All Chapters of เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s: Chapter 51 - Chapter 59

22คนรับใช้คนใหม่เหม่ยเองก็รีบเดินตามลงไป ใจของเธอเต้นแรงด้วยความคิดถึงและดีใจที่ได้พบเขาอีกครั้ง หลังจากที่ต้องอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งในครอบครัวมาตลอดทั้งวันการได้เห็นหน้าเขาก็อาจเหมือนเติมเชื้อพลังงานขึ้นมาบ้างก็ได้เมื่อเธอเดินไปถึงหน้าประตูบ้าน เห็นเว่ยเจียก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางเหนื่อยล้า แต่ยังคงมีรอยยิ้มเมื่อเห็นครอบครัวของเขามายืนรอต้อนรับ เหม่ยรู้สึกว่าหัวใจของเธอเบิกบานขึ้นทันที แม้จะรู้ว่าคืนนี้ยังมีเรื่องที่ต้องพูดคุยกันอีกมาก แต่แค่ได้เห็นหน้าเขา ความเหนื่อยล้าทั้งหมดของเธอก็หายไปในทันทีเขาเอ่ยทักทั้งแม่และพี่น้องเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่เหม่ยเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและอ้าแขนต้อนรับเธอให้เข้ามาใกล้“กลับมาแล้วครับ คิดถึงจัง”เหม่ยยิ้มกว้างและพยักหน้า “คิดถึงเหมือนกันค่ะ”และแล้วเว่ยเจียก็สังเกตเห็นชุดของหลี่เหม่ยที่เปิดเผยเนื้อหนังมากเกินไป หน้าเขาก็แดงฉ่าขึ้นทันควัน ความหึงหวงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขารีบหันไปทางที่เฉินมู่ยืนอยู่ข้างหลัง เห็นว่าลูกน้องของตนก็หน้าแดงไม่ต่างกันจากการเห็นเหม่ยในชุดนี้ เขาจึงเอ่ยปากไล่เฉินมู่ออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน "ไป! น

23แผนการของสาวใช้คนใหม่หลายวันหลังจากเว่ยเจียออกไปทำงาน เหม่ยใช้เวลาในแต่ละวันไปกับการสำรวจตลาดและพูดคุยกับผู้คนเพื่อรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับการค้าขายเหมือนที่เคยทำอยู่เสมอ เธอได้พบกับพ่อค้าแม่ค้าที่น่าสนใจหลายคน และได้รับข้อมูลที่มีประโยชน์มากมายเกี่ยวกับสินค้าที่เป็นที่ต้องการในท้องตลาด ซึ่งทำให้เธอสามารถวางแผนสำหรับการค้าของเธอในอนาคตได้ดียิ่งขึ้นแต่ถึงแม้ว่าเธอจะมีความสุขกับการออกไปสำรวจและพูดคุยกับผู้คน แต่ในใจของเหม่ยกลับรู้สึกว่าความสงบสุขนี้เป็นเพียงความเงียบสงบก่อนพายุใหญ่จะถาโถมเข้ามา ครอบครัวหลี่ โดยเฉพาะแม่หลี่ พี่สาวฉิงอี้ และจางจวนซึ่งเป็นสาวใช้ที่เพิ่งจ้างมาใหม่ ดูเหมือนจะไม่เข้ามายุ่งกับเธอมากนักในช่วงนี้ แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเช่นกันเหม่ยไม่ได้คิดจะต่อต้านครอบครัวสามีของเธอถ้าหากพวกเขาไม่มายุ่งกับเธอก่อน เธอพยายามจะประนีประนอมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็เหมือนไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดีขึ้นเลย ทุกครั้งที่เธอลงมาจากชั้นบนเพื่อรับประทานอาหารร่วมกับพวกเขา บรรยากาศก็ยังคงอึดอัด และคำพูดจิกกัดของฉิงอี้และแม่หลี่ก็ยังคงทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเช่นเคยใน

