Alle Kapitel von ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Kapitel 151 – Kapitel 160

หลังออกเดินทางได้พักใหญ่ ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป ผืนป่าที่เคยเต็มไปด้วยต้นไม้หนาทึบค่อยๆ กลายเป็นยอดเขาสูงชัน หน้าผาหินทอดตัวต่อเนื่องหลายลูก บางแห่งสูงเสียจนปลายยอดจมหายเข้าไปในม่านเมฆไนร่าเงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ เหนือหน้าผาเหล่านั้นมีเงาของอินทรีขนาดใหญ่บินวนอยู่เป็นระยะ บางตัวเกาะอยู่ตามยอดหิน บางตัวบินไปมาเป็นกลุ่ม ยิ่งบินเข้าไปในเชิงผามากเท่าไหร่จำนวนนกอินทรียักษ์ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น“พวกเรามาถึงแล้วหรือ” ไนร่าก้มลงถาม อาเคลส่งเสียงตอบรับในลำคอ หัวใจของหญิงสาวพลันเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย นี่คือเผ่าขอินทรีองอาเคล เผ่าที่สามารถผลิตเหล็กได้ ไนร่าเริ่มจินตนาการถึงจอบ เสียม มีด และอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่จะช่วยลดแรงงานของทุกคนทว่าขณะที่กำลังคิดอย่างเพลิดเพลิน เธอกลับสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ร่างของอาเคลนิ่งเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ไม่ใช่จากการบาดเจ็บ แต่เป็นความรู้สึกตึงเครียดที่ส่งผ่านมาจากแผ่นหลังกว้างใต้ตัวเธอ“อาเคล นายเป็นอะไรไปหรือเปล่า”ไม่มีเสียงตอบกลับ อสูรอินทรีเพียงลดระดับลงเรื่อยๆเบื้องหน้าปรากฏพื้นที่ราบขนาดใหญ่ซ่อนอยู่ระหว่างยอดเขาหลายลูก บ้านหินก

“อาเคล... กลับบ้านเรากันเถอะ”“อืม”ไนร่าบอกพลางกระชับมือหนาแน่น แม้ว่าอุปกรณ์การเกษตรที่ทำจากเหล็กจะเป็นสิ่งสำคัญในการเริ่มต้นเพาะปลูก แต่ก็ใช่ว่าจะขาดไม่ได้ อย่างมากเธอก็เอาคะแนนในระบบทั้งหมดที่มีแลกของออกมาจากร้านค้าระบบ ต่อให้ต้องเสียคะแนนสะสมจนหมดตัวเธอก็ยินดี แต่จะไม่ยินยอมให้คนพวกนี้มาดูถูกอาเคลของเธอเด็ดขาดทว่าก่อนที่อาเคลจะคืนร่างกลับเป็นอสูรอินทรีเพื่อพาไนร่าจากไป เสียงทุ้มทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“เดี๋ยวก่อน!”อาเคลชะงักพลังที่กำลังรวบรวม ใบหน้าของเขาตึงเครียดขึ้นมา ก่อนจะขยับเท้ามายืนเบื้องหน้าไนร่าอย่างปกป้องเช่นเคยไนร่ามองไปยังเงาร่างหนึ่งที่ค่อยๆ เดินออกมาจากความมืดภายในถ้ำด้านหลัง ก่อนจะปรากฏชายที่ดูมีอายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี รูปร่างของเขาสูงใหญ่ไม่แพ้อาเคล เส้นผมสีดำแซมเขียวยาวถึงบ่า ดวงตาสีมรกตเฉียบคมราวกับสามารถมองทะลุความคิดของทุกคนตรงหน้าได้เพียงปรายสายตา“คารวะท่านผู้นำ” เสียงของผู้คนโดยรอบเอ่ยแสดงความเคารพต่อผู้มาใหม่ มือซ้ายวางทาบลงบนอก ก่อนจะก้มศีรษะลงอย่างยำเกรง ดูแล้วคนนี้คงเป็น ท่านผู้นำ ที่อาเคลเอ่ยถึงก่อนหน้านี้ชายผู้นั้นไม่ได้มองคนของตนเองที่กำลัง

