Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เมื่อพ่อจางและคนอื่นๆ เห็นตุ่มน้ำแดงใสๆ ที่ขึ้นตามแขนของเหม่ย พวกเขาต่างสะดุ้งและถอยห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว ความรังเกียจที่สะท้อนในสายตาของพวกเขาทำให้เหม่ยรู้สึกว่าคำโกหกของเธอได้ผล"ฉันแค่คิดว่ามันเป็นอะไรเล็กๆ น้อยๆ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มกลัวว่ามันอาจเป็นโรคติดต่อ ฉันอยากไปหาหมอประจำหมู่บ้านเพื่อให้เขาตรวจดูว่าเป็นอะไร หากคุณพ่อไม่ว่าอะไรค่ะ" เหม่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวแต่ลึกๆในใจเต็มไปด้วยความสนุกสนานพ่อจางที่เป็นคนที่รักหน้าตาและภาพลักษณ์ของตนในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านมาก คนในครอบครัวสำคัญแค่ไหนในใจของเขานั้นจางเหม่ยไม่รู้ เขาเริ่มมีความกังวลในใจขึ้นมาแล้ว ถ้าลูกสาวตรงหน้าป่วยเป็นโรคติดต่อจริงๆ บ้านจางก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย ความกลัวว่าคนในหมู่บ้านจะนินทาและมองบ้านจางในแง่ร้ายทำให้พ่อจางต้องคิดหนักแม่จางและจางจวนก็พยายามหาคำพูดมาเสริมสถานการณ์ แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้เหม่ยเพราะกลัวว่าตัวเองจะติดเชื้อไปด้วย จวนถึงกับแอบเปิดเสื้อของตัวเองดูว่ามีตุ่มแบบเดียวกับเหม่ยหรือไม่ในทันที ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีแต่ความกลัวในสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นนั้นยิ่งทำให้พวกเขาแสดงออก

6ผู้หญิงคนนั้นหรอ?“นังเหม่ย ฉันมีเรื่องจะถามหน่อย” แม่จางพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความวิตกกังวลแสดงออกทั้งสีหน้าและแววตามาหมดจางเหม่ยยิ้มเล็กน้อยและพยายามทำให้ตัวเองดูเป็นธรรมชาติที่สุด เธอรู้ดีว่าเหตุการณ์นี้กำลังเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้ “มีอะไรหรือคะ?”แม่จางยกแขนของเธอขึ้นและถลกแขนเสื้อให้ดู “ฉันมีตุ่มแดงๆ ขึ้นเต็มแขนเลย ดูนี่สิมันบวมแล้วเจ็บมาก ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันมีลักษณะเหมือนกับที่แกเป็นเลยเลยมาหาเพราะจำได้ว่าแกรักษาตัวเองได้”เหม่ยพยักหน้าอย่างเข้าใจแต่ในใจกลับยิ้มเยาะ “แม่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันใช้สมุนไพรตัวหนึ่งที่สามารถรักษาอาการนี้ได้ ฉันเพิ่งได้มาจากผู้หนึ่งในหมู่บ้านนี้”แม่จางทำหน้าตาโล่งใจทันที “งั้นแกบอกแม่มาสิว่าต้องไปเอาสมุนไพรนี้จากใคร แม่จะไปหาเอง”เหม่ยแสร้งทำเป็นลำบากใจ “คนที่มีสมุนไพรนี้หาตัวยากมาก ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านนี้ตลอด อีกทั้งต้องใช้ของป่าที่หาได้มาแลกเปลี่ยน ฉันก็เพิ่งแลกมาเมื่อเร็วๆ นี้”“งั้นแกก็เอาของที่แกได้มาให้แม่ใช้ก่อน แล้วค่อยไปเอาเพิ่มสิ” แม่จางรีบเสนอเหม่ยส่ายหน้า “ฉันไม่มีสมุนไพรเหลือแล้ว แม่คงต้องหาอะไรมาให้ฉันแลกเปลี่ยนอีกในครั้งต่อไป”แ

7ชายลึกลับสองคนจางเหม่ยเดินออกจากบ้านของเธอด้วยชุดคลุมยาวสีเข้มที่ปกปิดร่างกายตั้งแต่คอจรดข้อเท้า ตุ่มแดงจากสปอร์เห็ดที่เคยขึ้นตามร่างกายของเธอหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว แต่จางเหม่ยยังเลือกที่จะสวมชุดปกปิดร่างกายอย่างมิดชิดเพื่อไม่ให้คนบ้านจางสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ เธอรู้ว่าถ้าแม่จางหรือจางจวนสังเกตเห็นเข้าจะต้องเกิดข้อสงสัยและตั้งคำถามขึ้นอย่างแน่นอนจางเหม่ยเดินมุ่งหน้าไปยังพื้นที่คอมมูนของหมู่บ้าน เธอหยิบจอบและกระบอกฉีดน้ำขึ้นมาจากมุมหนึ่งของพื้นที่ส่วนรวม และเริ่มทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เธอรดน้ำพรวนดินอย่างขยันขันแข็ง แม้ว่าจะไม่มีใครจับตามองอยู่ในเวลานี้ แต่จางเหม่ยก็ยังคงทำงานให้เสร็จสิ้นอย่างไม่มีที่ติตามนิสัยเดิมของเธอเมื่อเสร็จสิ้นการทำงานในสวน จางเหม่ยก็เดินไปยังจุดลงชื่อเพื่อบันทึกเวลาทำงานของเธอในวันนั้นอย่างที่ไม่ว่าใครก็ต้องทำหลังเสร็จงาน เมื่อเสร็จสิ้นการลงชื่อแล้วเธอก็เดินเข้าป่าไปตามปกติ อย่างไรก็ตามความคิดในใจของเธอกลับไม่ปกตินักวันนี้ต้องมีคนกำลังตามเธออยู่แน่... จางเหม่ยคิดในใจขณะเดินลึกเข้าไปในป่า เธอรู้สึกถึงสายตาที่แอบมองตามเธอมาแต่เช้าตรู่ เธอแน่ใจว่

