Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชื่อเหม่ย แล้วคุณล่ะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงแสดงความเป็นมิตร“ผมชื่อเจี๋ย” ชายคนนั้นตอบพร้อมยิ้มเล็กน้อย “ผมกำลังรีบไปทำธุระอยู่จึงไม่สนใจมองโดยรอบเลย”จางเหม่ยพยักหน้ารับ รู้สึกไม่แปลกใจนักที่เขาจะทำเช่นนั้น เพราะเธอเดาได้ตั้งแต่แรกที่เห็นเขาแบกของมากมายขนาดนั้น...สถานที่เขาไปต้องเป็นตลาดมืดแน่ จื่อเหยาเคยอ่านหนังสือประวัติศาตร์จีน นึกถึงสิ่งที่เกี่ยวกับสถานที่นั้นตลาดมืดในยุคจีนทศวรรษ 1970 เป็นที่ที่คนเอาของมาขายโดยไม่ผ่านระบบของรัฐ แม้ว่ามันจะผิดกฎหมาย แต่หลายคนต้องพึ่งพามันเพื่อความอยู่รอดเพราะคูปองที่พวกมีอยู่อย่างจำกัด ของบางอย่างไม่เพียงพอต่อความต้องการของคนในครอบครัว จำเป็นต้องเอาของที่มีมากไปแลกของที่ขาดแคลนอะไรทำนองนี้จ่างเหม่ยเข้าเมืองมาก็เพราะจุดประสงค์นี้เช่นกัน“คุณเจี๋ย ช่วยพาฉันไปที่ตลาดมืดหน่อยได้ไหม? พอดีฉันมีของอยากซื้อ และบางอย่างที่อยากขายด้วยค่ะ”เจี๋ยลังเลเล็กน้อยพอเห็นสายตามุ่งมั่นของผู้มีพระคุณตรงหน้าจึงพยักหน้าอย่างเต็มใจ “ได้เลยครับ ผมจะพาคุณไป”เจี๋ยเดินนำจางเหม่ยเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอก ค่อยๆแทรกตัวไปในฝูงชนเพื่อให้แน่ใจว่าพวกเขาไม่ได้ถูกตาม

สองวันผ่านไป วันนี้เป็นวันนัดหมายที่จางเหม่ยจะเอายาพาราไปขายที่ตลาดมืดอีกครั้ง เธอตื่นเช้ากว่าปกติเลือกสวมเสื้อผ้าที่เรียบง่ายผูกผมเปียอย่างเรียบร้อยไม่แต่งหน้าเลย นอกจากทาครีมกันแดดที่เอามาจากมิติ เธอเตรียมตัวออกเดินทางเข้าเมืองพร้อมมิติว่างที่เต็มไปด้วยยาพาราเซตามอล จางเหม่ยเทียวเอายาพาราออกมาจากห้องพยาบาลในมิติองค์กรรอให้มันเติมของหลังเธอตื่นเพื่อเก็บสะสมไว้ไปขายในวันนี้เมื่อมาถึงตลาดมืด บรรยากาศวันนี้ดูวุ่นวายและคึกคักมากกว่าครั้งก่อน ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ทั้งพ่อค้าแม่ค้าและลูกค้าที่มาหาซื้อของหายากอย่างยาพารา จางเหม่ยเลือกจุดยืนที่คนเดินผ่านมากๆ คล้ายกับครั้งที่แล้ว เธอเรียกลูกค้าด้วยเสียงที่ดังพอสมควร แต่ไม่มากเกินไป“ยาพารามาแล้วค่ะ! ยาวิเศษรักษาโรคพื้นฐานได้ทุกอาการ! พาราแท้ๆ คุณภาพดีจากแหล่งที่เชื่อถือได้มาแล้ว !”เสียงของเธอทำให้หลายคนหันมามอง หนึ่งในนั้นเป็นชายวัยกลางคนที่เคยลองยาของเธอไปเมื่อครั้งก่อน เขาเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีดีใจ“เธออีกแล้วเหรอสาวน้อย! ยาที่ให้ลองครั้งก่อนมันดีจริงๆ คราวนี้ขอซื้อเพิ่มเลยได้ไหม?”จางเหม่ยยิ้มกว้างให้ชายคนนั้น “ได้ค่ะ วันนี้ฉันมีพาราอยู่

