Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

14ของเล่นของเด็กฉีสุดท้าย เธอไปถึงห้องวิจัยที่เธอเคยเห็นผ่านๆ แต่ยังไม่เคยใช้บริการมากเท่าไหร่นัก ห้องนี้มีลักษณะเฉพาะที่น่าสนใจมาก มันมีจอลอยอยู่ในอากาศซึ่งแสดงรายการประเภทของที่สามารถผลิตออกมาได้ โดยแบ่งออกเป็นหลายหมวดหมู่ เช่น ของเล่น, อาหาร, เมล็ดพันธุ์พิสดาร, เทคโนโลยี, อาวุธ, ยา, เครื่องใช้, หรืออื่นๆห้องวิจัยนี้มีการทำงานที่แปลกและท้าทายกว่าห้องอื่นๆ เพราะของที่ผลิตออกมาจะขึ้นอยู่กับการนำส่วนผสมตามที่กำหนดมาผสมรวมกัน เฉินเหม่ยต้องเลือกหัวข้อที่ต้องการและหาส่วนผสมที่ตรงตามคำแนะนำเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ แต่สิ่งที่เธอผลิตออกมาจะเป็นความลับจนกว่าจะเสร็จสมบูรณ์เธอคิดว่าคล้ายกับการที่เธอไปซื้อกล่องสุ่มตุ๊กตา ที่เธอไม่รู้ว่าหากจ่ายเงินและหยิบหนึ่งกล่องขึ้นมาแล้วนั้นตุ๊กตาข้างในจะเป็นอย่างไรเฉินเหม่ยค้นหาหัวข้อที่เหมาะกับความต้องการของเธอ จนเจอหมวดหมู่ที่สามารถผลิตของเล่นได้ เธอเห็นภาพเงาของสิ่งที่อาจเป็นกระบองหรือไม้ยาวที่เอาไว้เล่นฟันดาบ ซึ่งดูน่าจะเหมาะสำหรับเด็กฉีที่มีความคิดโตกว่าเด็กทั่วไปเล็กน้อย เธอจึงเตรียมส่วนผสมที่มีอยู่ในมิติองค์กรและใส่เข้าไปในเครื่องเพื่อผลิตของเล่

15เหตุผลที่แท้จริงเช้าวันหนึ่งคุณแม่จางและจางจวนเดินมาถึงบ้านท้ายหมู่บ้านของเฉินเหม่ย สองแม่ลูกไม่ได้มาที่นี่นานแล้วตั้งแต่เฉินเว่ยย้ายมาอยู่ที่นี่กับเฉินเหม่ย บ้านที่เคยทรุดโทรมและดูเก่าแก่ก็ได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง ตอนนี้บ้านดูสะอาดเรียบร้อย มีสวนผักเล็กๆ อยู่ข้างบ้าน ถัดไปเป็นคอกเลี้ยงไก่และหมูเล็กๆ และมีเครื่องใช้สอยที่ดูทันสมัยหลายอย่างวางเรียงรายรอบบ้านจางจวนมองรอบๆ บ้านแล้วรู้สึกอิจฉาขึ้นมาทันที เธอพูดกับแม่ของเธอด้วยเสียงเบาแต่แฝงด้วยความขุ่นเคือง“แม่คะ นี่เหม่ยไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกัน แม่ดูสิ กระติกน้ำร้อนก็มี วิทยุก็มี... ขนาดบ้านเรายังไม่มีเลยนะ?”คุณแม่จางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“ใช่น่ะสิ บ้านเรามีแค่ของเก่าๆ ซอมซ่ออยู่เต็มไปหมด แต่ดูที่นี่สิ บ้านของมันน่ะไม่เคยมีของดีๆ แบบนี้มาก่อน แล้วอยู่ดีๆ ก็มีขึ้นมาได้ยังไง?”ทั้งสองมองเห็นเครื่องใช้ต่างๆ ผ่านหน้าต่างบ้านที่เปิดออกเล็กน้อย พวกเธอพยายามชะโงกหน้าเข้าไปดูว่ามีอะไรอีกบ้าง แต่ก็มองเห็นไม่ชัด จางจวนหันมาพูดกับแม่จางด้วยเสียงตื่นเต้น“แม่คะ หรือว่าของพวกนี้สามีพิการของเฉินเหม่ยจะหามาให้?”คุณแม่จางหรี่ตาลงและครุ

