All Chapters of ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Chapter 31 - Chapter 40

69 Chapters

บทที่ 14.2 คล้ายจะมองเห็นทางรอด

ไนร่าหันกลับมามองตะกร้าเสบียงที่วางอยู่ไม่ไกล สลับกับกลุ่มผู้รอดชีวิตด้านหลัง ตอนนี้เรื่องที่พักมีบารัคกับโบรินช่วยจัดการ ไฟก็ก่อติดแล้ว สิ่งต่อไปย่อมเป็นเรื่องของอาหารในกลุ่มมีเด็กและคนชราอยู่ ไนร่ามองดูรากหินหวานที่ขุดมาซึ่งมีลักษณะคล้ายมันฝรั่ง แม้ลูเวนจะบอกว่าสามารถกินดิบได้ แต่เด็กเล็กและคนชราฟันยังไม่แข็งแรงย่อมไม่สามารถกินโดยตรงได้ แม้ไนร่าจะไม่รู้ว่ารสชาติแท้จริงของรากหินหวานเป็นอย่างไร แต่คาดว่าคงนำมาทำซุปได้ไม่ต่างจากมันฝรั่ง ดังนั้นเธอจึงนำรากหินหวานส่วนหนึ่งมาปอกเปลือก แล้วล้างด้วยน้ำสะอาด ก่อนหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไปในหม้อหิน พยายามอย่างยิ่งในการใช้น้ำอย่างคุ้มค่ารากหินหวานมีเนื้อสีเหลืองอ่อน กลิ่นหอมจางๆ คล้ายมันเทศผสมหัวเผือก หลังถูกตัดออกเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วนำไปต้ม กลิ่นหอมหวานก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ระหว่างรอให้รากหินหวานในหม้อหินสุก ไนร่าก็หันไปหยิบรากหินหวานอีกหลายหัวออกมาจากตะกร้า ใช้ใบไม้ใหญ่ห่อไว้ แล้ววางแทรกลงใต้เตาหินบริเวณที่มีขี้เถ้าร้อนและถ่านแดงเรื่อคารันเห็นหญิงสาวนำรากหินหวานไปเผาไฟก็ขมวดคิ้ว พลางเอ่ยแย้ง“รากหินหวานนี่กินได้เลยไม
last updateLast Updated : 2026-08-03
Read more

บทที่ 15.1 ก็แค่ชามหิน เขาเองก็ทำได้

“นายหญิง น้ำเดือดแล้ว แต่ไข่งูนี่... " ลูเวนหยิบไข่งูขึ้นมา เอ่ยถามเสียงสั่นด้วยความกังวล นายหญิงมอบหมายให้เขาตอกไข่ใส่หม้อหิน ทั้งที่เป็นเรื่องง่าย ๆ แต่เขากลับทำไม่ได้ "ต้องแกะเปลือกอย่างไร" ความจริงแล้วก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยคิดจะแกะเปลือกของมันออก ทว่าเปลือกไข่งูบางมาก แค่ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็แตกเละคามือแล้วไนร่าไม่ได้ตำหนิหรือกล่าวโทษที่ลูเวนตอกไข่ไม่เป็น เธอเพียงหยิบไข่มาจากมือเขา แล้วกะเทาะกับขอบหม้อหินเบา ๆ ก่อนตอกไข่ลงไปในน้ำที่กำลังเดือด“เปลือกไข่ค่อนข้างบาง นายต้องระวังหน่อย ตอนกะเทาะ แค่ให้เปลือกร้าวก็พอ จากนั้นใช้ปลายนิ้วกดเปิด แยกเปลือกออกจากกันแบบนี้”ลูเวนมองดูวิธีการของไนร่าอย่างตั้งใจ ก่อนจะลองทำตามคราวแรกปลายนิ้วของเขายังเกร็งอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าไนร่าไม่ได้เร่ง ไม่ตำหนิ และไม่ได้แสดงท่าทางรำคาญ เขาก็ค่อย ๆ ผ่อนแรงลงเปลือกไข่งูถูกแยกออกอย่างเรียบร้อย ไข่สีใสอมเหลืองไหลลงไปในหม้อหินโดยไม่มีเศษเปลือกปะปน ไนร่ามองแล้วคลี่ยิ้มกว้าง เอ่ยชมเขาอย่างจริงใจ“ทำได้ดีมาก นายเรียนรู้เร็วมากเลย&rdquo
last updateLast Updated : 2026-08-04
Read more

