جميع فصول : الفصل -الفصل 140

“นายหญิง” เสียงของซาลินดังขึ้นเบา ๆ ทำให้ไนร่าละสายตาจากแผ่นหลังของอีลาแล้วหันกลับมา“เรื่องเมื่อครู่...”“ไม่เกี่ยวกับเธอ” ไนร่าตัดบททันที ก่อนจะส่งชามน้ำผลไม้ไปให้ “ดื่มน้ำผลไม้นี่ก่อนสิ”ซาลินรับมาถือไว้ แต่สีหน้ากลับยังเต็มไปด้วยความกังวล“แต่สิ่งที่อีลาพูดก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด วันนี้ฉันไม่ได้ช่วยงานอะไรเลยจริง ๆ”“แต่งานในหน้าที่ของเธอก็เสร็จไม่ใช่หรือ" ไนร่าตอบอย่างตรงไปตรงมา “ในเมื่อสามีของเธอยินดีปกป้องเธอ ทำเพื่อเธอและไม่ได้สร้างความเสียหายให้คนในเผ่า นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิด"คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเงียบลง ไนร่ากวาดตามองทุกคน ก่อนจะรู้สึกว่าบางทีเรื่องเมื่อครู่อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสียทั้งหมด อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอเห็นปัญหาที่วันหนึ่งจะต้องเกิดขึ้นอยู่ดีวันนี้มีเพียงคนไม่กี่สิบคน ทุกคนรู้จักกันดี หากใครไม่ทำงานก็ยังมองเห็นได้ง่าย แต่ในอนาคตหากคนเพิ่มขึ้นล่ะ?หากทุกคนต่างคิดว่าอาหารในคลังส่วนกลางเป็นของทุกคน แล้วเลือกนั่งรอรับส่วนแบ่งโดยไม่ยอมทำอะไร สุดท้ายคนที่ลงแรงจริง ๆ ย่อมเกิดความไม่พอใจไนร่าวางชามในมือลงแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง“ในเมื่อทุกคนอยู่พร้อมกัน ฉันคิดว่าพวกเราม

หลังจากเดินสำรวจอยู่หนึ่งรอบ ไนร่าก็เลือกพื้นที่ริมแม่น้ำซึ่งอยู่ถัดจากพื้นที่ที่จัดสรรไว้สำหรับบ้านของอีลาให้เป็นเขตเพาะปลูก ส่วนพื้นที่ด้านหลังแปลงบ้านของเธอกำหนดไว้เป็นเขตเลี้ยงสัตว์“นายหญิง ทำไมต้องเลือกพื้นที่ใกล้บ้านของอีลาด้วยล่ะ แบบนี้อาจมีปัญหาภายหลังได้นะ”ไนร่าฟังคำของคารันแล้วยกยิ้ม แม้อีลาจะเป็นคนเอาแต่ใจและไร้เหตุผล แต่เธอก็คงไม่กล้าถึงขั้นทำลายพื้นที่เพาะปลูกซึ่งจะกลายเป็นแหล่งเสบียงในอนาคตของทุกคน ตรงกันข้ามบางทีอีลาอาจกลายเป็นคนที่กระตือรือร้นที่สุดในการดูแลพื้นที่เสียด้วยซ้ำ“เพาะปลูกต้องใช้น้ำ ตรงนี้ใกล้แม่น้ำเหมาะสมที่สุด”“อย่างนั้นเราจะเริ่มเมื่อไหร่ดี”“พรุ่งนี้ฉันจะลองปรึกษากับพวกผู้หญิงทุกคนดูอีกที”แม้การเพาะปลูกจะเป็นงานหนัก แต่หากมีพื้นที่เพาะปลูกแล้ว พวกผู้หญิงก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเข้าไปในป่าเพื่อเก็บพืชผล ไม่ต้องกังวลว่าจะพบสัตว์ร้ายหรือกลุ่มเร่ร่อน ไนร่าคิดว่าทุกคนคงไม่ปฏิเสธที่จะร่วมมือไนร่าเดินสำรวจพื้นที่รอบ ๆ ต่อไป จนกระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำจึงกลับมารวมตัวกับทุกคนที่ลานหน้าที่พักส่วนกลางเพื่อเตรียมอาหารเย็นดวงตากลมมองที่พักส่วนกลางซึ่งตอนนี้

