All Chapters of Dating the Mafia Lord (Mafia Lords Legacy Series 2): Chapter 41 - Chapter 50

POV: Francesca Louise Aragon Hindi ko na alam kung saan ako nagsisimula. Sa loob ng sasakyan, masikip ang hangin. Hindi dahil kulang sa espasyo— kundi dahil sobra-sobra ang hindi sinasabi. Si Miguel ay nasa likod, mahimbing na tulog pa rin, yakap ang sarili niyang braso na parang kahit sa panaginip, ayaw niyang bitawan ang takot. Ako naman… hindi ko na kayang pigilan ang panginginig ng kamay ko. At si Severino— nasa unahan. Hindi lumilingon. Hindi nagsasalita. Pero alam kong gising siya sa lahat ng nangyayari sa paligid namin. Parang kahit katahimikan niya… may baril. “Severino…” mahina kong tawag. Walang sagot. Mas lumakas ang tibok ng dibdib ko. “Severino, please.” Isang buntong-hininga lang ang narinig ko. Pero hindi pa rin siya lumingon. At doon ako tuluyang bumigay. “Sabihin mo sa akin,” bulong ko. “Hindi ko na kaya ‘to.” Tahimik. Mas mabigat kaysa kanina. At sa katahimikang iyon… parang sumabog lahat ng inipon kong takot. “Anong nangyayari sa’kin?” big

POV: Francesca Louise Aragon Hindi ko alam kung saan ako humihinga nang tama. Sa loob ng maliit na temporary shelter, tahimik ang lahat—pero sa isip ko, parang hindi pa rin humihinto ang putok ng baril. Si Miguel ay tulog na muli, pagod sa pag-iyak. Ako naman… nakaupo lang sa sulok, yakap ang sarili ko. Basang-basa pa ang buhok ko sa ulan. Pero mas malamig pa doon ang pakiramdam ko sa loob. Dahil wala si Severino. At hindi ko alam kung buhay pa siya. Isang tunog mula sa pinto. Natigilan ako. Dahan-dahan akong tumayo. “Severino?” mahina kong tawag. Walang sagot. Mas lumakas ang tibok ng puso ko. At sa isang iglap— bumukas ang pinto. Siya. Nanigas ako. Duguan ang gilid ng damit niya. May sugat sa balikat. Pero nakatayo pa rin siya. Parang kahit anong saksak ng mundo, hindi siya tuluyang babagsak. “Severino…” bulong ko. Hindi ako gumalaw. Hindi rin siya. Parang pareho kaming hindi sigurado kung saan magsisimula. Hanggang sa siya na ang unang kumilos. Isang hak

POV: Francesca Louise Aragon Tahimik. Iyon ang unang bagay na napansin ko. Hindi katahimikan na nakakatakot. Hindi yung klase ng katahimikang may kasunod na pagsabog. Kundi katahimikan na parang… tapos na ang digmaan. Parang kahit ang mundo ay napagod na rin sa paghabol sa amin. Nasa bagong hideout kami. Mas maliit. Mas luma. Mas tahimik. May amoy ng kahoy at lumang pintura sa dingding. May simpleng ilaw sa kisame na kumikislap paminsan-minsan, parang hirap din bumangon. Pero ligtas. Sabi nila. Si Miguel ay mahimbing na natutulog sa kabilang kwarto. Yakap ang maliit niyang kumot na parang kahit sa panaginip ay ayaw niyang bitawan ang kahit anong natitirang seguridad. At ako… ako, nakaupo sa gilid ng kama. Yakap ang sarili ko. Parang hindi pa rin sigurado kung tapos na nga ba talaga ang lahat. O sandali lang ang pahinga bago muling sumabog. “Francesca.” Mahina ang boses niya. Hindi utos. Hindi malamig. Parang pagod din. Huminga ako nang malalim bago ako tumingin s

POV: Francesca Louise Aragon May mga alaala na parang panaginip. Hindi mo alam kung totoo ba… o gawa lang ng takot. Pero minsan, kapag tumahimik ang mundo… doon sila bumabalik. Nagising ako nang madaling araw. Hindi dahil sa ingay. Kundi dahil sa bigat sa dibdib ko. Si Severino ay nasa kabilang kwarto, nagbabantay pa rin. Si Miguel ay mahimbing. At ako… nakatingin sa kisame na parang may hinahanap sa dilim. Hanggang sa— may pumutok sa isip ko. Hindi baril. Kundi imahe. Isang malaking silid. Puting ilaw. Malamig. Isang batang babae. Ako. Pero hindi ako ngayon. Mas bata. Mas tahimik. May hawak na papel. At may mga taong nakasuot ng itim na suit sa paligid ko. Hindi ko makita ang mukha nila nang malinaw… pero nararamdaman ko ang takot. “Subject is unstable,” sabi ng isang boses. “She responded beyond expected threshold.” Isa pang boses. “Reset the sequence.” “Erase partial recall.” Napahawak ako sa ulo ko sa panaginip na i

POV: Severino Alonzo Montenegro Akala ko dati, ang katahimikan ay kahinaan. Na ang tahimik na mundo ay mundong madaling wasakin. Pero nagkamali ako. Dahil ngayon… ang katahimikan ang pinakamalakas kong nahanap. Hindi ko inakala na darating ang araw na ito. Isang simpleng lugar. Hindi mansyon ng mga Montenegro. Hindi hideout. Hindi war room. Kundi isang maliit na private estate na napapalibutan ng mga puno at liwanag ng hapon. Tahimik. Totoo. At sa harap ko… si Francesca. Nakasuot ng puti. Hindi marangya. Hindi sobrang engrande. Pero sa paningin ko… parang buong mundo na ang laman ng isang taong iyon. “Severino,” tawag niya. Ngumiti siya. Yung ngiting hindi na takot. Hindi na nagtatago. “Ang tagal mo,” bulong niya. Lumapit ako. “Hindi ako late,” sagot ko. “Hinintay lang kitang siguraduhin na hindi ka na tatakbo.” Napatawa siya nang mahina. “Hindi na ako tumatakbo.” Tumitig ako sa kanya. At sa sandaling iyon… alam kong t