Semua Bab ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Bab 21 - Bab 30

ก็แค่เจาะขยายหินไม่ใช่หรือไร เขาเองก็อยากรู้นัก หากทำแล้วไม่พบแหล่งน้ำ เพศเมียร้ายกาจตรงหน้าจะทำสีหน้าเช่นไรเมื่อคิดถึงสีหน้าผิดหวังและอับอายของไนร่า ในใจของเซย์รันก็รู้สึกเบิกบานขึ้นมาอย่างประหลาด เขาเร่งกะเทาะร่องหินตรงหน้าอย่างตั้งใจ เพียงแต่หลังจากลงมือได้ไม่นาน ปลายหางของเขาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชื้นนี่มันอะไรกัน เหตุใดในก้อนหินนี้จึงมีน้ำไหลผ่านเซย์รันดึงปลายหางออกจากแผ่นหินตรงหน้า ก่อนกลับคืนร่างมนุษย์ ดวงตาสีฟ้าอ่อนจดจ้องไปยังรูเล็ก ๆ บนร่องหินที่เขาเพิ่งขยายออกติ๋ง... ติ๋ง... หยดน้ำใสไหลซึมออกมาจากรอยแตกของแผ่นหินช้า ๆ ก่อนจะไหลเป็นทางลงไปตามผิวหิน ไนร่ายิ้มกว้างด้วยความดีใจ ก่อนชี้ไปยังใบไม้ใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายใบบัวด้านหลัง“ใบนั่นเอามารองน้ำได้ไหม มีพิษหรือเปล่า” เพราะเธอยังไม่คุ้นเคยกับพืชในโลกสัตว์อสูรแห่งนี้ ทุกอย่างจึงจำเป็นต้องสอบถามจากเซย์รันให้แน่ใจเสียก่อน เซย์รันเหลือบมองใบไม้ดังกล่าว ก่อนตอบเสียงเรียบ“ไม่มีพิษ”“อย่างนั้นนายเด็ดมาวางซ้อนในตะกร้าเถาวัลย์สักสองสามใบ” เซย์รันไม่ใช่คนโง่ เมื่อไนร่าบอกความต้องการของเธอ เขาก็คาดเดาได้ถึงจุดประสงค์ของหญิงสาว หลังจาก

“ฉันเชื่อนาย แต่ถ้าต่อไปหากมีสิ่งใดที่เป็นอันตราย นายต้องบอกฉันก่อน ห้ามตอบรับหรือตัดสินใจโดยที่ฉันไม่เห็นชอบเข้าใจไหม”สิ่งที่เป็นอันตรายหรือ ในโลกอสูรแห่งนี้ เพศชายแบ่งความแข็งแกร่งออกเป็นเก้าระดับ ตัวเขาเป็นถึงอสูรงูขาวระดับห้า สิ่งที่สามารถทำอันตรายต่อเขาได้ คิดดูแล้วก็มีเพียงเรื่องเดียวนั่นก็คือ... ไนร่า“ล้วนเชื่อฟังนายหญิง” เซย์รันตอบเสียงราบเรียบเย็นชา ในดวงตาปรากฏคลื่นบางอย่างที่ไนร่าสัมผัสได้ถึงความดำมืด หากแต่ในเวลานี้ สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การมาปรับความเข้าใจกับเขา แต่เป็นการเร่งหาสมุนไพรที่เหลือ“ฟ้าใกล้มืดแล้ว พวกเรารีบไปเก็บใบเย็นจันทร์กันเถอะ”เซย์รันมองหญิงสาวด้วยสายตาหวาดระแวง การที่เธอสามารถหาหญ้าหางกวางพบราวกับล่วงรู้อยู่ก่อนแล้ว ทำให้ความสงสัยในใจเขายิ่งชัดเจนขึ้น หากตอนนี้เธอยังสามารถหาใบเย็นจันทร์พบก่อนฟ้ามืดได้อีก เรื่องที่เขาคาดว่าเธออาจถูกวิญญาณสัตว์ป่าเข้าสิงก็คงไม่ใช่เรื่องเกินจริง“นายหญิงรู้หรือ ว่าจะหาใบเย็นจันทร์ได้ที่ไหน” เขาถามหยั่งเชิง ดวงตาจดจ้องจับผิดอย่างชัดเจน“จากข้อมูลที่นายบอกก็ไม่น่ายากนี่” ไนร่าแสร้งตีหน้าซื่อ ตอบแล้วหมุนตัวมองรอบๆ หนึ่งรอบ จา