“เธอต้องการแลกเปลี่ยนอย่างไร”คำถามของหัวหน้าเผ่าอินทรีทำให้มุมปากของไนร่ายกขึ้นเล็กน้อย ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนถามถึงข้อแลกเปลี่ยนด้วยตนเอง ก็หมายความว่าเกลือในมือของเธอมีค่ามากพอให้เผ่าอินทรียอมเจรจาแล้วหญิงสาวไม่ได้รีบร้อนตอบ เธอหยิบห่อเกลือขนาดเล็กออกมาจากตะกร้า ก่อนจะเปิดออกให้คนในถ้ำมองเห็นผลึกสีขาวละเอียดด้านในอย่างชัดเจน“สิ่งนี้เรียกว่าเกลือ” สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังของในมือเธออีกครั้ง “มันไม่ได้มีประโยชน์เพียงทำให้เนื้อเก็บได้นานขึ้น แต่ยังใช้ปรุงรสให้กับอาหารได้ด้วย”ไนร่าพูดจบก็เก็บห่อเกลือกลับอย่างใจเย็น“เกลือที่ฉันสามารถนำมาแลกได้มีอยู่สองตะกร้า ส่วนสิ่งที่ฉันต้องการคือเครื่องมือที่ทำจากเหล็กยี่สิบชิ้น”หัวหน้าเผ่าอินทรีขมวดคิ้วเล็กน้อย“แค่สองตะกร้า แลกกับเครื่องมือที่ทำจากเหล็กยี่สิบชิ้น?”“ใช่” ไนร่าพยักหน้าตอบเสียงหนักแน่น มองออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดว่าการแลกเปลี่ยนนี้ไม่คุ้มค่า เธอจึงชูห่อเกลือในมือขึ้นแล้วอธิบายต่อ “แค่เกลือในห่อนี้ก็สามารถจัดการเนื้อที่อยู่ด้านนอกได้ครึ่งหนึ่ง ดังนั้นเกลือสองตะกร้า ท่านหัวหน้าเผ่าคิดว่าคุ้มค่าหรือไม่”คนบนแท่นหินนิ่งคิดอย่างหนักใจ เค

“สิ่งนี้คืออะไรกัน”คาเนียเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ นิ้วมือหนาลูบสัมผัสพื้นผิวบางเบาของวัตถุแปลกตาในมืออย่างระมัดระวัง แม้ว่ามันจะมีลักษณะคล้ายหนังสัตว์ที่ผ่านการฟอกและขัดจนบางเฉียบ ทว่าเนื้อสัมผัสกลับเรียบเนียนและแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงทั้งเบา ทั้งบาง อีกทั้งยังสะอาดสะอ้านและสามารถใช้ขีดเขียนลงไปได้อย่างชัดเจน“นี่เรียกว่ากระดาษ” ไนร่าตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับยกแท่งสีดำขนาดเล็กในมือของตนเองขึ้นมา “ส่วนสิ่งนี้เรียกว่าดินสอถ่าน ใช้สำหรับเขียนตัวหนังสือหรือวาดภาพลงบนแผ่นกระดาษ”“กระดาษหรือ”คาเนียทวนชื่อสิ่งของประหลาดนั้นอีกครั้ง ก่อนจะพลิกแผ่นกระดาษไปมา พิจารณาภาพร่างจอบกับพลั่วที่ไนร่าวาดเอาไว้ด้วยความทึ่ง“ช่างน่าสนใจจริง ๆ”ชายหนุ่มมองกระดาษตรงหน้าด้วยความสนใจเป็นพิเศษ ปกติแล้วเผ่าอินทรีของพวกเขาจะใช้หนังสัตว์ในการบันทึกเรื่องราวสำคัญต่างๆ รวมถึงทำเครื่องหมายบอกเส้นทางล่าสัตว์และแหล่งทรัพยากรทว่าแม้หนังสัตว์จะทนทานและเหมาะสำหรับการใช้งาน แต่ก็มีจำนวนจำกัด อีกทั้งยังต้องผ่านขั้นตอนการขัดล้างหลายอย่างกว่าจะนำมาใช้งานได้จริง หากเผ่าของพวกเขามีสิ่งที่เรียกว่ากระดาษ ปัญหาเหล่านี

หลังจากเดินทางออกจากเผ่าอินทรีมาหลายวัน ในที่สุดยอดหน้าผาที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ไนร่าซึ่งนั่งอยู่บนแผ่นหลังของอาเคลรีบชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง ทันทีที่เห็นกลุ่มคนที่คุ้นเคย ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนออกเดินทาง บ้านของผู้เฒ่าโมกุกับย่าเซนาเพิ่งสร้างเสร็จ ส่วนบ้านของซาลินยังอยู่ระหว่างเก็บรายละเอียด แต่ตอนนี้กลับมีบ้านไม้หลังที่สามตั้งตระหง่านอยู่อย่างเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งบริเวณใกล้เคียงยังมีท่อนไม้จำนวนมากถูกตัดเตรียมเอาไว้สำหรับสร้างบ้านหลังใหม่“อาเคล ดูสิ! พวกเขาสร้างบ้านเสร็จไปตั้งสามหลังแล้ว!” น้ำเสียงตื่นเต้นของหญิงสาวทำให้อสูรอินทรีส่งเสียงตอบรับในลำคอ ก่อนจะลดระดับการบินลงอย่างช้า ๆ เมื่อเงาร่างขนาดใหญ่ทอดผ่านลานส่วนกลาง เด็กสองคนที่กำลังช่วยกันเก็บกิ่งไม้ก็เงยหน้าขึ้นมอง“นายหญิง!” มีลีร้องขึ้นด้วยความดีใจ “นายหญิงกลับมาแล้ว!”เสียงเรียกของเด็กหญิงทำให้คนที่กำลังทำงานอยู่บริเวณนั้นพากันหยุดมือ ไม่นานนักร่างของอสูรเสือดำก็วิ่งออกมาจากแนวป่าด้านหลัง ตามมาด้วยเซย์รันและลูเวนที่เพิ่งเดินออกมาจากที่พักส่วนกลาง ทันทีที่อาเคลร่อนลงถึงพื้น ไนร่าก็รีบปีนลง