บททั้งหมดของ BARGAIN: BAGAY NG PAGNANASA: บทที่ 41 - บทที่ 50

Yvette’s POVSinunod ko nang eksakto ang lahat ng itinuro ni Mira, hanggang sa pinakamaliit na detalye. Pumili siya ng tatlong gown para sa akin at bawat isa ay may malaking kapintasan para sa isang disenteng lipunan. Napili ko ang tila mas modest. Sleeveless na gown ito na may slit sa likod na nagsisimula sa gitna ng hita ko. Ang haba ng gown ay nagpatuloy bilang transparent na black lace mula sa gitna ng hita hanggang ilang pulgada sa ibaba ng tuhod.Para sa isang stripper, ito ay talagang modest, ngunit ang mundo ni Knox ay hindi gaanong inilalantad ang katawan ko gaya ng inakala ko. Isinuot ko ang black Christian Louboutin stilettos at hinayaan kong bumagsak ang buhok ko. Sa halip, ginawa ni Mira ang silk press upang tumugma, at mas bold na nude lipstick. Kinuha ko na ang purse ko at nagpatuloy patungo sa kuwarto ni Knox.Sa totoo lang, hindi ko alam kung ano ang naiisip ko nang buksan ko ang pinto niya nang hindi siya nagpapatawag sa akin. Marahil, masyado na akong kumportable at

Yvette’s POVHindi ko na mapigilan pagkatapos naming makasakay sa kotse. Tumakbo ang isip ko sa libu-libo, kung hindi man milyon-milyon, na mga tugon mula kay Christopher. Lahat ay mas nakakatakot kaysa sa isa’t isa sa napakalupit na paraan.“Kailangan ba talaga ’yun?” hininga ko.Kumuyom ang panga ni Knox bilang tugon, marahil dahil sa tono ko.Huminga ako nang malalim nang nakapikit ang mga mata.“Alam mo namang bukas ang board meeting, ’di ba? Bakit mo kailangang gawin ’yun?”“Anong eksaktong ginawa ko?”“’Yun,” itinuro ko ang bintana. “Literal na pinagalit mo siya at pakiramdam ko sinadya mo. Bakit mo gagawin ’yun alam mo kung anong klaseng lalaki siya? Mas malala, bakit mo ako isinama alam mo kung paano niya ako tinitingnan?”“Kailangan niyang malaman na magpapakita ka bukas, kung hindi ay mas masahol pa sa nakita mo doon. Kunin mo sa akin.”May antas ng finality ang mga salita niya na hindi galing sa pagiging superior kahit papaano.“Ama ko siya, at ginagawa ko ang lahat ng gina

Knox’s POVSadyang tinusok ko siya para patuloy siyang magsisiwa at mag-rant sa halip na isipin ang buong proseso, dahil sigurado akong takot na takot siya sa loob. Pinanatili ko ito hanggang sa inanunsyo ni Dave na malapit na kami. Agad siyang napaatras at hindi na tumugon sa anumang ginawa ko.Pinabayaan ko siya hanggang sa huminto ang kotse sa parking lot. Kumuha siya ng nanginginig na malalim na hininga at habang ginagawa niya iyon, sinenyasan ko na iwanan kami nang mag-isa.“Hoy, Moth,”“Hoy, Luther,” bulong niyang pabalik.“Alam mo namang ayaw kong tawagin akong Luther, ’di ba?”“Iyon nga ang dahilan kung bakit kita tinatawag na Luther.”Napatigil ako, muling isinasaalang-alang ang intensyon kong paginhawahin siya.“Alam mo ba?” buntong-hininga ko. “Dalhin natin ang tagumpay pauwi,” sabi ko, hinahaplos ang likod niya.Binigyan ko siya ng kaunting oras upang iproseso ang sinabi ko, pagkatapos ay lumabas upang buksan ang pinto niya. Kinuha niya ang nakaunat kong kamay pagkatapos,

Yvette’s POVDalawang araw na ang lumipas na ginagawa ko ang literal na lahat ng posible upang matiyak na hindi ko sisirain ang bagong trabaho ko. Hindi na kailangan ni Mira na paalalahanan ako sa practice session, sa halip ay hinila ko siya sa mga gabing walang tulog ko. Salamat sa kanya, pinalaya ni Knox ang ilan sa mga tungkulin niya na ginagawa siyang responsable lang sa akin at sa kanya.Si Dave ay nakakagulat na matulungin sa sarili niyang paraan. Ibinahagi niya ang mga video clip ng hitsura ng kumpanya at ilan sa mga staff, gayundin ang iba’t ibang executive department at ang kanilang mga tungkulin sa kumpanya. Ipinaliwanag niya kung paano magkakaugnay ang bawat kumpanya sa basic level at nagpasya na si Knox ang magpapaliwanag sa akin ng iba kung kinakailangan.Pagdating kay Knox, halos hindi ko siya nakikita o nakakatanggap ng anumang utos mula sa kanya, direktang man o hindi. Kakaiba, dapat ay mas kalmado ang pakiramdam alam na wala siya upang inisin ako, pero kabaligtaran an

Yvette’s POVMatagal na akong nakatitig sa repleksyon ko sa kuwarto niya na nagtatanong kung ano ang mali sa pagbibigay sa kanya ng heads up tungkol sa maaaring pinaplano ng ama niya. Bigla kong nalaman ang lahat at tumanggi akong insultuhin dahil lang sa inakala niyang mahina ako o hindi sapat ang talino upang lumaban sa larong kasama na niya ako.Bumalik ako sa kuwarto ko na may parehong resolba, nagpasya na hanapin ang lahat ng maaari kong malaman tungkol kay Evelyn — hindi lang tungkol sa pagiging abogado niya kundi ang mas malalim na relasyon na ibinahagi niya sa mga Luther.“Good evening, Yvette,” binati ni Mira habang papalapit sa akin na may tray ng pagkain. “Oras na ng hapunan,” inanunsyo niya nang masaya na may malawak na ngiti na kumupas sa sandaling nakita niya ang mukha ko.“Anong mali?” tanong niya, itinabi ang tray.“Wala naman,” buntong-hininga ko. “Hectic lang ang ikalawang araw sa trabaho.”“Hmmm… Nakikita kita. Huwag mong sabihin na ginawa mo ang trabaho ng sampung