บททั้งหมดของ BARGAIN: BAGAY NG PAGNANASA: บทที่ 21 - บทที่ 30

Yvette's POV“May problema ba?” Echo ng boses ng nanay ko kasabay ng tunog ng makina.Tumakbo ako patungo sa kanya, pinatibay ko siya sa kama at hinimas ang balikat niya hanggang sa medyo kumalma siya at normal na ulit ang tunog ng makina.“Wala namang problema, Nay,” bulong ko. “Walang dapat ipag-alala, okay?”Kumunot ang noo niya.“Hindi ako naniniwala sa’yo, Yvette. Mahina at may sakit man ako, akala mo ba tanga na ako at pwede mo akong lokohin nang ganito sa harapan ko?” sermon niya.Hindi ko masabi sa kanya ang totoo, kaya tumahimik ako, pinigilan ang luha at nakatitig sa espasyo sa pagitan namin.“Ano ba talaga ang problema, Yvette?”“Ito… uhm… tra-trabaho,” buntong-hininga ko habang pinupunasan ang mga palad ko. “Minsan sobrang bigat lang talaga, alam mo? At minsan ang sama ng ugali ng boss ko.”“Boss mo?” Umayos siya ng upo. “Hindi pa kami opisyal na nagkakilala, pero mukha naman siyang mabait n

Yvette's POV Tiyak kong nagpanatili ng ligtas na distansya pagkatapos ng transfusion, pero parang gusto ni Knox ang kabaligtaran. Huwag niyong maliitin. Ang pagkilala sa pagkakaroon ko ay parang huling bagay na gagawin niya. Gayunpaman, napupunta lang siya sa bawat espasyong kinatatayuan ko. Pinanood ko habang inililipat nila ang nanay ko sa operating room. Sa pagkakataong ito, hindi ko na maiiwasan siya nang todo kahit gusto ko. Kailangan kong humingi ng isang pabor sa kanya, kaya hindi komportable akong gumalaw at huminga nang malalim. “Pwede bang manatili muna kami hanggang matapos ang operasyon?” Hinintay ko siyang tuluyang tumingin mula sa cellphone niya. Itinaas niya ang kilay, parang hindi niya talaga narinig ang sinabi ko o kaya nagpapanggap lang. “Si Nanay. Gusto kong manatili hanggang matapos ang operasyon kahit,” ibinaba ko ang boses ko. “Sige,” tumango siya. “Papasabihin ko kay Mira

Yvette's POVTalagang refreshing ang pakiramdam ng buhay pagkatapos magising sa magandang bahagi ng kama. Tinitigan ko sa labas ng bintana at hinayaan ang sinag ng araw na tumusok sa mukha ko sandali bago ibinaba ang mga binti para mag-unat muna.Sinubukan kong balik-balikan sa isip ang lahat ng nangyari bago ako matulog pati na rin subukan ang memorya ko sa nangyari sa maghapon, bilang mental exercise. Namula ang mukha ko nang maalala na ligtas na ang nanay ko… at ang mga reward na binanggit ni Knox? Iyon ang dalawang bagay na pinanghawakan ko para simulan ang araw.Ginawa ko ang morning routine ko, umaasang makakapunta sa library dahil minsan sinabi ni Mira na hindi ako restricted doon. Naglagay ako ng sunscreen sakaling magpasya akong manatili sa garden nang pumasok si Mira.“Hi, Yvette,” kinawayan niya ako na parang batang nanalo ng lollipop. “Ang ganda ng sundress mo sa’yo.”Natawa ako, itinaas ang mga kilay.“Mukhang nagisi

Yvette's POVKinuha ko rin ang robe ko pati na ang panty bago lumabas sa kwarto niya. Mahina pa rin ang pakiramdam ng katawan ko, pero hindi ko kayang makita ang tingin sa mga mata niya kapag nagising siya at nakita akong nakahiga sa tabi niya na hubad.Bumagsak ako sa pinto ko, patuloy na nakakaramdam ng kakaiba dahil walang proteksyon… piniling huwag mag-panic o mabalisa, nagdesisyon akong gamitin na lang ang pagod ko para makatulog nang mabilis.Kusang kinusot ko ang mga mata nang mapansin kong may nakalagpas sa kama ko. Bago ko pa mabuksan nang todo, ang narinig ko na lang ay ang tunog ng pinto na nagpapatunay na umalis na ang kung sino man iyon. Tumingin ako sa maliit na mesa sa tabi ng kama at nakita ang isang envelope.Nang hindi masyadong nag-isip, naisip ko na galing iyon kay Knox. Siguro ipinaaalam sa akin na maghanda para sa pangalawang regalo. Shit! Hindi pa nga ako nakaka-recover sa una.Ibinagsak ko ang katawan ko pabalik sa

Yvette's POVMabilis akong lumabas sa kwarto niya bago pa siya makapagsalita ulit, mahigpit na yakap-yakap ang mga papeles sa dibdib ko para sa kaunting katatagan. Hinayaan ko ang sarili na magkuyom laban sa pinto pagdating sa kwarto ko at sa sandaling iyon kung saan parang lahat ay tumigil nang tuluyan, nilabanan ko ang dull na sakit sa dibdib ko, tumatangging maniwala na ito ang reyalidad ko.Ano ba talaga ang pinasok ko?Bakit hindi na lang maging… Knox si Knox?! Kailangan ba talagang gawin niya ang lahat para patunayan sa akin na mas masahol pa siya?‘...hindi ka na pwedeng umatras ngayon.’Paulit-ulit na tumugtog sa isip ko ang mga salita niya. Siyempre… paano ko magagawa iyon kung may…Mabilis kong sinuklay ang folder na naaalala ang mga bagong heading na nakita ko. Siguro, may isa na eksaktong naglalaman ng kakaharapin ko kapag umatras ako.Humihikbi at pinupunasan ang mga pisngi nang sabay, desperado kong pinadaa