บทที่ 15.2 ก็แค่ชามหิน เขาเองก็ทำได้

อสูรงูขาวปรายตามองไนร่าที่กำลังใช้พายหินคนซุปอย่างตั้งใจ ก่อนมือเรียวจะเอื้อมไปหยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมาเงียบๆเล็บของเขาไม่แข็งแรงเท่าอาเคลในด้านเจาะหิน แต่ความละเอียดของนิ้วมือกลับเหนือกว่าปลายนิ้วสีขาวซีดค่อยๆ ขูดผิวหินออกทีละชั้น ไม่นานหินก้อนเล็กก็กลายเป็นชามหินขนาดพอดีมือ มีแอ่งลึกตรงกลาง ขอบเรียบลื่น ริมฝีปากบางของเซย์รันยกขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาไนร่า แล้วยื่นชามหินใบนั้นให้เธอดู“นายหญิง แบบนี้ใช้ได้หรือไม่”ไนร่าหันมามองชามหินที่เซย์รันส่งมาให้ด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นความละเอียดของชาม ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง“ใช้ได้สิ! ขอบชามเรียบดีมาก แบบนี้ตอนเด็กๆ ใช้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะบาดปากแล้ว” เซย์รันยิ้มบางด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง“แค่ของง่ายๆ เธออยากได้กี่ใบบอกมาเลย” น้ำเสียงของเขาฟังดูคล้ายไม่ใส่ใจ ทว่าดวงตากลับเปล่งประกายตั้งตารอฟังความต้องการของไนร่าอย่างปิดไม่มิด“สักสองสามใบก็พอ”"ได้! ฉันจะทำให้"คารันขบกรามแน่น ไหนบอกว่าให้นั่
last updateLast Updated : 2026-08-04
Read more

บทที่ 15.3 ก็แค่ชามหิน เขาเองก็ทำได้

รากหินหวานในหม้อถูกลูเวนบดจนละเอียด กลายเป็นซุปข้น ไข่งูจับตัวเป็นเส้นสีเหลืองอ่อนกระจายอยู่ในหม้อ กลิ่นหอมหวานอุ่นๆ ลอยไปตามลมหนาว ทำให้คนที่นั่งกอดกันอยู่ไม่ไกลพากันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว“ไนร่า... สิ่งนี้กินได้จริงๆ หรือ” นูน่าที่อุ้มมาราไว้ในอ้อมแขนเอ่ยถามด้วยความสงสัยไม่ต้องพูดถึงไนร่าที่ก่อนหน้านี้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่เรื่องความเกียจคร้าน งานหนักอย่างการทำอาหาร อีกฝ่ายย่อมไม่เคยแตะ แม้แต่ตัวเธอเองที่ใช้ชีวิตมาจนป่านนี้ ก็ยังไม่เคยเห็นใครปรุงอาหารเช่นนี้มาก่อน ในใจจึงอดสงสัยไม่ได้ ไนร่าหันมาสบตานูน่าและทุกคน ก่อนยิ้มบางพลางพยักหน้าตอบรับ“กินได้สิ รากหินหวานถ้าต้มให้นิ่มจะช่วยให้อิ่มท้องและกลืนง่าย ส่วนไข่งูช่วยบำรุงกำลัง ดีต่อเด็กๆ และคนเจ็บ”คำว่าเด็กๆ ทำให้หัวใจของซาลินและอีลาสั่นไหว ตอนนี้พวกเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่ง ย่อมไม่กล้าคาดหวังว่าจะมีส่วนแบ่งในอาหารตรงหน้า คิดถึงจุดนี้ เด็กน้อยทั้งสองก็ทำได้เพียงนั่งงอเข่า กอดตัวเองแน่น แล้วดมกลิ่นอาหารเพื่อหลอกให้ท้องที่หิวโหยสงบลงบ้างไนร่าหันกลับมาดูลูเวนที่กำลังใช้พายหินคนซุปช้าๆ แล้วอธิบาย
last updateLast Updated : 2026-08-04
Read more