24ความจริงที่เจ็บปวดหลายเดือนผ่านไป ในที่สุดสงครามก็สิ้นสุดลง เสียงปืนใหญ่และเสียงระเบิดเงียบสงบ ปล่อยให้แสงอาทิตย์อันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเริ่มแต่งแต้มท้องฟ้าให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เว่ยเจียยืนมองทิวทัศน์ที่สวยงามของเมืองจ้านเจียงจากหน้าต่างรถขบวนทหารที่กำลังมุ่งหน้ากลับบ้าน ความรู้สึกอบอุ่นและความตื่นเต้นพุ่งพล่านในใจของเขาเมื่อคิดถึงการได้กลับไปพบกับเหม่ย ภรรยาสุดที่รักของเขาใจของเว่ยเจียคะนึงหาเหม่ยมากเหลือเกิน เขาจินตนาการถึงรอยยิ้มหวานๆ ของเธอที่เขาคิดถึงตลอดเวลาที่อยู่ในสนามรบ เธอเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตของเขา เป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกมีความหวังและมีกำลังใจในการต่อสู้เพื่อกลับมาอยู่กับเธออีกครั้ง ในระหว่างที่เขารับหน้าที่เป็นพันตรีในสนามรบ เสื้อกันกระสุนที่เหม่ยมอบให้เขาก็ได้ช่วยชีวิตเขาหลายครั้ง หากไม่มีเสื้อเกราะกันกระสุนของเธอ เขาอาจจะตายไปแล้ว ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณเหม่ยมากขึ้นกว่าเดิม"เหม่ยจะรู้สึกอย่างไรนะ เมื่อเห็นฉันกลับมาโดยไม่แจ้งข่าวล่วงหน้า?" เว่ยเจียคิดในใจด้วยความคาดหวังเขาหลับตาลงสักครู่เพื่อจินตนาการถึงภาพของเหม่ยที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน

“ไม่สำคัญว่าคุณมาช้าไหมขอแค่คุณมาก็พอแล้วค่ะ ฉันและลูกน้อยรอคุณเสมอ...”ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกจากปากของเหม่ย เว่ยเจียรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เขาตกใจจนพูดไม่ออก เขารู้ทันทีว่าภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ข่าวนี้ ความรู้สึกหลากหลายไหลท่วมท้นเข้าไปในใจของเขา ทั้งความดีใจ ความรู้สึกผิด และความซาบซึ้งจนมันกลั่นเป็นน้ำตาของลูกผู้ชายชาติทหาร น้ำตาที่ไม่ได้ไหลออกมานานแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับกลั่นจากหัวใจของเขาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เว่ยเจียคิดย้อนไปถึงเวลาที่เขาอยู่ในสนามรบ เขาทำเพื่อชาติ ทุ่มเททุกอย่างเพื่อหน้าที่โดยไม่คิดถึงชีวิตของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน เหม่ย ภรรยาที่เขารักก็ทำเพื่อครอบครัวของเขาเช่นกัน เธอต้องอดทนกับครอบครัวของเขา เผชิญหน้ากับความยากลำบากและความอึดอัดใจ รวมทั้งต้องหนีออกจากบ้านที่เธอเคยอยู่เพื่อปกป้องลูกในครรภ์ และเดินทางข้ามเมืองมาอย่างลำบากความรู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งอย่างลึกซึ้งทำให้เว่ยเจียรู้สึกเหมือนถูกทับทมด้วยหินหนัก เขาไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป ขาของเขาอ่อนแรงจนต้องคุกเข่าลงตรงหน้าภรรยา น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของเขาอย่างไม่อาจห้าม เหม่ยมองสามีที่ค

บทส่งท้ายหลังจากนั้นไม่ถึงเดือน เหม่ยและเว่ยเจียตัดสินใจที่จะกลับไปที่บ้านหลี่ในเมืองจ้านเจียงเพื่อให้เหม่ยได้คลอดลูกที่นั่น เว่ยเจียต้องการอยู่เคียงข้างเธอและดูแลอย่างใกล้ชิด เขาต้องกลับไปรับยศพันโทใหม่ในค่ายทหารใกล้ๆ จึงคิดว่าเป็นการดีที่จะกลับไปเยี่ยมครอบครัวไปด้วยเมื่อรถของพวกเขาจอดลงหน้าบ้านหลี่ เหม่ยรู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามเตรียมใจมาแล้ว แต่ความทรงจำที่ผ่านมาก็ยังทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจนัก เมื่อพวกเขาลงจากรถ เธอก็เห็นแม่หลี่ พี่สาวฉิงอี้ และน้องสาวยืนรออยู่หน้าบ้าน แต่พวกเธอไม่กล้าสบตาเหม่ยโดยตรง แววตาของพวกเธอแสดงถึงความระมัดระวังและรู้สึกผิดอยู่ลึกๆแม่หลี่เป็นคนแรกที่พูดขึ้น “เอ่อ... เหม่ย ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะจ๊ะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจเหม่ยพยักหน้าเบาๆ และยิ้มอ่อนให้โดยไม่ได้พูดอะไรมาก เธอรู้สึกถึงความไม่เต็มใจของครอบครัวหลี่ที่จะต้อนรับเธอกลับมา แต่พวกเขาจำต้องพูดขอโทษเพราะได้คุยกับเว่ยเจียมาก่อนหน้านี้พี่สาวฉิงอี้สังเกตเห็นเหม่ยสวมเสื้อผ้าสวยงามและเครื่องประดับหลายชิ้น “ดูเหมือนคนรวยจริงๆ” เธอพึมพำเบาๆ ให้แม่และน้องสาวได้ยินแม่