Semua Bab ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Bab 51 - Bab 60

เพราะความสนใจของไนร่าจดจ่ออยู่กับตำแหน่งบนแผนที่ระบบ เธอจึงไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของอาเคลและเซย์รันมือเรียวแหวกพุ่มไม้เตี้ยตรงหน้าออก ไม่ไกลนักก็มีต้นพืชคุ้นตาขึ้นอยู่เป็นกอปรากฏอยู่ ส่วนบนเป็นใบเรียวยาวสีเขียวส่วนล่างเป็นลำต้นขาวอวบ หัวขนาดเล็กซ่อนอยู่ใต้ดินตื้นๆ ลักษณะโดยรวมคล้ายต้นหอมในโลกเดิมของไนร่าอย่างมาก แม้จะมีขนาดใหญ่กว่าถึงสี่เท่าก็ตาม[ตรวจพบพืชกินได้: หญ้าหอมขาว][คุณสมบัติ: มีกลิ่นหอมฉุน ใช้ดับกลิ่นคาวและเพิ่มรสอาหาร กินได้ทั้งหัวและใบ]เสียงของระบบยืนยันความมั่นใจให้ไนร่าได้ในทันที นี่เป็นต้นหอมจริงๆ! คราวนี้ดวงตาของไนร่าสว่างยิ่งกว่าเดิม เธอรีบใช้มีดกระดูกขุดดินรอบโคนอย่างระมัดระวัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคาดคะเนผิดพลาดอยู่บ่อยๆ จนทำต้นหญ้าหอมขาวเสียหายไปหลายต้น“ให้ฉันจัดการเอง” เป็นคารันในร่างอสูรเสือดำที่เดินเข้ามา ก่อนที่เขาจะใช้อุ้งเท้าเสือค่อยๆ ขุดดินอย่างระมัดระวังไนร่ามองดูต้นหญ้าหอมขาวที่ถูกดึงออกจากดินอย่างสมบูรณ์ทีละต้นแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะหันไปเห็นใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำตาของคารัน“คารัน นายเป็นอะไร บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” พื้นดินแถบนี้ส่วนใหญ่เป็นหินแข็ง แม้ว่า

ไนร่าถอนลมหายใจยาวแล้วลุกขึ้นทว่าก่อนที่จะออกเดินทาง สายตาของเธอก็พลันหันไปเห็นร่างของวัวป่าเขาหินทั้งสามตัวที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลนี่ไม่ใช่เนื้ออย่างดีหรอกหรือ!เพียงแต่ในโลกสัตว์แห่งนี้ยังมีหลายสิ่งที่ไนร่าไม่คุ้นเคย เพื่อความมั่นใจ เธอจึงหันไปทางลูเวน แล้วเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นมีความหวังอยู่ในที“ลูเวน วัวป่าเขาหินนี่ กินได้หรือไม่” ลูเวนขมวดคิ้วเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินคำถามของหญิงสาวไนร่ากำลังถามเขาเกี่ยวกับเรื่องพื้นฐานที่แม้แต่ลูกสัตว์สามขวบก็ยังตอบ หรือว่าเธอจะมีแผนการบางอย่าง เพียงแต่ไม่ว่าแผนการนั้นจะเป็นอะไรขอเพียงไนร่ายังเป็นไนร่าแบบนี้ตลอดไปเขาก็ยินดีร่วมมือกับเธอทุกอย่าง“นายหญิง วัวป่าเขาหินกินได้ เนื้อของสัตว์ป่าอื่นๆ ก็ล้วนกินได้ทั้งหมด”“จริงหรือ! อย่างนั้นพวกเราก็จัดการชำแหละเนื้อพวกนี้แล้วแบ่งกันเถอะ”ทันทีที่ได้ยินคำว่า แบ่งกัน ทุกสายตาก็พลันเบิกกว้าง แม้จะไม่มีข้อตกลงที่ชัดเจน ทว่าแต่ไหนแต่ไรมา ผู้ที่มีสิทธิ์ครอบครองเนื้อก็คือผู้ที่ลงมือล่าเมื่อครู่มีเพียงสามีอสูรทั้งสามของไนร่าที่ลงมือเป็นหลัก ส่วนเพศชายที่เหลือนอกจากเข้าไปเกะกะแล้วก็แทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย

หลังจากจัดการเนื้อวัวป่าเขาหินและแบ่งส่วนให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว ไนร่ามองท้องฟ้าที่เริ่มคล้อยบ่าย จากนั้นจึงให้ทุกคนเร่งออกเดินทาง เซย์รันคืนร่างเป็นอสูรงูขาว ให้หญิงสาวขึ้นนั่งบนลำตัวเงาเลื่อม ก่อนจะเริ่มออกเดินทางไปตามทิศทางที่ไนร่าบอกหญิงสาวหันไปมองคนติดตามด้านหลังด้วยความกังวลเล็กน้อยจากการปะทะกับวัวป่าเขาหินเมื่อครู่เพศผู้ทุกคนยกเว้นสามีทั้งสี่ของเธอล้วนบาดเจ็บ เพศเมียและเด็กๆ ต่างตื่นตกใจ แต่แม้จะเป็นเช่นนั้น ทว่าสีหน้าของทุกคนกลับดีขึ้นกว่าตอนออกเดินทางมากนัก อาจเพราะในตอนนี้ทุกคนต่างได้ส่วนแบ่งของเนื้อวัวป่าเขาหิน เมื่อมีเนื้อย่อมมีความหวังในการมีชีวิตไนร่าผ่อนลมหายใจยาว ก่อนหันกลับมาจดจ้องเส้นทางเบื้องหน้า ขณะเดียวกันก็เปิดแผนที่ระบบเพื่อคอยเฝ้าระวังอันตรายรอบตัว และเส้นทางที่แม่นยำบนแผนที่ของระบบปรากฏเส้นทางสีฟ้าอ่อนซึ่งมีเพียงไนร่าเท่านั้นที่มองเห็น ทอดยาวไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ อีกทั้งในบางช่วงระบบยังช่วยเตือนให้เลี่ยงพื้นที่สีแดงซึ่งมีสัตว์ป่ารวมตัวอยู่ บางช่วงให้อ้อมเส้นทางลาดชันเพื่อให้ทุกคนเดินทางได้ง่ายขึ้นทว่ายิ่งเดินลึกเข้าไปในป่า อากาศก็ยิ่งชื้น พื้นดินเริ่มเปลี่