แม่จางมองลูกสาววิ่งขึ้นบันไดไป ก่อนจะกลับมาจัดผ้าต่อแต่ใจก็ยังคงครุ่นคิดถึงแผนการที่พวกเธอวางไว้ "ดี... นี่จะเป็นโอกาสที่เราจะกู้สถานการณ์ของบ้านเราให้ดีขึ้น" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความมุ่งมั่นเพียงไม่กี่นาทีต่อมา จางจวนก็กลับลงมาด้วยชุดที่สวยงามและหน้าที่ประดับด้วยเครื่องสำอาง เธอเดินมาหยุดตรงหน้าแม่ของตนแล้วบอกด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน"มื้อเย็นนี้ลูกคงไม่กลับมาทานที่บ้านนะ แม่หากินเองเถอะ ลูกจะไปทานข้างนอกกับเขา"คุณแม่จางมองลูกสาวที่สวยงามด้วยรอยยิ้มพอใจ "ไปเถอะลูกจวน แต่ก่อนจะไปแม่ขออะไรอย่างหนึ่ง"เธอพูดพร้อมกับหยิบถุงใส่ผ้าที่วางอยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมา "ผงซักผ้าของบ้านหมดแล้ว ฝากไปซื้อหน่อยนะ แม่ไม่มีเงินพอไปซื้อแล้ว"จางจวนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ลูกเข้าใจแล้ว" เธอตอบแบบไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะรีบเดินไปหาชายหนุ่มที่รออยู่หน้าบ้านอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้สนใจสายตาของมารดาที่จ้องมองตามเธอไปเมื่อจางจวนและชายหนุ่มเดินออกไปจากบ้าน คุณแม่จางก็ถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าชีวิตของครอบครัวจางกำลังต้องพึ่งพาแผนการนี้เพื่อความอยู่รอด เธอรู้สึกกระวนกระวายใจแต่ก็เต็มไปด้วยความหวังว่าแผนการของพวกเธอจะสำเร็จอย่างท

9โจรชุมขนาดนี้เชียวหรอจางเหม่ยยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอโดยมีมีดสั้นจับมั่นเตรียมพร้อมกับเสียงฝีเท้าของผู้บุกรุกค่อยๆ ใกล้เข้ามา เธอรู้ว่าหากปล่อยให้พวกมันเข้ามาถึงในห้องก่อนโอกาสที่จะตอบโต้จะยากมากขึ้น ดังนั้นจางเหม่ยจึงตัดสินใจลงมือก่อนที่พวกมันจะทันตั้งตัวเธอถีบประตูให้เปิดออกอย่างรวดเร็วและไม่ปล่อยให้พวกมันมีเวลาในการตอบโต้ จางเหม่ยพุ่งเข้าจู่โจมทันที! ใช้มีดสั้นในมือจ้วงแทงเข้าหาผู้บุกรุกคนแรกที่อยู่ใกล้เธอที่สุด เสียงมีดปะทะกับอากาศดังสั้นๆ ตามด้วยเสียงร้องเล็กน้อยจากคนที่ถูกจู่โจมในความมืดของบ้านที่จางเหม่ยคุ้นเคยดี เธอได้เปรียบคู่ต่อสู้อย่างมาก การเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วและแม่นยำ เธอรู้จักทุกมุมของบ้านนี้ ขณะที่ผู้บุกรุกกลับต้องดิ้นรนในการเคลื่อนที่ในที่ที่ไม่คุ้นเคยผู้บุกรุกคนแรกพยายามตอบโต้ แต่เขาไม่ทันได้คิดอะไรมาก มีดสั้นในมือของจางเหม่ยฟาดเข้ามาอย่างต่อเนื่องทำให้เขาไม่สามารถตั้งตัวได้เต็มที่ จางเหม่ยใช้ทุกสิ่งที่เธอเตรียมไว้อย่างชาญฉลาด ขณะที่เขาพยายามถอยกลับไปยังที่ปลอดภัย มีดของจางเหม่ยก็ฟันเข้าที่แขนของเขาเล็กน้อยทำให้เขาต้องถอยออกไปด้วยความเจ็บปวดแต่ก่อนที่จ