิดปากเล็กของไนร่าอย