บทที่ 16.1 หมอผีประจำเผ่า

 หลังจากที่ทุกคนได้กินซุปรากหินหวานแล้ว สีหน้าซีดเซียวก็ดีขึ้นเล็กน้อย เด็กน้อยซาลินและอีลาที่ก่อนหน้านี้อ่อนแรงเพราะความหิวก็เริ่มมีแรงมากขึ้น คู่สามีภรรยาชราผ่อนลมหายใจยาว ส่วนเหล่าเพศผู้ที่ได้รับรากหินหวานเผาเพิ่มก็รู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาไม่น้อย มีกำลังลุกขึ้นช่วยงานต่อด้วยท่าทางแข็งขันไนร่ามองภาพตรงหน้าแล้วหัวใจที่ตึงเครียดมาหลายชั่วโมงก็ค่อย ๆ ผ่อนลงเรื่องอาหารจัดการเรียบร้อยแล้ว เรื่องต่อไปก็คือ… บาดแผลหญิงสาวหันไปมองหญ้าหางกวางกับใบเย็นจันทร์ในตะกร้า ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นคง“คนที่บาดเจ็บให้มาทางนี้ก่อน ฉันจะทยอยทำแผลให้”เสียงของไนร่าไม่ได้ดังมาก แต่ทุกคนกลับเงียบลงโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับหันมองเธอ ด้วยความรู้สึก ทั้งลังเลและไม่มั่นใจก่อนหน้านี้ไนร่าเป็นคนแบบไหน ทุกคนล้วนรู้ดี นอกจากไม่เคยสนใจดูแลใครแล้ว เธอยังรังเกียจกลิ่นเลือดเป็นที่สุด แม้แต่สามีทั้งสี่ของเธอเองหากบาดเจ็บก็จะถูกไล่ให้ไปอยู่นอกถ้ำแต่ตอนนี้หญิงสาวกลับบอกว่าจะทำแผลให้ทุกคน ในใจพวกเขาย่อมไม่เชื่อถือและลังเลทว่าไนร่ากลับไม่ได้ใส่ใจท่าทางของพวกเ
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more

บทที่ 16.2 หมอผีประจำเผ่า

“นายหญิง ใส่ยาให้ฉันก่อนได้ไหม” เป็นลูเวนที่เสนอตัวเข้ามา ไนร่ามองอสูรกระต่ายที่ยังมีท่าทีหวาดหวั่นเล็กน้อย ก่อนยิ้มกว้าง พยักหน้ารับ พร้อมส่งสายตาขอบคุณไปให้เขา“ได้สิ อย่างนั้นฉันจะล้างแผลให้นายก่อนนะ”ไนร่าบอก ก่อนจะเปิดแผลของเขาออก ใช้น้ำต้มสุกที่พักจนเย็นแล้วล้างแผลอย่างระมัดระวังจนสะอาด ก่อนจะเอาหญ้าหางกวางกับใบเย็นจันทร์ที่บดละเอียดแล้ววางลงบนแผล จากนั้นใช้ใบหญ้าหางกวางพันทับหนึ่งรอบ แล้วจึงใช้หนังสัตว์เส้นเดิมพันรอบนอกอีกชั้น“เป็นยังไงบ้าง”“รู้สึกเย็นสบาย อาการปวดก็ลดลงด้วย”อสูรกระต่ายนั้นบอบบางและไวต่อความเจ็บปวด อีกทั้งยังรู้จักพืชต่าง ๆ เป็นอย่างดี เมื่อเขายอมให้ไนร่ารักษาและบอกว่าไม่เจ็บ คนอื่นย่อมเริ่มรู้สึกมั่นใจในการรักษาของเธอมากขึ้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่ลูเวนเสนอตัวเป็นคนแรกไม่ใช่เพราะเห็นแก่ตัวอยากแย่งรับการรักษาก่อนผู้อื่น แต่เพราะต้องการให้คนอื่นเชื่อมั่นในตัวเธอ“ขอบคุณนะ ลูเวน” ไนร่าเอ่ยบอกเสียงอ่อนโยนอสูรกระต่ายขาวพลันร้อนผ่าวไปทั้งพวงแก้ม ก่อนจะเบนสายตาหลบแววตาอบอุ่นของหญิงสาวเหตุใด
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more

