جميع فصول : الفصل -الفصل 120

"นายหญิงช่างเป็นเพศเมียที่เร่าร้อนจริงๆ คืนนี้ต่อให้ฟ้าถล่มฉันก็ไม่มีทางยอมออกจากเพิงพักนี้แน่นอน"ไนร่ากดสะโพกลงช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เร่งจังหวะรัวเร็ว จนอกอวบอิ่มสั่นไหวไปมา คารันเห็นแบบนั้นก็ดึงมือตนเองออกจากการถูกยึด ก่อนตรงเข้าจับอกอวบอิ่มเย้ายวนตรงหน้าดูดดึงอย่างเร่าร้อนไนร่าแหงนหน้าครวญเสียงหวาน ขยับกดเอวเข้าหาแก่นกายร้อนของคารัน พร้อมกับแอ่นอกอวบให้เขาดูดกลืน ก่อนจะหันหน้ามาทางลูเวน มองเขาอย่างยั่วยวน"ลูเวน นายไม่ต้องการฉันหรือ""นายหญิง ฉันต้องการ!"โดยไม่ต้องให้เธอเรียกเป็นครั้งที่สอง ลูเวนก็มาคุกเข่าอยู่ข้างหญิงสาว ไนร่าจับศีรษะของเขามากดแนบจุมพิตอย่างดุเดือด ก่อนจะเลื่อนมือหนึ่งวางลงบนบ่ากว้างเพื่อทรงตัว ส่วนอีกมือไล้ลงไปที่กลางกาย กอบกุมแก่นร้อนของเขาที่แข็งเกร็ง ยิ่งยามที่เธอลูบไล้ชักนำใบหน้าของลูเวนก็ยิ่งบิดเบี้ยว"นายหญิง ฉันอยาก... อยากให้เธอกินมันได้ไหม" ไนร่าไม่ตอบ แต่ทิ้งตัวลงต่ำ จนอกอวบอิ่มแนบชิดกับอกแกร่งของคารัน ใช้สองแขนทรงตัว ก่อนจะแหงนหน้า อ้าปากดูดกลืนแก่นกายร้อนของลูเวนเข้ามาในอุ้งปากนุ่มอย่างยั่วยวน"อ่า... นายหญิง ดีเหลือเกิน" ลูเวนร้องครวญลั่น สองมือหนาขยุ้

ไนร่าขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ดวงตากลมยังคงงัวเงียและอ่อนเพลีย ทว่าทันทีที่ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นมาในความทรงจำ ดวงตาที่ง่วงงุนก็พลันเบิกกว้าง ความอับอายจู่โจมเข้ามาจนใบหน้าแดงก่ำ ทว่าพอเธอขยับตัว ร่างกายก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาทันทีเมื่อก้มมองลำตัวของตนเอง เธอก็พบว่าแขนแกร่งของคารันและลูเวนวางพาดอยู่บนหน้าอกอวบอิ่มของเธอ ข้างกายถูกเขาสองคนขนาบแนบชิดทั้งซ้ายและขวา อีกทั้งตัวเธอเองยังนอนทาบทับอยู่บนร่างกำยำของอาเคลส่วนเซย์รันอสูรงูขาวจอมเจ้าเล่ห์ ตอนนี้กำลังนอนคว่ำอยู่กลางเรียวขาของเธอ สองแขนกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ ทิ้งศีรษะหนุนนอนอยู่บนท้องน้อยของหญิงสาวไนร่ากลั้นหายใจด้วยความอับอายอย่างที่สุด รีบขยับตัวหมายจะดึงแขนของคารันออกก่อน ทว่าเพียงเคลื่อนไหวนิดเดียว อาเคลที่อยู่ด้านล่างก็ขยับแขนกระชับกอดเธอแน่นขึ้น“อะ... อาเคล... นายปล่อยฉันก่อนได้ไหม” หญิงสาวเรียกเขาเสียงเบา แต่กลับไม่มีเสียงตอบจากคนใต้ร่าง มีเพียงวงแขนแกร่งที่กระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม แสดงชัดว่าอีกฝ่ายยังหลับอยู่ไนร่าถอนหายใจเบาๆ กำลังคิดว่าจะพาตัวเองออกจากวงล้อมของสามีทั้งสี่อย่างไร เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ

