บททั้งหมดของ BARGAIN: BAGAY NG PAGNANASA: บทที่ 51 - บทที่ 60

Yvette's POVSinundan ko siya nang maingat hanggang sa kanyang kotse, habang patuloy na sinusuri ang paligid para sa anumang senyales ng pagmamatyag. Nanigas ang katawan ko nang makita ko ang camera… maraming camera sa entrance. Sa sandaling iyon, nagsimulang mag-atubili ang katawan ko.Kusang umatras ako mula sa kanyang kotse.“Ano na naman ang problema? Biglang nawala na ba ang lahat ng tapang mo?”Tumingin ako sa ibang direksyon, hindi man lang siya pinansin. Hinawakan ko ang purse ko, nagmamadaling buksan ito pero naalala kong wala akong kahit anong device. Hindi ko maabot si Dave o si Mira kung sakaling may mangyari.“Abala akong tao, Knox. Kung galing lang sa presensya ni Knox ang lahat ng tapang mo, tawagan mo na lang siya o hayaan mo akong magpatuloy sa araw ko,” sagot niya sa seryoso at mapang-uyam na boses.Nang walang maraming pag-iisip, pumasok ako sa kanyang kotse at mental na naghanda para sa malalim na gulo na pinasok ko.Mabilis kong sinilip sa gilid at nakita kong tum

Knox's POV Hindi ko napansin kung gaano kalakas ang panginginig ng mga kamay ko hanggang sa inaayos ko ang mukha niya sa ibabaw ng hita ko. Nakatulog na naman siya sa daan pauwi.Hinawi ko ang mga hibla ng buhok niya na maingat kong inalis kanina para makita ang mukha niya. Kahit sa pagtulog, wala ni katiting na kapayapaan. Ang huling mga salita niya ay parang sumasaksak pa rin sa laman ko, pero kung hindi niya sinuway ang mga utos ko mula pa sa simula, wala sanang nangyari ang lahat ng ’to.Hindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa mukha niya hanggang sa ang naipong luha sa mga mata ko ay tumulo sa pisngi niya. Ginawa niya ang sarili niya bilang isa sa mga bangungot ko. Paano niya pa mapapakalma ang bagyo ko ngayon? Paano, samantalang isinuko na niya ang sarili kay Christopher para isama sa listahan ng mga bagyo?Nagsinghot ako, nakatingin sa labas ng bintana.Hindi ’to ang karanasang nais kong mangyari sa kahit kanino… Hindi ’to ang bagay na nais kong makita ng kahit sino. Sa totoo l

Yvette’s POVAng susunod na araw ay ginugol ko sa paghikbi at pagmamakaawa, pero pareho pa rin ang resulta — tinanggihan ako sa pinakamasamang paraan. Nawalan na ako ng pag-asa sa paghihintay kay Mira, at si Dave? Eh, wala naman talagang panahon na para bang may pakialam siya maliban lang kapag kailangan kong maghanda para makipagkita sa mga miyembro ng board.Hindi kailanman nagkaroon ng oras ang sakit ng ulo ko para gumaling, kaya umalis ako sa kuwarto ko… palayo sa apat na pader na nagpapaliit at nagpapabalisa sa akin. Una akong tumigil sa library para kumuha ng libro, bago ako tumungo sa hardin.Ang pool na hindi kalayuan ay tumatawag sa pangalan ko, pero ayaw kong magdagdag pa ng gasolina sa apoy. Nanatili ako sa isang nakatagong sulok, paulit-ulit na sumulyap sa likod ko para matiyak na kahit si Knox ay hindi ako makikita mula sa kuwarto niya.Lumipas ang ilang oras na medyo pakiramdam kong buhay… at ang libro ni Colleen Hoover… hindi ako magsisinungaling, pinaganda niya ang emo

Yvette's POVNakatulog ako bago pa man ako makapagsimulang intindihin ang nangyari. Sa unang pagkakataon, lubos akong nagsisi sa puwang sa alaala ko dahil sa lahat ng naaalala ko, wala naman siyang dapat ikahiya, at kung tama ang narinig ko, nagpaumanhin siya.Naglilinis si Mira nang magising ako at hindi tulad ng mga nakaraang araw, ngumiti siya sa akin sa sandaling mapansin niyang gising na ako.“Good morning, Miss Yvette.”“Good morning, Mira,” humikab ako habang umuupo sa kama.Ilang beses akong kumurap habang tinitiyak na walang kulang sa alaala ko mula kagabi.“May problema ba?”Tumingin ako papunta sa bintana, hinayaang sipsipin ng mukha ko ang sinag ng araw habang papalapit si Mira sa akin.“Ayos lang ang lahat,” pinasigurado ko sa kanya. “Maliban sa hindi ko maalaala ang isang mahalagang sandali sa buhay ko, may napakahalagang kaganapan ako bukas at gusto kong maging handa para rito.”“Ano ‘yun?”“Si Knox mismo ang magsasabi sa’yo.”Napangisi siya bilang tugon pagkatapos ay b

Yvette's POVMedyo naging magaan ang pakiramdam nang marinig ko kung ano talaga ang buong pagbabago. Gayunpaman, hindi ko mapatahimik ang takot na dumadapo paminsan-minsan. Mas totoo, hindi ko alam kung ano ang gagawin dito.Tinawagan ko si Dave para sunduin ako bago matapos ang tatlong oras na kailangan kong manatili sa opisina, at kahit papaano, lalo akong naging uneasy sa presensya niya.“Titigil ka na ba sa pagiging creepy? Marami akong pinagdadaanan mentally at hindi ko kailangan ng dagdag na Knox,” reklamo ko habang pinagmamasdan siya sa rear-view mirror.Narinig ko siyang bahagyang tumawa bago niya salubungin ang tingin ko.“Sige.”“Mas mabuti. Ngayon, mag-focus ka sa pagmamaneho.”Nag-aatubiling ibinalik niya ang tingin sa kalsada, pinalaya ako sa pangalawang pinakamatinding tingin na kailangan kong tiisin hanggang ngayon.Nang makarating kami sa garage, mabilis niya akong sinilip bago tumingin sa ibang direksyon.“Hoy!”“Ano’ng problema?”“Bakit mo ba ako laging tinititigan?”