All Chapters of เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำความมืดยามค่ำคืนปกคลุมหมู่บ้านเล็กๆ ในมณฑลกวางตุ้งชนบทห่างไกลของจีน ท้องฟ้าสีดำสนิทแต้มด้วยดวงดาวเล็กๆ ส่องแสงระยิบระยับ เสียงแมลงกลางคืนร้องระงมทั่วบริเวณ บรรยากาศรอบข้างสงบเย็นชืด แต่ท่ามกลางความเงียบสงบนี้ กลับมีสิ่งผิดปกติซ่อนเร้นอยู่ในกระท่อมไม้หลังหนึ่ง กระท่อมที่ดูไม่มั่นคงด้วยผนังไม้ผุพังและหลังคาสังกะสีที่เก่าคร่ำคร่าแทบจะพังลงมาข้างในกระท่อมเล็กๆ นั้น สถานการณ์ไม่สงบเหมือนข้างนอก เงาของชายหนุ่มคนหนึ่งเคลื่อนไหวไปมาในความมืด เขาเป็นหนึ่งอันธพาลในหมู่บ้านที่ใช้กระท่อมรกร้างนี้เป็นที่กบดานและที่ปลดปล่อยอารมณ์เถื่อนของตน เขากำลังคร่อมร่างหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกบังคับให้มาที่นี่ นอนอยู่บนเตียงไม้หยาบกร้าน กลิ่นอับชื้นปนกับกลิ่นคาวเลือดบางเบาแตะจมูกหญิงสาวที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขาดิ้นรนอย่างสิ้นหวังในตอนแรก เธอพยายามหนีจากการเกาะกุมของเขา แต่ไม่อาจหลุดพ้นได้ ร่างกายที่อ่อนแอและขี้โรคของเธอทำให้ไม่มีแรงต่อสู้มากนัก จนในที่สุด ชายหนุ่มก็บีบคอเธออย่างรุนแรง หวังให้เธอหยุดดิ้น แต่เขากลับใช้แรงมากเกินไป หญิงสาวที่ดิ้นทุรนทุรายค่อยๆ หมดแรง ขาดอากาศหายใจและนิ่งสนิทไปในที่สุดอันธพาลหนุ

จางเหม่ยคิดในใจอย่างเงียบๆ ตอนนั้นเธอกำลังพักเอาแรงที่บ้านร้างระหว่างทางกลับบ้าน จะเป็นไปได้อย่างไรที่ใครจะเห็นเธอในสภาพเช่นนั้น? รู้ทันทีว่าจางจวนกำลังโกหกและเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่คิดจะกำจัดจางเหม่ยคนเดิมผู้น่าสงสารความสงสารและเวทนาต่อร่างกายและจิตใจของจางเหม่ยคนเดิมค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของสายลับที่มาอยู่ในร่างนี้แทน จางเหม่ยคนเดิม ผู้ที่ถูกครอบครัวของตัวเองหักหลัง ถูกทอดทิ้งและวางแผนให้พบเจอกับชะตากรรมที่แสนเลวร้าย แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เพราะจางเหม่ยคนใหม่ไม่ได้อ่อนแอและยอมจำนนเหมือนคนเดิม...ไม่เป็นไร จางเหม่ยคิดในใจ เธอรู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป ให้สาสมกับทุกคนที่แสดงออกถึงความรักในจางเหม่ยผู้น่าสงสารผู้นี้เธอหันกลับมามองครอบครัวด้วยสายตาที่ดูสงบนิ่ง แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะปกป้องตัวเองจากความไม่ยุติธรรมที่เคยเกิดขึ้นกับจางเหม่ยคนเดิม ตอนนี้ถึงเวลาที่เธอจะต้องเป็นผู้ควบคุมเกมนี้ และจัดการทุกคนที่คิดจะทำร้ายเธอบ้างแล้ว"ฉันขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง" จางเหม่ยพูดเสียงเรียบ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะ ราวกับไม่ได้ยินคำกล่าวหาของพ่อ ความสงบในท่าทีของเธอยิ่งทำใ

2การค้นพบใหม่จางเจียที่ได้ยินข่าวร้ายรีบออกจากบ้านไปพร้อมกับเพื่อนอันธพาลของเขา ก่อนจะก้าวออกไปพ้นประตู เขาหันมามองจางเหม่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย แม้เขาจะไม่พูดอะไร แต่ความไม่แน่ใจที่ปะทุขึ้นในใจของเขาชัดเจนจนมองเห็นได้ในแววตา เขาเริ่มคิดว่าอาจมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับการตายของอาห่วย และจางเหม่ยอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ภายในบ้าน สายตาของทุกคนต่างหันมาที่จางเหม่ยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แม่จางและจางจวนพี่สาวคนที่สามของเธอ ทั้งสองรู้ดีว่าจางเหม่ยคือคนที่พวกเธอส่งไปให้กับอาห่วยเมื่อคืนนี้ พวกเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจางเหม่ย ผู้หญิงรูปร่างผอมบางและขี้โรค จะสามารถทำอะไรได้มากกว่าการดิ้นรนพยายามเอาตัวรอดจากสถานการณ์นั้นแต่ไม่น่าจะสามารถเอาชนะผู้ชายที่กำลังมากกว่าได้ อีกทั้งยังถึงแก่ความตายเลยด้วยจางจวนผู้มีพยายามหาอะไรที่น่าจะทำให้ตัวเองดูดีในสายตาพ่อพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "หรือว่าแกจะเป็นคนฆ่าอาห่วย?" เธอถามพลางก้าวออกไปให้ไกลจางเหม่ย แต่ในน้ำเสียงของเธอมีความกลัวและหวั่นใจเจือปนอยู่จางเหม่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้น พี่มีหลักฐานหรือถึงไ