15.3ไม่นานหลังจากนั้น เฉินเว่ยก็กลับมาพร้อมกับน้องชายของเขาเฉินมู่ ผู้ชายคนนี้คือคนที่มักยืนอยู่กับเฉินเว่ยเสมอยามที่เฉินเหม่ยเห็น เมื่อทุกคนทั้งหมดนั่งลงที่โต๊ะอาหารไม่เว้นแม้กระทั้งเด็กชายฉีที่ดวงตาลุกวาวตลอดเวลา เฉินเหม่ยเริ่มเสิร์ฟอาหารที่เธอทำขึ้นอย่างตั้งใจ เฉินมู่ที่เพิ่งเคยเห็นอาหารน่าทานเช่นนี้ครั้งแรกไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งกับอาหารที่ดูหรูหราและน่ากินตรงหน้า"พี่สะใภ้ คุณไปเอาวัตถุดิบดีๆ พวกนี้มาจากไหนกัน?" เฉินมู่ถามด้วยความอยากรู้คำถามนี้เธอเริ่มชินแล้ว เฉินเหม่ยยิ้มและตอบกลับอย่างสบาย"ฉันปลูกเองค่ะ และบางอย่างก็เลี้ยงเองในคอกหลังบ้าน มีส่วนที่เหลืออีกมากเลยหากทางหมู่บ้านนู้นมีสิ่งที่อยากได้ก็มาติดต่อฉันได้นะคะ"แน่นอนว่าการที่เธอให้สามีเรียกคนจากบ้านเฉินมาก็มีประโยชน์เพื่อต้องการกระจายข่าวว่าเธอสามารถปลูกและเลี้ยงสัตว์ได้มากพอ หากพวกเขาต้องการก็คงมาติดต่อกับเธอเอง นี่เป็นการทำการตลาดแบบปากต่อปากอีกรูปแบบหนึ่งที่ง่ายแต่มักได้ผลดี"ถ้าเป็นแบบนั้น หมู่บ้านของเราคงได้เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เลย ผมจะช่วยไปบอกให้ครับ"เฉินเหม่ยพยักหน้ายิ้มอย่างยินดี "ขอบคุณค่ะ คุณกินเต็มที่

เฉินเว่ยพยักหน้า “ใช่ มันเป็นจดหมายผ้าจริงๆ” เขากล่าว พลางเริ่มคลี่ผ้าที่เปื้อนเลือดคราบที่ล้างไม่ออกไม่ใช่ไม่เคยนำไปซัก อย่างระมัดระวังลายปักเป็นรูปร่างต่างๆ หากคนไม่รู้ความหมายจะมองว่ามันคือการปักแบบมั่วๆไร้รูปแบบแต่พวกเขารู้ว่าลักษณะนี่มันหมายความว่าอย่างไร เพียงแต่ที่ขอบผ้าซีกหนึ่งมันขาดไปแล้วดูจากรอยขาดน่าจะมาจากการที่ถูกกระชากไป ไม่แน่จะขาดตอนอาฉีดึงมันออกมาจากใต้ตู้เสื้อผ้าก็ได้ พอแปลความเท่าที่มีแล้วข้อมูลนั้นยืนยันว่ามีสายลับเวียดนามอยู่ในกลุ่มอันธพาลอย่างที่พวกเขากำลังตามสืบ และคนในกลุ่มนี้ยังคงเคลื่อนไหวอย่างลับๆ อยู่ในพื้นที่นี้ ดูท่าแล้วส่วนที่ขาดหายไปคงเป็นชื่อคนที่เป็นสายลับอย่างแน่นอน“แม้ไม่รู้ว่าใครแต่เราก็มั่นใจได้แล้วว่าเรามาถูกทาง เราต้องจับตาดูทุกคนในกลุ่มอันธพาลนั้นให้ดีต่อไป” เฉินเว่ยกล่าว พลางเก็บผ้าไว้ในกระเป๋า...และเขาจะต้องสืบหาความจริงอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับว่าทำไมผ้าผืนนี้ที่อยู่เฉินเหม่ยนั้นถึงได้มีคราบเลือดมากมายเปื้อนเพียงนี้ เขาได้แต่ภาวนาว่าเลือดนี่คงไม่ใช่ของภรรยาของเขาหรอกนะซึ่งหลังจากที่พวกเขาเริ่มสืบสวนลึกลงไปในเหตุการณ์วันที่พบว่าในวันที่จดหม

17ปล้นกันกลางวันแสกๆเฉินเหม่ยออกจากที่ซ่อนตัวมาด้วยความระมัดระวัง เธอก้าวไปข้างหน้าช้าๆ โดยมีความคิดมากมายวิ่งผ่านหัว เฉินเว่ยและเฉินมู่หันมาทางเธออย่างรวดเร็ว เฉินเหม่ยเผชิญหน้ากับพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา“เหม่ย!” เฉินเว่ยอุทานออกมา “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”เฉินมู่เตรียมจะพุ่งเข้าใส่เฉินเหม่ยด้วยท่าทางดุดัน แต่เฉินเว่ยยกมือขึ้นหยุดเขาไว้ “อย่า! ทำอะไรเธอ”เฉินเหม่ยไม่รอช้าที่จะตอบโต้ เธอก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าวและพูดเสียงดังก่อนที่จะมีใครออกท่าทางไปมากกว่านี้“ฉันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ฉันรู้ว่าคุณกับเฉินมู่เป็นทหารหน่วยพิเศษ ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นพิการหรืออะไรอีกแล้ว”เฉินเว่ยและเฉินมู่มองหน้ากันด้วยความตกใจ ในสายตาของพวกเขามีความกลัวและความกังวลชัดเจน พวกเขานิ่งเพียงครู่เดียวก็เป็นเฉินเว่ยรีบตัดสินใจ ก่อนที่จางเจียจะได้ยินบทสนทนาต่อไปด้วย เขาตีเข้าที่ท้ายทอยของจางเจียจนทำให้จางเจียสลบไปในทันที“เฉินเหม่ย เธอรู้เรื่องนี้?” เฉินเว่ยถามเสียงเคร่งเฉินเหม่ยยืดหลังตรง มองหน้าเฉินเว่ยอีกครั้งสบตากันอย่างไม่หวั่นเกรง ตามจริงในตอนแรกเธอเพียงเดาและพูดไปก่อนเท่านั้นแต่พอเห็นสีหน้าของพวกเขามันทำให้