All Chapters of ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Chapter 141 - Chapter 150

“ฉันต้องทำเอ่อ... เล้าไก่นี่ยังไงหรือ”ท่าทีเขินอายเล็กน้อยของอสูรเสือดำทำให้ไนร่าอดยิ้มไม่ได้ เธอหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา ก่อนจะวาดแบบคร่าว ๆ ลงบนพื้น“ทำที่กั้นไม่ให้พวกมันวิ่งหนี แล้วก็ทำที่หลบแดดหลบฝนไว้ด้านใน แบบนี้จะได้ไม่ถูกสัตว์อื่นขโมยจับไปกิน” คารันมองเส้นบนพื้นเพียงครู่เดียวก็เข้าใจ“แค่นี้หรือ”“ตอนนี้แค่นี้ก่อน”หลังจากนั้นคารันก็จากไปก่อนจะกลับมาพร้อมกับไม้จำนวนหนึ่ง แล้วเริ่มลงมือทำอย่างคล่องแคล่ว ไนร่าไม่ได้อธิบายทีละขั้นอย่างละเอียด เพียงบอกให้เขารู้ว่าต้องการพื้นที่แบบไหน ที่เหลือคารันก็สามารถจัดการเองได้แทบทั้งหมดผ่านไปครึ่งวัน เล้าไก่แบบง่าย ๆ ที่ไนร่าต้องการก็เสร็จเรียบร้อยระหว่างที่คารันกำลังจัดการส่วนสุดท้าย ไนร่าก็หันไปมองรอบตัว รอจนเขาหยุดมือนั่งพักจึงนำน้ำวิเศษในระบบใส่ชามหินแล้วส่งให้เขาดื่มคารันรับไปดื่มจนหมดชามในรวดเดียว ไม่นานความเหนื่อยล้าจากการทำงานตลอดครึ่งวันก็ค่อยๆ จางหายไปอสูรเสือดำลุกขึ้นมองเล้าไก่ที่ตนเองสร้างเสร็จด้วยรอยยิ้มกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในผลงานของตัวเอง อีกทั้งยังรู้สึกภาคภูมิใจในความแข็งแกร่งของตนเองยิ่งนักทำงานมาครึ่งวัน นั่

คารันก้มมองมือใหญ่ของตนที่ถูกไนร่ากุมเอาไว้ ความหงุดหงิดและน้อยใจค่อยๆ เบาบางลงอย่างน่าประหลาด ดวงตาสีอำพันช้อนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความคาดหวัง“นายหญิงคิดว่าฉันเก่งจริงหรือ”“จริงสิ” ไนร่าตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพียงเท่านั้น สีหน้าเศร้าหมองของอสูรเสือดำก็คลายลงแทบจะทันที“อย่างนั้นต่อไปตรงไหนที่นายหญิงจะเพาะปลูก ฉันจะช่วยขุดดินให้เอง!” คารันกำหมัดขึ้นอย่างกระตือรือร้น “ฉันอาจจะดูเรื่องดินไม่เก่งเท่าลูเวน แต่เรื่องพละกำลังและงานขุดดิน ฉันทำได้ดีไม่แพ้ใครแน่นอน”เซย์รันที่ยืนดูอยู่ไม่ไกล ยกแขนขึ้นกอดอกมองภาพหญิงสาวคอยปลอบโยนและชื่นชมลูเวนและคารันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก็อดไม่ได้ที่จะนึกชื่นชมในใจ ไม่คิดเลยว่าเวลาเพียงไม่นาน หญิงสาวที่เคยร้ายกาจคนนั้นจะเปลี่ยนแปลงจนกลายมาเป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจของพวกเขาได้มากถึงเพียงนี้“หากนายกล้าคิดร้ายกับนายหญิง ฉันก็ไม่ลังเลที่จะลงมือจัดการกับนายเช่นกัน” อาเคลที่ยืนอยู่ข้างๆ เซย์รันเอ่ยกระซิบบดบังด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ดวงตาสีมรกตจ้องมองสบกับดวงตาสีฟ้าครามของอสูรงูขาวครามนิ่ง แม้ว่าตลอดเดือนที่ผ่านมาเซย์รันจะแสดงท่าทีดีต่อไนร่า แต่เขารู้ดีว่าล

