Lahat ng Kabanata ng Fake Wife of the CEO : Kabanata 1 - Kabanata 10

Naka upo ako ngayun sa isang sofa, sa inoopahan naming apartment habang pinapanood ang paglalaro ng mahal kung anak, ang bilis ng panahon hindi ko akalain na ang dating nasa tiyan kolang ngayun masaya ng naglalaro sa harap ko, nakakapag salita na, at subrang gandang bata.Limang taon na pala si Xie Rahn ang anak kung babae, malambing siya at matalino, napaka galing niyang mag drawing , at mapag mahal na anak, saludo ako sa anak ko dahil sa katangian niyang ito, marahil namana niya sa ama ang talento niya."Mom, look po ng draw ko" Masaya niyang wika habang papalapit saakin, umupo siya sa tabi ko at iniabot ang di-drawing niya, pinag masdan ko ito at sandaling napa isip, bakit ganito ang drawing nya? Isang masayang pamilya at buo, nangungulila ba siya sa kanyang ama?.Mahirap mag dahilan sa tuwing hinahanap niya ang dad niya, hindi ko alam kung ano ang dapat sabihin para pakalmahin siya, at ngayun ang drawing niya nagpapatunay na gusto niya ng buo at masayang pamilya, pero....., hindi

"Mommy finally po, makakapunta nako sa Philippines!" Masayang wika ni Xie Rahn, dahilan para haplusin ko ang ulo niya.Nag b-byahe na kami pauwing pinas, naka sakay kami sa eroplano at naka upo sa pinaka likuran nito, ayaw na ayaw kasi ng anak ko sa harap at gitna maingay daw, kaya't naki-usap ako sa flight attendant na kung maari ay sa likod kami uupo, nong una ay tumanggi ito dahil may naka re-save nadaw sa pwesto na iyon, at sadyang nakakatakot daw ang taong uupo doon.Pero para sa anak ko? Walang mas nakakatakot pa, kaya naman hindi ako tumigil at naki-usap ng husto hanggang sa pumayag na sila. Nagtataka ako kung sino ang makakasama namin sa pwesto at bakit ganun nalang ang takot sa kanya ng mga taong ito!"Basta po ma'am, ang makakasama nyu sa pwesto ay ayaw na ayaw sa maingay, kaya nga pina-serve niya ang likuran" napatango ako dahil sa paalala nito, sa tingin ko hindi basta basta ang makakasama namin sa buong byahe, kaya kinausap kona agad ang anak kona wag magiging maingay dah

"Darling nasaan ka?" Pag tawag ko saaking anak, iniwan kolang siya saglit sa labas ng pinto dahil ipinasa ko ang aking resume para sa bago kung ina-applayan na trabaho, ngunit pag labas ko ay wala na siya sa pinto, kaya naman agad ko siyang hinanap ngunit hindi kona siya matagpuan, bilang ina labis na akong nag-aalala, hindi naman aalis ang anak ko ng hindi nag papaalam saakin, kaya saan siya pweding pumunta?, hindi naman sila nagkita ng ama niya diba?."Xie Rahn anak ko, nasaan kana ba, balik kana please nag aalala na si mommy" sa hindi malaman na dahilan ay nakararamdam ako ng takot sa puso ko, marahil dahil sa pag aalala dahil kahit minsan hindi pa nangyayari ang ganito, noon nong nasa korea pa kami kahit minsan hindi pa nawala ang anak ko, pero dito sa pilipinas isang araw palang ay nangyayari na ito!, natakot ako lalo na at dito ang kaniyang ama, paano kung magkita sila?.Pero okay lang kung ama nya ang makakuha sa kanya dahil masisiguro kona hindi siya sasaktan, pero katapusan k

"Hello?" Sagot ko sa cellphone ko ng may biglang tumawag, naglalakad ako sa kawalan habang iniisip kung saan kukuha ng pera para sa pang gamot ni lola ngayung araw, at saan na naman ako mag hahanap ng bagong trabaho, nagising lang ako sa malalim kung iniisip ng may tumunog ang cellphone ko hudyat na may tumatawag."Ms: Xien right?" Tanung ng kabilang linya, at ng marinig yun, nakaramdam ako ng takot "Yes po" maikli kung tugon."Ang lola nyupo ma'am ay nandito sa hospital, maari ba kayong pumunta agad?" Naghabulan sa bilis ng pintig ang puso ko dahil sa narinig kung balita, at hindi nako nag dalawang isip pa, sumugod na ako agad sa nasabing hospital."Lola Zaxi!" Hinihingal kopang tawag dito habang papasuk sa room kung saan siya naka confined."Kamusta kana po lola?" Nag aalala kung tanung habang sinusuri kung ayus lang ba siya o may ano mang nangyari sa katawan niya."Nak... Ayus lang ako, ikaw hindi kaba papagalitan sa trabaho mo, bakit ka umuwe?" Natahimik ako dahil sa sinabi ni lo

"Totoo ba ito?, kasal talaga ako sa lalaking nagpaalis saakin sa trabaho?" Hindi makapaniwala kung tanung saaking sarili habang nakatitig sa hawak kung merriage certificate."Xidrick Iearahn Hue" pagbanggit ko sa pangalan niya, grabi ang haba na para bang hindi siya pilipino, ang hirap bigkasin ng pangalan niya."Nag send na ako ng paunang bayad" malamig nitong wika, parang yelo wala manlang kaemo-emosyon, tao paba iyong nasa harapan ko?."You re-save 10,000 from X***I" mahina kung pagbasa, ay grabi naman yun, 10,000?, hindi na siya natatakot na tumakas ako?, pero sabagay hindi koyon gagawin dahil kulang pa ang 10,000 sa pagpapa opera ni lola Zaxi."Thank you" mahina kung sambit, Ang awkward ng sitwasyon naming dalawa, mag asawa na kami sa papel, nakakuha na kami ng merriage certificate pero kahit pangalan ng isat isa hindi pa namin naitatanung, at mag-asawa na kami pero para kaming mga stranger na takot sa isat isa, ewan koba kung bakit, pero sa ngayun hindi yun ang mahalaga, kaylang