ด้วยความสงสัย เธอเอื้อมมือไปที่หน้าจอเพื่อซูมดูพื้นที่ว่างนั้นให้ชัดเจนขึ้น แต่ทันทีที่นิ้วของเธอสัมผัสหน้าจอ เธอกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น พื้นที่ว่างบนแผนที่นั้นเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวลึก เธอพยายามจะดึงมือกลับ แต่แรงดึงดูดนั้นมีพลังมากกว่าที่เธอคิดก่อนที่จางเหม่ยจะทันได้ตั้งตัว ร่างของเธอกลับถูกดึงเข้าไปในจุดที่ว่างเปล่านั้น ราวกับเธอกำลังหลุดเข้าไปในมิติที่ไม่รู้จัก ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นความมืดลึกล้ำ เธอไม่รู้ว่าตนเองกำลังจะไปที่ไหน แต่ความรู้สึกที่ถูกดึงเข้าไปนั้นรุนแรงจนไม่อาจต้านทานได้พอจางเหม่ยลืมตาตื่นอีกทีรอบตัวก็กลายเป็นห้องสีขาวโล่งมองไปไม่เห็นกำแพงเลยสักฝั่ง บนหัวปรากฏข้อความอ่านได้ว่า ลงทะเบียนเรียบร้อย พื้นที่ว่างนี้เป็นของคุณแล้ว ได้โปรดเติมของไว้ที่นี่ด้วยอ้อ ที่แท้บริเวณว่างนี้ก็คือมิติว่างที่องค์กรสายลับของเธอกำลังพัฒนาอยู่นั่นเอง กลายเป็นว่าสายลับหลงยุคอย่างเธอดันได้ใช้งานมันเสียอย่างนั้น คิดๆไปแล้วแสดงว่าพื้นที่ภายในองค์กรที่อยู่ในผังห้องบัญชาการนั่นก็เป็นของเธอด้วยน่ะสิ! จางเหม่ยเพียงคิดว่าตนอยากออกจากมิติพื้นที่ว่างนี้เธอก็มาปรากฏที่ห้องบั

จางเหม่ยยืนหน้ากระจกที่เต็มไปด้วยรอยร้าวในห้องเล็กๆ ของเธอ ปลายนิ้วเรียวแตะใบหน้าที่เคยซีดเซียว ผิวของเธอยังคงซีดอยู่ แต่ดวงตาที่มองกลับจากกระจกนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอหยิบขวดกันแดดจากในห้องแต่งตัวมิติออกมา แม้จะไม่แต่งหน้าแต่การปกป้องผิวจากรังสียูวีก็สำคัญมากอยู่ดี เธอแตะเนื้อครีมไปที่ใบหน้า ลูบไล้อย่างเบามือ แล้วผูกผมเปียสองข้างให้กระชับเพื่อเตรียมตัวออกไปทำงานเธอไม่ได้สนใจที่จะแต่งตัวให้สวยงามหรือดึงดูดสายตาใครทั้งนั้น ความสวยที่เคยเป็นความหวังลมๆ แล้งๆ ของจางเหม่ยคนเดิมไม่ได้อยู่ในใจของสายลับเช่นเธอ การแต่งตัวง่ายๆ และทะมัดทะแมงมากพอที่จะช่วยให้เธอทำงานได้อย่างคล่องแคล่วในแปลงส่วนกลางของหมู่บ้านต่างหากที่สำคัญ หากอยากจะสวยใบหน้าเรียวรูปไข่ได้รูปนี้ ผิวขาวนี้ จัดการให้สวยได้ง่ายยิ่งกว่าสิ่งใดอีกจางเหม่ยเดินออกจากบ้านที่มีสภาพทรุดโทรมเหมือนบ้านหลังอื่นๆ ในหมู่บ้าน แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าเป็นโคลนเลนปนทราย ซากวัสดุก่อสร้างเก่าที่ถูกปล่อยให้ผุพังตามกาลเวลาอยู่รอบบริเวณ พื้นที่รอบตัวเธอเต็มไปด้วยบ้านเรือนที่มีโครงสร้างคล้ายกันหมด ไม่ใช่เพราะการออกแบบที่ดี แต่เพราะความจำกัดของทรัพยากรขอ