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทุกคนกินมื้อเช้ากันเรียบร้อยแล้ว ไนร่าก็ลุกขึ้นเพื่อแจ้งเรื่องสำคัญ ทุกคนต่างพากันขยับมารวมตัวบริเวณหน้าที่พักส่วนกลาง ผู้เฒ่าโมกุกับย่าเซนาพาเด็ก ๆ มานั่งรออยู่ด้านหน้า นูน่ากับเยราต่างอุ้มลูกน้อยไว้แนบอก ส่วนซาลินยืนอยู่เคียงข้างสามีทั้งห้า ขณะที่อีลายืนกอดอกมองอยู่ทางด้านหลังด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ไนร่ากวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “วันนี้ฉันมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทุกคนทราบ” เสียงพูดคุยเบา ๆ รอบตัวเงียบลงในทันที อาเคลยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างเธอ ขณะที่เซย์รัน คารัน และลูเวนยืนอยู่ไม่ไกลนัก “หลังจากสร้างบ้านของทุกคนเสร็จ ฉันจะทำการเพาะปลูก เพื่อให้พวกเราเก็บเกี่ยวเสบียงได้ง่ายขึ้น” คำบอกของไนร่าเรียกเสียงตื่นเต้นจากทุกคนขึ้นมาในทันที ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยต่อ “แต่ว่าตอนนี้พวกเรามีปัญหาเรื่องอุปกรณ์ที่ไม่แข็งแรง ฉันจึงจะเดินทางไปที่เผ่าอินทรี” จบคำของไนร่า ทุกคนก็แสดงสีหน้าวิตกกังวลออกมาในทันที มีลีดวงตาแดงก่ำ เม้มริมฝีปากบางแน่นราวกับกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง ขณะที่ปายูลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาหาไนร่าแล้วถามออกมาตามตรง “นายหญิงจะไปเผ่าอื

“นายหญิง... เดี๋ยวก่อน” หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ก่อนจะหันกลับไปมองอสูรเสือดำ คารันล้วงเอาสิ่งหนึ่งออกมาจากถุงหนังสัตว์ที่พันอยู่บริเวณเอว แล้วยื่นมาตรงหน้าเธอไนร่าก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมือหนา ดวงตาของเธอเบิกกว้าง นี่มัน... มีดเหล็ก!“ฉันเอาโซ่ตรวนเส้นนั้นไปหลอมเป็นมีด ตามคำแนะนำของท่านผู้เฒ่า” ดวงตาสีอำพันของคารันสบกับหญิงสาวนิ่งสนิท “ระหว่างที่ไม่มีฉันอยู่ข้างๆ ก็ให้มันช่วยปกป้องเธอแทนฉันนะ”ไนร่าเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความซาบซึ้งใจ โซ่ตรวนเส้นนั้นเคยเป็นสิ่งที่ร่างเดิมใช้ทำร้ายและพันธนาการคารัน เป็นเหมือนสิ่งเตือนใจถึงความโหดร้ายในอดีตที่เขาต้องเผชิญ แต่ตอนนี้เขากลับเลือกที่จะนำมันมาหลอมเป็นอาวุธ เพื่อมอบให้เธอเก็บไว้ใช้ปกป้องตนเองไนร่าคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างจริงใจ รับมีดเล่มนั้นมาเก็บไว้ข้างเอวอย่างระมัดระวัง“ฉันจะเก็บรักษามีดเล่มนี้ไว้อย่างดีเลย” เพียงคำพูดนี้ของไนร่า คารันก็ยิ้มกว้างขึ้นทันทีด้วยความโล่งอก ก่อนจะยอมถอยกลับไปยืนรอด้านหลัง ไนร่ากวาดสายตามองหาสามีอีกคนโดยอัตโนมัติ และพบว่าเซย์รันกำลังยืนพิงเสาไม้อยู่ไม่ไกล แขนทั้งสองข้างยังคงกอดอกด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเรื่องที

หลังจากกินปลาย่างและพักจนหายเหนื่อย อาเคลก็จัดการตักน้ำมาดับไฟ ก่อนจะใช้ดินกลบปิดทับอีกชั้น ไนร่ามองการกระทำอันรอบคอบของเขาแล้วยิ้มกว้างด้วยความพอใจ“เราเดินทางกันต่อเถอะ”อาเคลหันมาบอกหญิงสาวก่อนที่ร่างสูงจะเปลี่ยนกลับเป็นอสูรอินทรีอีกครั้ง ไนร่าจัดการสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ก็ปีนขึ้นไปนั่งบนแผ่นหลังกว้างอีกครั้ง“ฉันพร้อมแล้ว”สิ้นเสียงของเธอ อาเคลก็กระพือปีกพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า สายลมเย็นปะทะใบหน้าของหญิงสาว ทว่าคราวนี้ไนร่าไม่ได้เกร็งเหมือนตอนแรก เธอเริ่มคุ้นเคยกับการนั่งบนหลังอสูรอินทรีมากขึ้น มือทั้งสองเพียงจับขนอ่อนบริเวณลำคอของเขาเอาไว้หลวมๆ ขณะกวาดสายตามองทิวทัศน์เบื้องล่างด้วยความสนใจจากผืนป่าทึบค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแนวภูเขาสูงสลับซับซ้อน บางแห่งเป็นหน้าผาชัน บางแห่งมีลำธารสีเงินทอดตัวผ่านหุบเขาสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ทว่าขณะที่ไนร่ากำลังชมทิวทัศน์เพลินๆ อยู่นั้น จู่ๆ ปีกของอาเคลก็ชะงักกางหยุดกลางอากาศแล้วบอกเสียงเข้ม"นายหญิงจับฉันให้แน่น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอก ก่อนจะเบี่ยงทิศการบิน แล้วเร่งความเร็วขึ้นมาจนไนร่าต้องโน้มตัวลงกอดเขาแน่น“แกร๊ก!” เสียงร้องแหลมสูงดังขึ้นจากทางด้านหลั