ไนร่าค่อยๆ ปรือตาขึ้น ก่อนจะกวาดมองชายหนุ่มทั้งสี่รอบตัวด้วยความเขินอายอีกครั้ง ในหัวเริ่มคิดหาวิธีว่าจะปลุกพวกเขาอย่างไร โดยไม่ทำให้บรรยากาศน่าอับอายไปมากกว่านี้ทว่ายังไม่ทันคิดออก เสียงของเด็กสองคนก็ดังมาจากด้านนอกเสียก่อน“นายหญิง!”“นายหญิง ตื่นหรือยัง!”เป็นเสียงของปายูกับมีลีที่ดังขึ้นจากหน้าเพิงพักชั่วคราวไนร่าตัวแข็งเกร็งด้วยความตกใจขึ้นมาในทันที เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอนั้นเปลือยเปล่า อีกทั้งยังมีสามีทั้งสี่นอนขนาบแนบชิดอยู่รอบตัว แม้โลกนี้จะเปิดกว้างกับเรื่องเช่นนี้มากเพียงใด แต่เธอก็ยังรับไม่ไหวหากต้องให้เด็กทั้งสองเข้ามาเห็นตนเองในสภาพนี้“พวกนายลุกขึ้นกันได้แล้ว” เสียงทุ้มราบเรียบดังขึ้นจากคนใต้ร่าง ดึงความสนใจของไนร่า ให้หันไปสบตาอาเคลในทันทีท่าทางตื่นตัว ไร้อาการงัวเงียของเขาทำให้หญิงสาวรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายตื่นนานแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้แกล้งทำเป็นหลับอยู่เท่านั้นที่น่าตกใจกว่านั้นคือ พออาเคลเอ่ยปาก ชายอีกสามคนที่ก่อนหน้านี้ยังนอนแนบชิดเธออย่างสนิทสนมก็ค่อยๆ ขยับตัว ปล่อยมือออกจากร่างกายของเธอแทบจะพร้อมกันนี่พวกเขา... ตื่นกันทั้งหมดเลยหรือ ใบหน้าของไนร่าแดงก่ำขึ้นเ

ซาลินกับโรกันสนิทสนมกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน... พวกเขาสองคนยังไม่ทันที่เธอจะคิดต่อ เสียงของอีลาก็ดังขึ้นจากอีกด้าน“จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ” น้ำเสียงนั้นเจือความค่อนขอดอย่างชัดเจน “ก็แค่พวกตัวเมียที่ไม่รู้จักประมาณตน”ไนร่าหันไปมองอีลาที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกลด้วยความระอาใจ ในขณะที่สายตาของอีกฝ่ายกลับมองซาลินด้วยแววเย้ยหยัน ก่อนจะหันมาสบตาไนร่าแล้วพูดต่อ“ถ้าสามีทั้งสี่ของนายหญิงไนร่าไม่แข็งแกร่งจนเพศผู้คนอื่นหวาดกลัว จากเสียงร้องครางยั่วยวนทั้งคืนของนายหญิง เพศผู้พวกนี้คงวิ่งไปหาเธอกันหมดแล้ว”ใบหน้าของไนร่าพลันร้อนขึ้นไม่คิดว่าเรื่องระหว่างเธอกับสามีทั้งสี่จะกลายเป็นที่รู้กันไปทั่วเช่นนี้คิดแล้วก็อดที่จะตวัดสายตาดุคารัน สามีเพียงคนเดียวในตอนนี้ไม่ได้"อีลา เธอพูดอะไรของเธอ เรื่องระหว่างสามีภรรยาเป็นเรื่องปกติ จะมาโทษพวกเราได้อย่างไร"อีลาได้ยินคารันโต้กลับก็หัวเราะในลำคอ ก่อนหันไปทางซาลินด้วยสายตาดูแคลน“แน่นอนว่าเป็นเรื่องปกติ แต่ก็เพราะเรื่องนี้พวกเพศผู้บางคนถึงได้ทนไม่ไหว หน้ามืดคว้าซาลินไปแก้ขัดระบายอารมณ์จนเธอมีสภาพแบบนี้ไง”บรรยากาศรอบตัวพลันตึงเครียดขึ้นในทันท

หลังจากนั้นไม่นาน อาเคลก็พาคนที่ออกไปจับปลากลับมา ตะกร้าหลายใบเต็มไปด้วยปลาตัวใหญ่ที่ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว โดยอาเคลจดจำวิธีจัดการปลาที่ไนร่าทำเมื่อวานนำมาสอนทุกคนต่ออีกทอดหนึ่งเมื่อคนของเผ่าจิ้งจอกแดงได้ลองลงมือจับและจัดการปลาด้วยตนเองก็พบว่าไม่ได้ยากอย่างที่คิด สีหน้าของแต่ละคนก็ดูตื่นเต้นไม่น้อย ทันทีที่กลับมาถึงที่พัก ต่างก็เอาปลาที่ตนจับได้มาอวดคนที่ไม่ได้ไปด้วยท่าทางภาคภูมิใจไนร่ามองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มลงมือทำอาหาร โดยครั้งนี้เธอไม่ได้ทำเองทั้งหมดเหมือนเมื่อวาน แต่เรียกเพศเมียในกลุ่ม รวมถึงนาเดียร์ให้เข้ามาเรียนรู้วิธีจัดการและปรุงอาหารจากปลา โดยมีลูเวนกับลูซานคอยดูแลไฟอยู่ข้าง ๆเพียงไม่นาน กลิ่นปลาย่างกับปลาต้มน้ำใสก็ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มกินอาหารเช้าด้วยกัน“สายมากแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”ไนร่าเอ่ยบอกหลังจากที่เห็นว่าทุกคนกินมื้อเช้าเสร็จแล้ว ก่อนจะหันไปทางโซเวียร์แล้วถามอีกฝ่ายด้วยความห่วงใย“โซเวียร์ เธอเพิ่งคลอดลูก เดินทางแบบนี้ร่างกายอาจรับไม่ไหว ให้อารันอุ้มเธอดีไหม”แม้ว่าก่อนหน้านี้ไนร่าจะแอบใส่น้ำวิเศษจากระบบลงในปลาต้มของโซเวียร์ไ