All Chapters of ทะลุมิติมาสร้างเผ่าในโลกอสูร พร้อมระบบพัฒนาชีวิต: Chapter 61 - Chapter 69

“แต่เพราะฉันจะสอนทุกคนทำด้วยตนเองต่างหากล่ะ” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตกใจจนเงียบสนิท โรกันที่ยังถือเนื้อของตนเองค้างอยู่เบิกตากว้าง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเมื่อครู่ตนเองหูฝาดไป“สอน... นายหญิงไนร่า นี่หมายถึงสอนพวกเราทำเนื้อเหมือนของเธอน่ะหรือ”“ใช่” ไนร่าพยักหน้ายืนยัน“ได้อย่างไรกัน นี่เป็นสิ่งที่นายหญิงไนร่าเป็นคนคิดค้น จะสอนให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร” ซาลินจับแขนไนร่าแล้วเอ่ยแย้ง“ซาลินพูดถูก แค่นายหญิงไนร่ายอมแบ่งเนื้อให้พวกเราแลก เท่านั้นก็พอแล้ว ไม่ต้องสอนพวกเราหรอก” ทาวินสนับสนุนอีกเสียง“แต่ฉันอยาก...”“อย่างนั้นก็เอาของมาแลกเปลี่ยนเถอะ” อาเคลเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยปกติแล้วหากผู้ใดค้นพบสิ่งใหม่ๆ ได้ จะมีการถ่ายทอดให้คนในครอบครัวเท่านั้น หากคนภายนอกต้องการเรียนรู้ ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสม“สูตรอาหารของนายหญิง ทั้งหอมทั้งอร่อย แน่นอนว่าการแลกเปลี่ยนย่อมต้องสูงไม่น้อย” เซย์รันเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงยียวน สองแขนยังคงกอดอก ยกยิ้มกว้าง“คนมีครอบครัวมากกว่าสามคนจ่ายหนังสัตว์ห้าผืน น้อยกว่านั้นจ่ายคนละสองผืน” อาเคลพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“ไนร่า เธอนี่ร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดอีก

“รู้แล้วๆ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ระหว่างเดินทาง หากใครพบดินขาวหรือหินสีขาวขุ่นก็ช่วยบอกฉันด้วยก็แล้วกัน ส่วนตอนนี้ทุกคนมาลองกินเครื่องในต้มของฉันกันก่อนเถอะ”พูดจบไนร่าก็ใช้ไม้สะอาดคนเครื่องในในหม้อหินอีกครั้ง กลิ่นหอมของหญ้าหอมขาวค่อยๆ กลบกลิ่นคาวของเครื่องในวัวจนแทบไม่เหลือ ไขมันบางส่วนลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ ทำให้น้ำต้มดูข้นขึ้นเล็กน้อย แม้จะไม่มีเกลือ ไม่มีเครื่องปรุงอื่น แต่สำหรับคนที่คุ้นชินกับเนื้อดิบ กลิ่นหอมอ่อนๆ เช่นนี้ก็เพียงพอให้ทุกคนกลืนน้ำลายแล้ว“ลูเวน ส่งชามหินของนายมาให้ฉันหน่อย”ตั้งแต่เมื่อคืนที่ไนร่าแจกซุปรากหินหวานให้ ทุกคนก็เก็บชามหินของตนเองติดตัวเอาไว้ เพราะไม่ใช่ว่าใครก็จะมีความสามารถทำชามหินหรือหม้อหินได้แบบสามีทั้งสี่ของไนร่า“ได้” ลูเวนรีบส่งชามหินใบเล็กให้ ไนร่าตักน้ำต้มเครื่องในขึ้นมาเล็กน้อย เป่าให้คลายร้อน ก่อนชิมอย่างระมัดระวัง รสชาติยังจืดมาก แต่ความหวานจากเนื้อและกลิ่นหอมของหญ้าหอมขาวก็ช่วยให้พอกินได้“รสชาติยังไม่ค่อยดีนัก แต่ก็พอกินรองท้องมื้อดึกได้”คารันที่รออยู่ก่อนแล้วขยับเข้ามาทันที ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมพลาดเหมือนเนื้อย่างที่กว่าจะได้กินก็ต้องรอถึงหกไม้“ค

“แล้วถ้าฉันยังยืนยันว่าไม่ปล่อยล่ะ”บรรยากาศที่เพิ่งสงบลงได้ไม่นานพลันตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง เปลวไฟกลางลานสั่นไหวไปตามแรงลม แสงสีส้มสะท้อนลงบนใบหน้าของอสูรหนุ่มทั้งสี่ ทำให้เงาร่างของพวกเขาดูคล้ายสัตว์ป่าที่พร้อมกระโจนเข้าใส่กันได้ทุกเมื่อไนร่าถูกเซย์รันอุ้มแนบอก ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความตกใจและอับอาย คนในกลุ่มที่ยังไม่หลับแม้จะไม่กล้ามองตรงๆ แต่ก็อดลอบมองด้วยความห่วงใยไม่ได้ ในขณะที่อีลากลับมีสีหน้าสนุกสนานราวกับกำลังรอดูเรื่องวุ่นวาย“เซย์รัน” ไนร่ากัดฟันเรียกชื่อเขาเสียงต่ำ “ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”อสูรงูขาวก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน ดวงตาสีฟ้าครามยังคงพราวระยับด้วยรอยยิ้ม“นายหญิงเป็นคนไม่รักษาสัญญาหรือ”“ฉันไม่เคยตกลง”“แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ”“การที่ฉันไม่ปฏิเสธ ไม่ได้แปลว่าฉันตกลง” ไนร่าตอบกลับทันที น้ำเสียงของเธอไม่ดังมาก แต่หนักแน่นชัดเจน รอยยิ้มของเซย์รันชะงักไปเล็กน้อยอาเคลที่ยืนอยู่ด้านหน้าเอ่ยเสียงเย็น“ได้ยินชัดแล้วก็ปล่อยเธอ”“หรืออยากให้ฉันช่วยทำให้นายปล่อย” คารันพูดพลางขบกรามแน่นลูเวนที่ยืนอยู่ข้างๆ อาเคลกำมือแน่น แม้ร่างกายจะสั่นเล็กน้อยเพราะแรงกดดันจากอสูรที่แข็งแกร่งกว่า แต

