บททั้งหมดของ BARGAIN: BAGAY NG PAGNANASA: บทที่ 31 - บทที่ 40

Yvette's POVGumising ako sa patuloy na tunog ng beeping at puting mga dingding. Umupo ako, hinayaan ang malakas na amoy ng gamot bago binalot ng mga alaala ang isip ko kung ano ang nangyari. Paano ako napunta sa ospital ay hindi ko maalala.Tiningnan ko ang braso ko at nakita kong nakatakip na ito ng benda. Kumurap ako… pumasok ang mga sari-saring alaala ng pagkahulog ko.Mabilis kong itinapon sa gilid ang kumot nang maalala ko nang eksakto kung ano ang gusto ko at kung gaano ko ito kinalkula nang mabuti. Ngunit sa mismong sandaling iyon, pumasok ang doktor at pinigilan akong bumangon sa kama.“Mukhang sobrang stressed ka at hindi pa fully recovered ang katawan mo mula noong blood donation. Dapat mas mag-ingat ka, Miss Yvette,” sabi niya habang maingat na tinitingnan ang braso ko at ang drip.Shit!Kaya ba talaga iyon na kailangan ko pang ma-drip? Mabuti na lang at halos ubos na, kaya makakapaghintay ako.“Kumusta na si

Knox's POVMas matagal ko na siyang binabantayan mula nang magdesisyon akong i-edit ang kontrata. Kahit sa pinakawild na imahinasyon ko, hindi ko naisip na magiging ganito siya ka-desperado na isasapanganib pa niya ang sarili at magpe-pretend ng aksidente para lang mapunta sa ospital.Kagagaling ko lang mula sa second location nang makita kong hinihintay na ako ni Dave sa study ko.“Nag-alala ako sa’yo!” buntong-hininga niya nang pumasok ako. “Pwede mo namang isama ako o kahit sino pa, alam mo ‘yan?”Hindi ako sumagot.Umupo ako at umikot sa swivel chair, tumigil lang para iunat ang leeg at i-flex ang mga kasukasuan dahil sa pagod.“Mahaba ang biyahe at wala dapat magmukhang kakaiba,” tamad kong sagot.Tumagal ang tingin niya sa akin na parang hindi siya naniniwala sa sinabi ko. Hindi na rin ako nagpaliwanag pa. Iyon lang ang kailangan niyang malaman.“Kumusta siya?”“Kumusta siya?” ulit ko, bahagyang n

Knox's POVPinanonood ko nang puno ng amusement ang pamumula ng mga pisngi niya, na lalong nagpatingkad sa mga freckles niya. Kakaiba kung gaano siya kaganda kapag galit o nahihiya. Sumimangot siya bilang sagot, na nakakatawa dahil dapat ay singsing na iyon sa kaliwang hintuturo niya.“Hindi ka lang talaga sulit!”Hinila niya nang malakas ang pulso niya mula sa hawak ko at binagsak ang pinto sa likuran niya, na iniwan ang amoy niya. Hindi ko mapigilang ngumiti sa sarili ko.Tiningnan ko ang mga plato niya, naalala ang kusang pagsuko niya. Nagdududa ako kung alam niya ba talaga ang sinasabi niya. Gayunpaman, ang sabihin na inasahan ko iyon — lalo na nang ganito kaaga — ay kasinungalingan.Pumasok si Mira sandali pagkatapos umalis ni Yvette para alisin ang mga plato. Naibalaaan ko na siya tungkol sa pagiging masyadong malaya kay Yvette at pagpayag na gawin niya ang ganoong kalokohan tulad ng paglangoy na hubad, kaya hinayaan ko siyang gawin

Yvette's POVNaging seryoso ang tono at tumahimik ang banter. Hanggang ngayon, naintindihan ko na nakulong si Knox at kailangan niya ng redemption, na sa madaling salita ay ako. Pero bukod doon, gaano ba talaga kasama si Christopher na habang handa siyang gawin ang lahat para paalisin ang anak niya sa sama-samang pag-aari na kumpanya, wala ni isang tao ang makakatayo at tutol sa ideya maliban sa mga taong ito?Well, ipinaalam nito sa akin kung bakit kayang magtiwala si Knox sa kanila. Bukod pa rito, ang makita silang ituring ang bagay na ito na parang anak nila si Knox ay talagang nakakaginhawa. O baka ito ay pagpapanggap niya na sa tingin niya ay kailangan para sa tagumpay niya. Sa alinmang aspeto, mabuti pa rin ang pakiramdam.“Masarap ang hapunan kasama ninyong dalawa,” papuri ni Yolanda na may malapad na ngiti sa mukha.“Maganda ang dalaga, Knox,” kindat ni Lawrence. “Wala ka nang excuse para ipahintay pa kami. Bukod pa rito,” humarap siya sa

Knox's POVMula pa noong gabing pagkatapos ng hapunan, may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Lahat ng plano na inilatag patungo sa board meeting ay hindi pa nasisira… kahit pa hindi pa. Gayunpaman, parang hindi ako mapakali.Ang pinakabaliw ay bahagyang nawawala ang kakaibang pakiramdam na iyon kapag nasa paligid niya ako. Siya ay isang presensyang unti-unting sumasakop sa mundo ko at sa lahat ng mga planong ito, hindi ako sigurado kung gaano pa katagal ko siyang makakayanan na nasa paligid ko nang hindi ginagawa ang anumang ligaw.Pagkatapos niyang tawagin ang sarili na contract wife at sex toy kahit na malinaw na pinili ng lahat ang salitang ‘fiancée’, pumayag na lang ako sa kanya at pinanood siyang umalis na galit. Bumalik ang iniisip ko sa kung ano ang maaaring ginagawa ng tatay ko, dahil siguradong alam niyang hindi ako basta magkakrus ng mga braso at manonood habang kinukuha niya ang kumpanya.Ang hindi