All Chapters of Dating the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 2): Chapter 31 - Chapter 40

POV: Severino Alonzo Montenegro Hindi ko na kailangang maghintay ng matagal. Sa mundo ko, ang mga kasinungalingan hindi tinatanong nang paulit-ulit. Sinusugpo. Diretso. At mabilis. Pagkalabas ko ng warehouse kung saan iniwan ko si Angelica, agad kong binuksan ang phone ko. Isang utos lang. “Lock every exit in the city perimeter. No one leaves without my approval.” “Bring Lukas to me.” “Alive.” Hindi ko na hinintay ang sagot. Pinatay ko ang tawag. Alas tres ng madaling araw. Isang lumang industrial building sa outskirts ng lungsod. Dito siya dinala. Si Lukas. Nakaupo sa gitna ng semento. May pasa sa mukha. Pero hindi takot ang nasa mata niya. Ngisi. “Severino Montenegro,” sabi niya habang dumudura ng dugo sa gilid ng labi. “Finally.” Lumapit ako. Hindi ako nagmamadali. “Three years,” malamig kong sabi. Tumawa siya. “Three years mo ring hindi nakita ang multo mo.” Naningkit ang mata ko. “Say her name again,” mahinang babala ko. Tumigil siya saglit. Pero n

POV: Severino Alonzo Montenegro Hindi ko siya hinabol kaagad. Hindi dahil hindi ko kaya. Kundi dahil gusto kong maramdaman niya kung gaano kalayo ang mararating ng takot bago siya tuluyang mahuli. Angelica. Ang pangalan pa lang niya ngayon, parang latak na lang ng nakaraan. Pero siya ang ugat. Siya ang piraso ng kasinungalingang naghiwa sa buhay namin ni Francesca. At ngayon, tatapusin ko iyon. Isang lumang simbahan sa labas ng lungsod. Gabi. Tahimik. Masyadong tahimik para sa isang taong tumatakbo. Pumasok ako sa loob. Mabigat ang pinto. Sumisigaw ang bakal habang bumubukas. At doon ko siya nakita. Nasa gitna ng altar. Nakaupo. Parang naghihintay lang. Hindi takot. Hindi nagmamadali. Ngumiti pa nga siya nang makita ako. “Severino,” mahinang sabi niya. “Finally.” Huminto ako sa harap ng aisle. Hindi ako lumapit agad. Pinagmasdan ko siya. Mahina ang ilaw. Parang multo ang itsura niya. Pero ang mata niya… pareho pa rin. Obs

POV: Severino Alonzo Montenegro Hindi ito tungkol sa pagtakbo. Hindi na rin ito tungkol sa pagtatago. Ngayon… tungkol na ito sa pagpuksa. Nasa loob ako ng safehouse command room, pero ang isip ko nasa labas—sa mga gumagalaw na piraso ng isang digmaang matagal nang itinago sa ilalim ng katahimikan. Francesca. Miguel. Ang dalawang pangalan na hindi na dapat madamay pa, pero heto sila—nasa gitna ng lahat. At ang mas delikado… may “higher family” na kumikilos sa likod ng lahat. Hindi Lukas. Hindi Angelica. Mas malalim pa roon. Isang bagay na hindi ko binigyan ng pansin noon. At ngayon… bumabalik para maningil. “Boss,” sabi ng intelligence head ko. Nasa harap ko siya, may hawak na folder. “Confirmed hits: coordinated attacks across three safe routes. Professional. Military-grade.” Tinanggap ko ang folder. Binuksan ko. Mga larawan. Mga pangalan. Mga pattern. At isang simbolo. Nanatili ang mata ko roon. “Who owns this mark?” tanong ko. Tah

POV: Severino Alonzo Montenegro Hindi ako tumigil kahit isang segundo matapos bumagsak ang pinto. Sa mundo ko, ang pag-atras ay hindi opsyon. Ang paghinga ay luxury. At ang pagkakamali… ay kamatayan. “Clear!” sigaw ng isa kong tauhan sa loob ng safehouse corridor. Naririnig ko pa rin ang echo ng putok. Ngunit wala na akong pakialam sa ingay na iyon. Dahil ang tunay na digmaan… hindi doon nagsisimula. Nagsisimula ito sa pag-intindi kung sino ang nag-utos. Nasa war room ako pagbalik ko. Malamig ang ilaw. Mas malamig ang mga mukha ng mga tauhan ko. Sa mesa, nakalatag ang buong mapa ng lungsod—may pulang markers na unti-unting dumadami. “Multiple breach points confirmed,” sabi ng intelligence head. “Three squads neutralized, but they’re not stopping.” Tumango ako. “Because they’re not supposed to retreat,” sagot ko. Tahimik sila. At sa katahimikang iyon… nagbukas ako ng bagong file sa screen. Isang simbolo. The Higher Mark. Naningkit ang mata ng isa sa kanila. “Sti

POV: Francesca Louise Aragon Hindi ko alam kung saan kami dadalhin. Ang alam ko lang—hindi na ito basta paglipat ng safehouse. Ito ay pagtakas. O mas tama… paghabol. Nasa loob kami ng itim na SUV, mabilis ang takbo sa madilim na highway. Si Miguel ay nasa likod, mahimbing na tulog sa kabila ng lahat ng nangyari. Ako nasa gitna. At si Severino… nasa harap, hindi lumilingon. Parang kahit isang tingin sa akin ay magpapahina sa kanya. O magpapasimula ng bagay na ayaw niyang kontrolin. Mahigpit ang hawak ko sa strap ng upuan. Hindi ako komportable. Hindi sa bilis ng sasakyan. Kundi sa katahimikan niya. “Severino,” tawag ko. Walang sagot. “Severino,” mas mariin. Sa rearview mirror, nakita ko ang mata niya. Isang segundo lang. Pagkatapos bumalik sa kalsada. “Not now,” sabi niya. Napatawa ako nang mapait. “Not now?” ulit ko. “Anong oras pa? Kapag patay na kami?” Tahimik. Mas lalong bumigat ang hangin. Huminga ako nang malalim. “Bakit parang ako na lang lagi ang wala