บททั้งหมดของ เมื่อสายลับกลายเป็นภรรยาขี้โรค 70s: บทที่ 41 - บทที่ 50

17.3กลางดึกคืนนั้นเอง เฉินเหม่ยสวมชุดสีดำมิดชิดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ใบหน้าของเธอถูกปิดด้วยผ้าสีเข้มเพื่อไม่ให้ใครเห็นได้ว่าเป็นใคร เธอเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความรอบคอบ ขณะเธอเข้าไปใกล้บริเวณเขตบ้านของครอบครัวจาง เมื่อเธอมาถึงเฉินเหม่ยเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่ใกล้หน้าต่างบ้าน เพื่อที่จะสามารถแอบดูและฟังได้โดยไม่ถูกสังเกตจากจุดที่เธอซ่อนตัว เฉินเหม่ยสามารถมองเห็นพ่อจาง แม่จาง และจางจวนกำลังตกแต่งบ้านและจัดวางสิ่งของต่าง ๆ อย่างเพลิดเพลิน สิ่งของที่พวกเขากำลังจัดอยู่นั้น เฉินเหม่ยจำได้ดีว่ามันคือของที่ถูกขโมยไปจากบ้านของเธอเอง เพียงแค่เห็นก็ทำให้หัวใจเธอกระตุกด้วยความโกรธแต่เธอจะพยายามระงับอารมณ์นั้นเอาไว้ด้วยการคิดแผนการที่จะตอบแทนในสิ่งที่พวกเขาทำด้วยสิ่งที่พวกเขาควรได้รับในบ้านสกุลจางจุดตะเกียงทั่งบ้าน พ่อจางและแม่จางหัวเราะคิกคักกันเสียงดัง จางจวนยิ้มร่าเริงขณะลองใช้ข้าวของใหม่ที่ได้มา เธอหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งขึ้นมาคลุมไหล่แล้วหมุนตัวรอบๆ อย่างลิงโลด ในขณะที่แม่จางก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพอใจ"พวกอันธพาลพวกนี้ก็มีประ

18.2ชาวบ้านที่รู้เรื่องต่างพากันมาช่วยดับไฟแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วพวกมองเจ้าของบ้านทั้งสามด้วยสายตาสื่อความเวทนาและสะท้านในใจ พวกเขาต่างรู้สึกสงสารที่เห็นครอบครัวจางต้องเจอกับความสูญเสียที่ไม่เหลืออะไรเลย มีบางคนพยายามเข้าไปปลอบโยนแต่ก็ถูกพ่อจางด่าทอไล่ไปว่าอย่ามาเยาะเย้ยตนบางคนที่เห็นใจก็มีเดินเข้าไปใกล้เพื่อปลอบโยน“ไม่เป็นไรหรอกนะ บ้านหลังหนึ่งก็แค่ของนอกกาย ชีวิตคนสำคัญกว่า”หญิงชราคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมจับไหล่ของแม่จางเบาๆ แต่ท่าทางของแม่จาง แต่คนถูกปลอบกลับเปลี่ยนไปทันใด ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอผลักหญิงชราออกไปและตะคอกเสียงดังที่ทุกคนล้วนได้ยิน"อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน! ลองเป็นบ้านและของของแกดูบ้างไหมเล่าดูซิว่าจะบอกว่าไม่สำคัญได้อีกไหม!"เรื่องที่พวกเขาเสียใจทุกคนล้วนเห็นใจ แต่ความโกรธและความเห็นแก่ตัวของเขาที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนั้นทำให้ชาวบ้านที่ยืนดูต่างตกใจและก้าวถอยหลังด้วยความไม่พอใจแฝงอยู่เสียงวิพากษ์วิจารณ์เบาๆ บ้างกระซิบกับคนข้างๆ เมื่อพวกเขาที่ตั้งใจมาช่วยแต่กลับได้รับการตอบสนองแบบนี้“ดูสิ ที่แท้ครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านก็มีนิสัยเช่นนี้เอง ต่อหน้าก็ทำดีแต่พอลับหลังก็กลับมี

19.2เฉินเหม่ยส่ายหัวทันที “ฉันไม่เสียใจหรอกค่ะ สำหรับฉัน พวกเขาเป็นแค่ปลิงที่คอยดูดเลือดเนื้อฉันเท่านั้น ไม่ใช่คนในครอบครัวจริงๆ ของฉันเลยสักนิด”เฉินเว่ยยิ้มบางๆ และยื่นมือมาลูบหลังมือของเฉินเหม่ย อย่างอ่อนโยนเป็นการปลอบโยนอยู่ดีๆเขาก็คิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “เอ่อ แล้ว...สำหรับคุณ ผมล่ะ? ผมเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับคุณไหมครับ?”คำถามนั้นทำให้ทั้งคู่เงียบไปชั่วขณะ เฉินเหม่ยหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น เธอว่าตอนนี้มันถึงเวลาที่จะคุยเรื่องสำคัญกับเขาแล้ว...“พอดีเลยค่ะ ฉันอยากคุยเรื่องนี้พอดี เราเข้าไปคุยกันข้างในห้องนอนเถอะ ฉันมีอะไรให้คุณดูด้วย”เฉินเหม่ยเดินเข้ามาในห้องนอนแล้ว เธอเดินไปหยิบกระดาษที่เธอวาดภาพจำสิ่งที่อยู่บนจดหมายผ้านั้นมา สิ่งนี้คือสิ่งที่เธอบอกว่าจะวาดมาให้เขาเพื่อแลกเปลี่ยนกับคำขอบางอย่างของเธอ ในตอนนั้นเรายังไม่ทันได้พูดคุยจนจบก็มีเรื่องบ้านถูกปล้นมาแทรกเสียก่อน เรื่องสำคัญต่อชาติไม่ควรรั้งรอให้นาน... เฉินเว่ยมองเห็นกระดาษในมือของเธอแล้ว เขารู้สึกดีใจลึกๆ แม้เขาจะยังไม่ได้เห็นจดหมายผ้าตัวจริงก็ตาม เขาจดจำสิ่งที่เธอเอ่ยบอกเมื่อช่วงกลางวันได้"สิ่งที่คุณอยากขอจ