ติ๊ง! เสียงระบบดังขึ้นในหัวของหญิงสาว[ตรวจพบความคืบหน้าภารกิจ: สร้างที่พักถาวร][ที่พักถาวร: 1/5][ได้รับคะแนนพิเศษ 100 คะแนนจากการสร้างบ้านถาวรหลังแรกสำเร็จ]ไนร่ามองข้อความที่ปรากฏขึ้นเพียงครู่ ก่อนจะปิดหน้าต่างระบบลง ครั้งนี้คะแนนจากระบบกลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกยินดีเท่ารอยยิ้มของคนตรงหน้า“คืนนี้พวกเราก็มานอนในบ้านใหม่ได้เลยใช่ไหมคะ!”มีลีวิ่งมาถามไนร่าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เช่นเดียวกับปายูที่แม้จะไม่เอ่ยปาก แต่ดวงตาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวังไนร่าย่อตัวลงนั่ง ก่อนจะวางมือทั้งสองข้างลงบนศีรษะเล็กของเด็กทั้งคู่“แน่นอนว่าได้”“เย้!” เสียงของเด็กทั้งสองร้องลั่นด้วยความดีใจ ก่อนจะวิ่งไปหาบารัค โบริน มูร็อก และทาวิน แล้วกางแขนเล็ก ๆ กอดพวกเขาพลางเอ่ยขอบคุณซ้ำๆ“ขอบคุณอาทั้งสี่คนที่ทำบ้านให้พวกเราค่ะ”“ฉันกับคารันก็ไปหาไม้มาช่วยนะ” โรกันแกล้งเอ่ยหยอกเด็กน้อย มีลีที่ช่างอ้อนจึงรีบวิ่งไปกอดขาของเขา ก่อนจะพูดเสียงสดใส“ขอบคุณอาโรกัน แล้วก็ทุกคนเลยค่ะ” เพื่อไม่ให้ใครน้อยใจ มีลีจึงค้อมตัวเอ่ยขอบคุณทุกคนในคราวเดียว เรียกเสียงหัวเราะดังลั่นขึ้นมาในทันทีมูร็อกหันมาทาง

ผงสีขาวละเอียดที่ตกอยู่ก้นหม้อหินสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ เปล่งประกายราวกับเกล็ดเพชรเม็ดเล็ก ๆ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ยืนล้อมวงเข้ามาดูด้วยความตื่นเต้น ลูเวนมองผลงานของตัวเองสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของไนร่า แววตาของเขาฉายประกายความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด“นี่คือเกลือที่นายหญิงบอกหรือ...” เสียงกระซิบด้วยความสงสัยของใครบางคนดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนไนร่าใช้นิ้วเรียวแตะผงสีขาวขึ้นมาเล็กน้อยแล้วลิ้มรสดู รสเค็มเข้มข้นที่กระจายซ่านไปทั่วปลายลิ้นยืนยันความสำเร็จได้อย่างชัดเจน เธอแย้มยิ้มกว้างกว่าเดิม ก่อนจะหันไปเอ่ยชมอสูรกระต่ายหนุ่ม“ลูเวน อาเคล เซย์รัน พวกนายเก่งมาก ทำออกมาได้ดีจริงๆ”คำชมตรง ๆ ของไนร่าทำเอาใบหน้าหล่อเหลาของลูเวนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย พลางยกมือเกาแก้มแก้เก้อ ในขณะที่อาเคลยังคงวางสีหน้านิ่งสงบราวกับไม่รู้สึกอะไรแต่สองใบหูกลับแดงก่ำ ส่วนเซย์รันยังคงยกยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก กระซิบเสียงเบา"เช่นนั้นคืนนี้นายหญิงก็ให้รางวัลพวกเรามากๆ หน่อย"คารันที่กำลังขนไม้ชุดใหม่เข้ามารีบวางของในมือลง ก่อนจะยื่นมือหมายจะลองแตะมาชิมบ้าง แต่กลับถูกไนร่าตีหลังมือเบาๆ อีกครั้ง“ย

“นายหญิง...”ไนร่าชะงัก ก่อนจะรีบดึงจิตวิญญาณของตัวเองออกจากพื้นที่ระบบ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นคารันกำลังเดินเข้ามาภายในเพิงพัก ในมือมีผลไม้ป่าจำนวนไม่น้อย“นายหญิง ฉันขนไม้เสร็จแล้ว นี่เป็นผลไม้ป่าที่ฉันเก็บมาได้ระหว่างไปตัดไม้” คารันพูดพลางวางผลไม้ป่ากองหนึ่งลงตรงหน้าหญิงสาว ไนร่ามองด้วยความประหลาดใจ“นายเก็บมาเยอะขนาดนี้เลยหรือ”“วันก่อนฉันเห็นว่านายหญิงชอบกิน วันนี้ก็เลยเก็บมาเยอะหน่อย” คารันหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพูดเสริมราวกับกลัวเธอเข้าใจผิด “แต่นายหญิงไม่ต้องกังวล ฉันแบ่งสองส่วนเข้าส่วนกลางเรียบร้อยแล้ว”ไนร่าได้ยินคำชี้แจงที่รีบร้อนของอีกฝ่ายก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ ดูเหมือนคารันจะจำกฎที่เธอตั้งเอาไว้ได้ดีทีเดียว หญิงสาวหยิบผลไม้ตรงหน้าขึ้นมาหนึ่งผล ก่อนจะกัดชิมคำหนึ่ง รสหวานอมเปรี้ยวกระจายอยู่บนปลายลิ้นกำลังดี“นายเลือกผลไม้ได้เก่งมาก หวานกำลังดีเลย” เมื่อถูกชม คารันก็ยิ้มกว้างจนแทบเก็บสีหน้าภาคภูมิใจเอาไว้ไม่อยู่ไนร่ามองเขาแล้วอดยิ้มตามไม่ได้ ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมา“อืม... งานที่นายต้องทำวันนี้ยังเหลืออีกไหม”คารันส่ายหน้า วันนี้เขากับโรกันเร่งจัดการงานขนไม้ที่ได้รับ