“ไม่ได้! ที่นี่มีคนมากมาย พวกเราจะทำแบบนี้กันไม่ได้”จะอย่างไรร่างนี้ก็เป็นภรรยาของพวกเขา แม้ว่าเธอจะนึกเรื่องราวในความทรงจำของร่างเดิมได้ไม่ครบ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าร่างเดิมจะไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับพวกเขา อยู่กินกันมาหลายปี เรื่องเหล่านี้จะไม่เคยเกิดขึ้นได้อย่างไร เพียงแต่อาจเป็นเพราะร่างเดิมร้ายกาจ รังเกียจพวกเขามากเกินไป จึงไม่คิดจดจำเสียมากกว่า“อย่างนั้นพวกเราก็ไปทำกันที่อื่น” คารันสอดแขนอุ้มหญิงสาวลงจากตัวลูเวนมานั่งบนตักเขา ก่อนจะขยับตัวคล้ายจะลุกขึ้น ไนร่าตัวเกร็ง เบิกตากว้าง แม้จะโล่งใจที่หลุดออกมาจากสถานการณ์หมิ่นเหม่กับลูเวนได้ แต่การอยู่ในอ้อมแขนของคารันเช่นนี้ก็ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีนักเช่นกัน“คารัน นายทำอะไรน่ะ” ลูเวนเอ่ยเสียงดุเป็นครั้งแรก ดวงตาสีชมพูหวานมองอสูรเสือดำด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะรีบผูกเชือกหนังสัตว์ตรงเอวของตนเองให้เรียบร้อย พร้อมกับดึงรั้งแขนของคารันเป็นการห้ามปราม"ฉันก็จะพานายหญิงไปทำที่อื่นยังไงล่ะ" ไนร่าเบิกตากว้างเพิ่มขึ้น นี่มันหนีเสือปะจรเข้ชัดๆ“ที่ไหนก็ไม่ได้ ตราบใดที่ยังไม่มีที่พักส่วนตัว จะที่ไหน หรือเมื่อไหร่ก็ไม่ได้ทั้งนั้น” ไนร่ารีบแสดงจุด

“หนังสัตว์มีไม่มาก ผืนนี้ถึงจะดูเก่าแต่ฉันทำความสะอาดแล้ว ส่วนผืนเก่าที่นายใช้ ฉันจะเอาไปซักก่อน” ไนร่าเอ่ยบอกอาเคล หลังจากนำหนังสัตว์ผืนใหม่พันแผลให้เขาเสร็จ และกำลังจะหยิบผืนเก่าที่เคยให้เขาเก็บไว้ไปซักทำความสะอาด“ฉันจะเอาไปทำความสะอาดเอง”นี่เป็นหนังสัตว์ที่ไนร่าตัดจากชุดของเธอแล้วมอบให้เขาบนชะง่อนหิน เป็นของขวัญชิ้นแรกจากเธอ เขาย่อมต้องรักษาเอาไว้อย่างดี“ได้” เมื่อเห็นว่าเขาต้องการซักทำความสะอาดเอง ไนร่าก็ไม่ขัด หลังจากกำชับให้เขาพักผ่อน เธอจึงลุกขึ้นเดินไปดูอาหารที่ลูเวนกำลังทำ“ลูเวน นายกำลังทำอะไร”“ฉันทำเนื้อย่างตามวิธีที่นายหญิงสอน แล้วก็นำเศษเนื้อที่เหลือเมื่อคืนมาต้มด้วยต้นหญ้าหอมขาว” ลูเวนตอบเสียงนุ่มไนร่ามองเนื้อในหม้อที่เปื่อยยุ่ย ดูแล้วคงผ่านการเคี่ยวมานานไม่น้อย แล้วยิ้มกว้าง มองอสูรกระต่ายตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม“นี่นายคงนั่งต้มมานานแล้วใช่ไหม เนื้อนุ่มเชียว”ลูเวนพยักหน้ารับคำของหญิงสาว ดวงตาสีชมพูหวานเต็มไปด้วยความดีใจ ก่อนเอ่ยเสียงสดใส“เมื่อคืนฉันเห็นนายหญิงต้มเครื่องในใช้เวลาไปสี่กะลาน้ำ ดังนั้นพอเข้าเวรฉันก็เลยตั้งหม้อต้มเลย เพียงแต่...” ใบหน้าหวานก้มหลบสายตาข