20พบปะครอบครัวของสามีเฉินเว่ยขับรถยนต์มาจอดที่สถานีรถไฟในเมืองในมณฑลกวางตุ้ง เขาพาเฉินเหม่ยเดินลงจากรถเขารับรู้ได้ถึงความตื่นเต้นของคนข้างๆ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างดูใหม่และแตกต่างจากชนบทที่เฉินเหม่ยเคยอาศัยอยู่มาก เขาพาไปขึ้นรถไฟต่อใช้เวลาเดินทางยาวนานถึงสองวัน พวกเขาก็มาถึงเมืองจ้านเจียงอันเป็นเมืองที่เฉินเว่ยอยู่จริงๆ ในระหว่างการเดินทางนั้น เฉินเหม่ยได้รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของสามีของเธอ เขามีชื่อจริงๆว่า เว่ยเจีย สกุลหลี่ เป็นทหารยศพันตรี ส่วนเฉินมู่ที่เคยคิดว่าเป็นน้องชายของเขา ที่จริงแล้วเป็นลูกน้องของเขาที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อพวกเขาลงจากรถไฟที่เมืองจ้านเจียง เธอก็ขึ้นรถลากไปพร้อมกับหลี่เว่ยเจีย บ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากสถานีมากนัก เบื้องหน้าของเธอคือบ้านสองชั้นขนาดกลาง ซึ่งสำหรับยุคนี้ถือว่าใหญ่พอสมควร บ้านนี้เป็นบ้านสองชั้นที่ใหญ่โตเมื่อเทียบกับบ้านข้างๆ ที่ดูเล็กกว่ามาก“นี่คือบ้านของผมครับ”หลี่เว่ยเจียกล่าวขณะลงจากรถลากไม่ลืมช่วยพยุงเฉินเหม่ยหรือที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นหลี่เหม่ยแล้วลงจากรถด้วยที่หน้าบ้านเหม่ยได้พบกับครอบครัวของหลี่เว่ยเจียที่รอต้อนรับอยู่ที่ทางเข้า คุณแม่ขอ

21ชุดนอนสายเดี่ยวยามเช้าวันใหม่หลี่เหม่ยตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นและอารมณ์สบายใจจากค่ำคืนสุขสมที่ผ่านพ้นไป แต่เมื่อหันไปข้างตัวก็พบว่าเตียงข้างๆ ว่างเปล่าแล้ว เว่ยเจียจากไปโดยไม่มีเสียงหรือคำล่ำลา แต่ทิ้งไว้เพียงข้อความสั้นๆ ว่าเขาอาจจะไม่กลับบ้านสักสองสามวัน ให้เธอดูแลตัวเองดีๆ ข้อความนี้ทำให้หลี่เหม่ยยิ้มออกมา ไม่ได้รู้สึกน้อยใจหรือโกรธเคืองแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เธอเข้าใจถึงสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ดี...ช่วงเดือนนี้กองทัพกำลังวุ่นวายหนัก สาเหตุมาจากการที่เวียดนามบุกเข้ายึดกัมพูชาและไล่กลุ่มพรรคที่ทางพรรคคอมมิวนิสต์จีนปัจจุบันสนับสนุนอยู่ ทางจีนนั้นคงส่งกองกำลังไปบุกเวียดนามเพื่อตักเตือน ซึ่งกองทัพนั้นเว่ยเจียก็ตงจ้องไปร่วมสงครามในคราวนี้ด้วยแน่นอนเว่ยเจียมีภาระหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่ต้องทำ เพื่อปกป้องบ้านเมือง และเมื่อคืนที่เขาเลือกอยู่กับเธอทั้งคืน มันก็ถือว่าเกินคาดไว้แล้วแหละเมื่อรู้ว่าเขาจะไม่อยู่บ้านในช่วงนี้ หลี่เหม่ยจึงตัดสินใจใช้โอกาสนี้สำรวจเมืองและดูความเป็นไปของชีวิตผู้คนในเมืองจ้างเจียงแห่งนี้ รวมถึงหาโอกาสการทำมาค้าขายในเมืองเพื่อวางแผนสำหรับอนาคตของเธ