"หากฉันช่วย คืนนี้นายหญิงเลือกนอนกับฉันได้ไหม” ไนร่าตวัดสายตาดุมองอสูรงูขาวจอมยียวน ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด ยังส่งรอยยิ้มยั่วอารมณ์โมโหตอบกลับมาให้อีกครั้ง“นายหญิงไม่ปฏิเสธก็ถือว่าตกลง” พูดจบเซย์รันก็หยิบหญ้าหางกวางและใบเย็นจันทร์มาคำนวณสัดส่วน จากนั้นจึงส่งให้ไนร่าและซาลินเริ่มบดยาลูเวนมองดูความใกล้ชิดระหว่างเซย์รันและไนร่า ในใจก็เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็น ก่อนหน้านี้ขอเพียงสามารถหลบเลี่ยงหญิงสาวคนนี้ได้ แม้แต่การขุดโพรงดินนอนเขาก็เคยทำมาแล้ว ทว่าในตอนนี้ แค่ได้ยินอสูรงูขาวเอ่ยขอนอนกับเธอ ในใจของเขาก็รู้สึกได้ถึงความไม่ยินยอมอย่างแปลกประหลาด“ขอบใจนะ ลูเวน นายไปดูแลนายหญิงไนร่าเถอะ ตรงนี้พวกเราดูแลกันเองได้” ผู้เฒ่าโมกุเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าสายตาของอสูรกระต่ายเอาแต่จดจ้องไปที่นายหญิงของตนไม่วางตา“นี่เป็นหน้าที่ที่นายหญิงมอบให้ฉัน ฉันจะดูแลทุกคนให้เรียบร้อยก่อน” แม้ในใจของเขาจะอยากเดินไปหาไนร่า แต่เรื่องที่เธอมอบหมาย เขาไม่อาจทำผิดพลาด ต้องทำทุกอย่างให้เรียบร้อย ให้สมกับที่นายหญิงไว้วางใจเขาลูเวนพาเด็ก คนแก่ และเหล่าเพศเมียไปนั่งพักในบริเวณที่มีพื้นดิ

“นายเงียบไปเลยนะ เซย์รัน!” ไนร่าดุแบบไม่จริงจัง พลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้วนำเนื้อที่ลูเวนหั่นไว้ใส่ลงในหม้อหิน โรยผลเพลิงอัคคีและหญ้าหอมขาวที่ซอยไว้ลงไปเล็กน้อย จากนั้นคลุกเคล้าให้ทั่ว กลิ่นเนื้อสดถูกกลิ่นหอมฉุนของหญ้าหอมขาวกดลงทันที ส่วนผลเพลิงอัคคีก็ทำให้เนื้อดูมีสีแดงน่ากินขึ้น ลูเวนสูดกลิ่นหอมที่ไม่คุ้นเคยเบาๆ ก่อนจะกะพริบตา มองหญิงสาวด้วยความสงสัย “นายหญิง กลิ่นคาวของเนื้อหายไปแล้ว” “อืม เพราะหญ้าหอมขาวช่วยดับกลิ่นคาวได้” ไนร่าตอบ ก่อนจะหยิบไม้ปลายแหลมที่เตรียมไว้มาเสียบเนื้อทีละชิ้น ชิ้นเนื้อสี่เหลี่ยมเล็กๆ ถูกเสียบเรียงบนไม้ วางเรียงรายอยู่ในหม้อหิน ก่อนที่ไนร่าจะค่อย ๆ นำไปวางพาดเหนือเตาไฟ เมื่อเนื้อเหล่านั้นถูกไอร้อน ก็ค่อยๆ สุกอย่างช้าๆ เสียงไขมันหยดลงบนถ่านดังฉ่า กลิ่นหอมของเนื้อย่างค่อยๆ ลอยกระจายไปทั่วพื้นที่พักชั่วคราว ทำเอาอาเคลและเพศผู้คนอื่นๆ ที่เพิ่งกลับมาจากการสำรวจพื้นที่ถึงกับหยุดชะงัก ดวงตาคมของอสูรอินทรีจดจ้องไปที่เนื้อย่างบนเตาด้วยความสนใจ “หอมจัง นายหญิงไนร่า นี่คือสิ่งใดหรือ” ซาลินที่เพิ่งทำแผลให้ทาวินเสร็จเดินเข้ามานั่งข้างเตา แล้วเอ่ยถามห