บทที่ 16.3 หมอผีประจำเผ่า

 “นายหญิงเอ่ยปาก ฉันจะไม่ช่วยได้อย่างไร”“อย่างนั้นฉันจะช่วยบดยาให้นายหญิง” ลูเวนที่นั่งอยู่ข้างๆ ขยับตัวมาใกล้ไนร่า ก่อนเอ่ยอาสาช่วยเหลือด้วยท่าทีไม่มั่นใจนัก เขาก็แค่สัตว์อสูรอ่อนแอ ใครจะอยากให้เขาช่วยกัน“ดีมากเลย ขอบคุณนะลูเวน” นร่าบอกพลางขยับตัวให้ลูเวนมานั่งหน้าครกหินลูเวนไม่คิดว่าเธอจะยอมให้เขาช่วย ในใจพลันเกิดความรู้สึกมั่นคงขึ้นมาเป็นครั้งแรก“ก็แค่ตำยา ฉันแรงเยอะ ให้ฉันทำดีกว่า” คารันที่นั่งกัดฟันกำหมัดมานานเอ่ยบอกอย่างหงุดหงิดเทียบดูแล้ว ในบรรดาสามีสัตว์อสูรทั้งสี่คน เขาแรงเยอะที่สุด ทำไมไนร่าถึงไม่ใช้งานเขา แต่กลับเรียกใช้คนอ่อนแออย่างลูเวนแทน“แผลนายยังไม่ได้จัดการ มาให้ฉันดูแลแผลของนายก่อน”ไนร่าเอ่ยบอกพร้อมกับจับข้อมือหนาของคารัน รั้งให้นั่งลง ก่อนจะล้างแผลใส่ยาให้เขาอย่างอ่อนโยน“ยื่นแขนซ้ายมา” ไนร่าพยายามพูดให้นุ่มที่สุด คารันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยื่นแขนออกมาไนร่าใช้น้ำสะอาดแตะผ้าหนังสัตว์ที่ตัดเป็นแถบเล็ก ๆ
last updateLast Updated : 2026-08-06
Read more

บทที่ 16.4 หมอผีประจำเผ่า

“ใช่แล้ว ต้องเป็นเทพสัตว์ประทานพรให้ไนร่าแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเธอจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ได้อย่างไร”“เธอทั้งหาอาหาร ทั้งค้นพบแหล่งน้ำ ยังรักษาอาการบาดเจ็บได้อีก ตอนนี้เธอกลายเป็นหมอผีแล้วใช่ไหม”คำว่า “หมอผี” ทำให้ไนร่าชะงัก เงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ“ไม่ใช่ ฉันไม่ใช่หมอผี ฉันแค่...”“หมอผีสามารถสื่อสารกับเทพสัตว์และรักษาคนได้” ผู้เฒ่าโมกุเอ่ยเสียงสั่น ดวงตาที่ขุ่นมัวกลับเปล่งประกายด้วยความหวัง“เผ่าเล็ก ๆ อย่างพวกเราไม่เคยมีหมอผีมาก่อน มีเพียงเผ่าใหญ่เท่านั้นที่จะได้รับพรเช่นนี้” คำพูดของย่าเซนาทำให้ทุกคนตื่นเต้นขึ้นทันที“หากไนร่าคือหมอผี แสดงว่าเทพสัตว์ยังไม่ทอดทิ้งพวกเรา!”“มีหมอผีประจำเผ่า เช่นนั้นพวกเราก็รอดแล้ว” ไนร่ารู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ตอนนี้เรื่องราวบานปลายไกลเกินไปแล้วเธอไม่ได้สื่อสารกับเทพสัตว์ เธอมีแค่ระบบประหลาดในหัวกับความรู้พื้นฐานจากโลกเดิมเท่านั้น แต่เมื่อเห็นดวงตาที่เคยสิ้นหวังของทุกคนเริ่มมีประกายแห่งความหวัง คำปฏิเสธที่กำลังจะออกจากปากก็พลันติดอยู่ในลำคอ หากความเข้าใจผิดนี้ทำให้ทุกคนมีกำลังใจ เช่นนั้นเธอก็จะยอมรับไปก่อนก็แล้วกัน“ฉันไม่รู้ว่าเทพสัตว์ประทานพรให้ฉันหรือไม่” ไน
last updateLast Updated : 2026-08-06
Read more