“แค่สัตว์ป่าระดับสามยังต้องวิ่งหนีด้วยหรือ” น้ำเสียงของเซย์รันแฝงความดูแคลนอยู่ในทีไนร่าเห็นเขาดื้อดึงเช่นนี้ก็ถอนหายใจยาว กอดตะกร้าสมุนไพรแน่น พยายามยืนนิ่งไม่ขยับตัวให้เขาต้องพะวงหน้าพะวงหลังในจังหวะต่อมา หมาป่าลายหินตัวแรกก็เริ่มพุ่งเข้าโจมตี เซย์รันสะบัดแขนออกไปอย่างรวดเร็ว เกล็ดสีขาวเงินพุ่งกระจายออกจากปลายนิ้วราวกับอาวุธลับ ทว่าหมาป่าลายหินก็ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มให้ขยี้ได้ง่าย ๆเบื้องหน้าของมันพลันปรากฏปราการใสสีฟ้าขึ้นมาป้องกันการโจมตี แต่เพราะระดับพลังต่ำกว่า ทันทีที่ปราการนั้นปะทะเข้ากับเกล็ดเงินของเซย์รัน รอยร้าวก็ลามออกอย่างรวดเร็ว ก่อนแตกกระจายในพริบตาแรงปะทะส่วนที่เหลือพุ่งกระแทกลำตัวหมาป่าลายหินตัวนั้นจนกระเด็นไปชนโขดหิน เสียงร้องแหลมด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นทว่าเพียงครู่เดียว หมาป่าลายหินอีกสองตัวก็กระโจนเข้ามาจากสองด้านพร้อมกัน ราวกับได้เรียนรู้แล้วว่าการจู่โจมทางเดียวไม่อาจจัดการศัตรูตรงหน้าได้เซย์รันพลิกตัวหลบการจู่โจมของหมาป่าทั้งสองได้อย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งคว้ากรงเล็บที่พุ่งเข้ามา อีกมือฟาดเข้าใส่สันคอของมันอย่างแม่นยำ ร่างหมาป่าตัวที่สองล้มกลิ้งไปกับพื้นแต่ตัวที

ไนร่านั่งอยู่บนลำตัวของอสูรงูขาว สองแขนกอดร่างสีขาวเงินเอาไว้แน่น ขณะที่ร่างยาวเลื้อยผ่านพื้นหินชื้น วนกลับไปยังทางเดิมที่พวกเขาเพิ่งจากมาหญิงสาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตามองรอยเลือดจางๆ ที่ลากผ่านเกล็ดสีเงิน แล้วหวนคิดถึงบาดแผลที่ขาของเขาก่อนหน้านี้ ความกังวลพลันผุดขึ้นในใจอย่างห้ามไม่อยู่แม้เซย์รันจะทำเหมือนไม่เป็นอะไร แต่แผลที่ถูกหมาป่าลายหินกัดนั้นลึกไม่น้อย หากดูแลไม่ดี อาจกลายเป็นปัญหาในภายหลัง ไนร่าเอื้อมมือไปแตะเกล็ดข้างลำตัวของเขาเบาๆ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย“เซย์รัน แผลของนายเป็นอย่างไรบ้าง”ร่างอสูรงูขาวชะงักไปชั่วขณะ ก่อนเสียงเย็นชาแฝงความยียวนจะดังตอบกลับมา“ได้รับความห่วงใยจากนายหญิง แผลเล็กน้อยแค่นี้ย่อมคุ้มค่า”ไนร่าถอนหายใจยาวอย่างระอาใจ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง“กลับถึงที่พักแล้วฉันจะทำแผลให้นาย”เซย์รันได้ยินประโยคสวนกลับของหญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ แต่ก่อนยามถูกเขายียวนอารมณ์ หญิงร้ายกาจคนนี้จะโมโหจนหน้าดำหน้าแดง อาละวาดไปทั่วเพื่อระบายโทสะ แต่ครั้งนี้กลับไม่โต้ตอบ อีกทั้งยังบอ

“อืม... หามาให้ทุกคน” ไนร่าไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่จะเปลี่ยนมุมมองของทุกคนต่อเธอได้ ไม่ใช่คำพูด แต่เป็นการกระทำ “ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ด้านล่างมีสัตว์ป่าล่าเนื้อที่ออกหากินตอนกลางคืนเป็นจำนวนมาก คืนนี้พวกเราคงต้องพักกันบนนี้ไปก่อน”เมื่อครู่ตอนเดินทางกลับมา ไนร่าสังเกตเห็นแล้วว่าพื้นที่แถบนี้เป็นป่าดิบชื้นและเขาหิน ตอนนี้คนส่วนใหญ่บาดเจ็บและอ่อนแอ หากลงไปพักด้านล่าง ย่อมตกเป็นเป้านิ่งให้สัตว์ป่าลอบโจมตี ดังนั้นสถานที่ที่ปลอดภัยและเหมาะสมในการพักแรมย่อมเป็นชะง่อนหินนี้“บารัค โบริน นายสองคนช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม” อสูรหมีดำทั้งสองถูกเรียกชื่อก็ตกใจจนหน้าซีด ลอบสบตากันด้วยหัวใจที่สั่นระรัว ปกติแล้วเพศเมียจะไม่ขอร้องให้เพศชายอื่นนอกจากสามีของตนเองช่วยเหลือ หรือว่าไนร่ากำลังคิดให้พวกเขาสองคนยอมรับเธอเป็นนายหญิง แน่นอนว่าพวกเขาล้วนยินดี แต่สามีทั้งสี่ของเธอคงไม่ยินยอมง่ายๆ“มีอะไรก็บอกพวกเรา อย่ารบกวนคนอื่น” อาเคลพูดเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ แต่ในดวงตาคมกลับมีประกายความไม่พอใจซ่อนอยู่“แต่เรื่องนี้พ