เฉินเว่ยพยักหน้าเล็กน้อย “อืม ผมเองก็จะพยายามทำหน้าที่สามีให้ดีที่สุดเช่นกันครับ”จางเหม่ยรู้สึกว่าคำพูดของเขาฟังดูจริงใจ แต่สายตาของเขากลับดูซับซ้อนจนเธอไม่แน่ใจว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ นี่คือสิ่งกวนใจของสายลับเก่าอย่างเธอเป็นอย่างมาก“วันนี้คุณคงเหนื่อยแล้ว เราไปพักผ่อนเถอะค่ะ” เธอเสนอจางเหม่ยที่ตอนนี้กลายเป็นเฉินเหม่ยแล้ว เธอช่วยเขาผลักรถเข็นเข้าไปในบ้าน หลังจากที่เข้ามาในห้อง พวกเขาทั้งคู่ต่างก็รู้สึกถึงความไม่คุ้นเคยของกันและกัน ห้องเล็กๆนี้ยามมีคนเดียวอยู่ก็ดูไม่คับแคบเกินไป แต่มาตอนนี้มันดูแคบและอึกอัดจนแทบหายใจไม่ออกเลยล่ะเธอคิดว่าการมีสามีทำไมมันดูยากกว่าออกไปทำภารกิจอย่างนี้ก็ไม่รู้...เฉินเหม่ยมองภายในห้องเล็กๆ ซึ่งตอนนี้กลายเป็นห้องของเธอและเฉินเว่ย สามีใหม่ของเธอ ในคืนนี้ ทั้งสองต้องใช้ชีวิตคู่กันเป็นครั้งแรก หลังจากที่พิธีแต่งงานเสร็จสิ้นแล้ว ความไม่คุ้นเคยยังคงปกคลุมอยู่ในห้อง มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับเธอ เฉินเหม่ยไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นจากตรงไหน แต่สิ่งแรกที่เธอต้องการทำก็คือการอาบน้ำก่อนเข้านอนทั้งสองยืนอยู่หน้าบานประตูห้องนอนไร้เสียงพูดใด ขณะที่เฉินเหม่ยเอ

13สามีและภรรยาหลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ เด็กน้อยฉีออกไปวิ่งเล่นข้างนอกบ้านตามประสาเด็กวัยต้องการเล่น เฉินเหม่ยเลือกที่จะใช้เวลาว่างช่วงบ่ายในการปลูกผักที่แปลงผักข้างบ้าน เธอก้มลงโรยเมล็ดพันธุ์ในแปลงดินที่เธอเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ มือของเธอเปื้อนดิน แต่สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ตั้งใจจะทำให้แปลงผักนี้เป็นผักที่ไว้กินในครอบครัว นอกเหนือจากที่ได้รับการจัดสรรจากส่วนกลางขณะเดียวกัน เฉินเว่ยสามีของเธอที่ออกจากบ้านไปแต่เช้าก็เข็นรถเข็นกลับเข้ามาในบ้านด้วยการหมุนล้อด้วยมือตนเองอย่างคล่องแคล่ว บนตักของเขามีกองไม้แห้งที่เขาไปตัดมาจากป่า เฉินเหม่ยเห็นเขากลับมาพร้อมฟืนมากมาย ก็รู้ว่าเขาคงไปตัดฟืนเพื่อเตรียมไว้ใช้ เธอยิ้มเล็กน้อยให้เขาเป็นการทักทายก่อนหันกลับไปสนใจแปลงผักของเธอต่อ“ภรรยาต้องการให้ช่วยอะไรไหมครับ?” เฉินเว่ยถามขึ้นเมื่อเขาเข็นรถเข้ามาใกล้ และมองดูภรรยาของเขาที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานเฉินเหม่ยไม่เงยหน้าขึ้นจากแปลงผัก เธอเพียงตอบสั้นๆ “ไม่ต้องค่ะ ฉันจัดการเองได้”เฉินเว่ยพยักหน้าเบาๆ แล้วนั่งดูเธอทำงานต่อไป เขารู้สึกว่าเฉินเหม่ยเป็นผู้หญิงที่แข็งแรงและสามารถจัดการทุกอย่าง

13.3“หรือว่า...คุณไม่อยากช่วยผมถอดชุดก่อนจะอาบน้ำ?” เฉินเว่ยพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่าทางของเขากลับดูสบาย อีกทั้งสายตาที่มองมายังคนที่กำลังมีใบหน้าแดงซ่านบนเตียงยังดูงุนงงเล็กน้อยด้วยเฉินเหม่ยคิดได้ก็ยิ่งหน้าแดงยิ่งกว่ากุ้งที่สุกแล้วหรือผลท้อยามสุดงอมน่ากิน เธอเหมือนเข้าใจว่าที่จริงแล้ว เฉินเว่ยหมายถึงให้เธอช่วยถอดเสื้อผ้า ไม่ใช่เรื่องบนเตียงแบบที่เธอเข้าใจในตอนแรก เป็นเธอเองที่คิดถึงเกินไป เป็นเธอเองที่มีความต้องการในด้านนั้นจนเผลอคิดลึกเข้าเรื่องลามกไปเสียแล้ว"อ่า...ได้ค่ะ" เฉินเหม่ยตอบเสียงตะกุกตะกักแล้วก็รีบลุกมาช่วยเฉินเว่ยถอดชุดออกอย่างที่เขาหมายถึงจริงๆการถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายของคนที่อยู่ในท่านั่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอต้องดึงปลายเสื้อที่เขานั่งทับอยู่ออกก่อน ต่อมาเสื้อเชิ้ตก็ยังติดอยู่ที่หัวไหล่ของเขาเป็นเพราะรูปร่างเขากำยำและมีไหล่ที่กว้างจนพอดีเสื้อเกินไป หลังปลดกระดุมหมดแล้วเฉินเหม่ยต้องเอื้อมมือไปข้างหนามากพร้อมออกแรงดึงรั้งเสื้อให้หลุดจากแขนและไหล่ของเขา เธอทำด้วยความระมัดระวัง และในขณะเดียวกัน เธอก็ได้เห็นแผ่นอกและหน้าท้องที่แข็งแรงของเฉินเว่ยแบบชนิดที่ว่าใกล้