บทที่ 17.1 ฉันไม่ใช่คนไร้ประโยชน์

“เชื่อฟังนายหญิงไนร่า”ไนร่ามองดวงตาหลายคู่ที่จ้องมองมาที่ตนด้วยความหวัง หัวใจของเธอพลันหนักอึ้งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกก่อนหน้าเธอคิดเพียงต้องพาตัวเองให้รอดจากโลกที่แปลกใหม่นี้ไม่คิดว่าสุดท้ายเธอจะกลายเป็นเสาหลักของทุกคนเช่นนี้ ไนร่ากำมือแน่น ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างน้อยการรวมตัวอยู่ด้วยกันเช่นนี้ ก็ดีกว่าการแยกตัวออกไปเผชิญอันตรายเพียงลำพัง“เพื่อความปลอดภัยของทุกคนคืนนี้เราต้องจัดเวรเฝ้ายาม” ไนร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นคง “ที่สำคัญ ไฟห้ามดับเด็ดขาด เพราะถ้าไฟดับ ความหนาวกับสัตว์ป่าอาจจะโจมตีพวกเราได้”เมื่อได้ยินคำว่าเฝ้ายาม เหล่าเพศผู้ที่ยังพอมีแรงต่างขยับตัวทันทีบารัคกับโบรินที่เพิ่งขุดถ้ำชั่วคราวเสร็จยังมีเหงื่อเกาะเต็มหน้าผาก แต่ทั้งสองก็รีบก้าวออกมาพร้อมกัน“ฉันเฝ้าได้”“ฉันก็เฝ้าได้”ไนร่ามองสภาพของทั้งสองแล้วส่ายหน้า“ดี! แต่พวกนายเพิ่งใช้แรงขุดถ้ำมา ควรพักก่อนอย่างน้อยสักหนึ่งช่วงไฟ”“หนึ่งช่วงไฟ?” โบรินทวนคำอย่างไม่เข้าใจ ไนร่าชะงักเล็กน้อย ก่อนชี้ไปที่กองไม้แห้งข้างเตา“นับจากกองไฟลุกแรงจนไม้ชุดนี้ไหม้หมด ถือเป็นหนึ่งช่วงไฟ” ทุกคนมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ“พอ
last updateLast Updated : 2026-08-08
Read more

บทที่ 17.2 ฉันไม่ใช่คนไร้ประโยชน์

ไนร่าหันไปมองตะกร้าเสบียง ไข่งูที่ห่ออยู่ในใบไม้ รากหินหวานที่ยังไม่ได้เผา สมุนไพรที่กระจัดกระจาย และน้ำในตะกร้าอีกเล็กน้อย ของเหล่านี้หากจัดการไม่ดี ถูกสัตว์ป่าคาบไปตอนดึก พรุ่งนี้ทุกคนคงลำบากทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของไนร่าพื้นที่เก็บของระดับหนึ่งขอเพียงนำเสบียงเหล่านี้เก็บไว้ในพื้นที่ของระบบ เธอก็ไม่ต้องกังวลว่าสิ่งของทั้งหมดจะถูกขโมยไป ทว่าเรื่องที่เธอมีพื้นที่ของระบบติดตัว ย่อมไม่สามารถพูดออกมาตรง ๆ ไนร่าเม้มริมฝีปากบางด้วยความกังวล ก่อนที่ดวงตาสวยจะเปล่งประกายราวกับคิดบางอย่างได้เธอก้มลงหยิบไข่งูที่เหลือขึ้นมา แล้วเดินไปทางตะกร้ารากหินหวาน ทำทีคล้ายสำรวจเสบียง แต่แท้จริงแล้วเธอกำลังคิดจะทดสอบพื้นที่ของระบบซึ่งเพิ่งได้รับมาหญิงสาวแสร้งวางห่อไข่งูใส่ลงในตะกร้ารากหินหวาน แล้วลองออกคำสั่งในใจเก็บ!... วูบ! ไข่งูในตะกร้าหายไปทันที ไนร่าตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกใช้ได้จริงๆ ด้วย เธอรีบตั้งสติ สะกดความยินดีที่ล้นอก แล้วทดลองเรียกของที่เก็บเข้าไปออกมาอีกครั้งไข่งู!... วูบ! ไข่งูที่ห่อด้วยใบไม้พลันปรากฏกลับมาในตะกร้า ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้หายไปไหน
last updateLast Updated : 2026-08-09
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status