The Ruthless CEO's Forced Wife의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

Months later…Sabi nila, ang kasal daw ang nagpapatunay na ang kwento ay nagtapos na sa isang masayang ‘happily ever after’.Noon pa man ay hindi na ako naniniwala d'yan. Para sa akin, hindi na tayo bata para magpauto sa mga ganiyang kasabihan. Pero sino nga ba ang niloko ko? Nang yayain ako ni Raf na magpakasal sa pangalawang pagkakataon, doon ko pa lang naintindihan ang tunay na ibig sabihin nun.Na noong hawak na ni Raf ang kamay ko habang naglalakad kami palabas ng simbahan sa gitna ng mga bulaklak, pakiramdam ko'y panatag na ang lahat. Na akala ko, sapat na ang labis na pagmamahal niya para protektahan ako sa anumang unos. Na akala ko rin, ang pagiging Mrs. Ashford ko sa pangalawang pagkakataon ay ang magiging simula ng isang tahimik at kompletong pamilya.Pero nagkamali ako. Sobrang nagkamali ako.Dahil wala pang limang buwan ang lumipas mula noong magical na kasal namin sa simbahan, unti-unting naging bangungot ang sinasabi nilang happily ever after.Madalas kong itanong sa s

Pumasok kami ni Kyle sa loob ng consultation room. Magalang naman kaming binati ni Dra. Santos bago nagtatakang napatitig sa katabi ko."Oh, Mr. Ashford? You look a bit different now..." pilyong bati ng doktor."I'm his brother," mabilis at pormal na sagot ni Kyle, isinabit ang bag ko sa gilid ng upuan. "Her CEO husband is currently busy managing the universe, so I had to step in."Napa-ooh na lang ang OB bago ako nginitian nang maunawain. "Alright, Mrs. Ashford. Let's help you up on the bed. Let's see if our little stubborn baby is finally ready to show us who they are today."Umayos ako ng higa sa examination bed. Maingat namang itinaas ni Doktora ang damit ko. Ilang saglit pa ay ipinahid na niya sa tiyan ko ang ultrasound gel. Si Kyle naman pumuwesto sa may gilid, nakatayo roon, nakahalukipkip habang ang tingin ay nasa nakapatay pa na monitor screen.Nagsimulang igalaw ni Dra. Santos ang transducer probe sa tiyan ko. Maya-maya pa ay umalingawngaw ang mabilis at malakas na tibok ng

Maingat na nakalapag ang dalawang kamay ko sa tiyan ko habang nakatitig sa kisame ng aming silid. Hindi pa man ako nakakapagpahinga nang maayos matapos ang sagutan namin ng triplets sa ibaba ay biglang umilaw ang cellphone ko.Si Tyler ang tumatawag kahit numero naman ito ni Kyle. Agad kong sinagot ang video call dahilan para lumabas sa screen ang gwapong mukha ng anak ko na nakasandal sa couch sa condo ni Kyle."Mommy! Tito Kyle said you already know if it's a baby brother or a baby sister! What is it?!" excited na hiyaw ni Tyler, nanlalaki ang mga mata sa sabik.Napaayos ako ng upo at kusa akong napangiti. Mabilis na napawi ang inis na nararamdaman ko."It's a girl, baby," masaya kong balita sa kaniya. "May baby sister ka na!""Yes!" napatalon-talon siya sa sofa habang nakataas ang dalawang kamay. "I told Tito Kyle it's a girl and Papa Jesus granted it! I'm going to teach her how to play games and protect her from bad guys!"Narinig ko ang buntong-hininga ni Kyle mula sa background.

Nanginginig ang buong katawan ko habang nakahawak sa pitong buwan kong tiyan. Hindi dahil sa galit, kundi sa matinding gutom. Kahapon pa ako walang kain. Tuloy parang nagsisi ako na nag-walkout ako sa hapag na hindi man lang nagdala ng ni isang piraso ng bread. Pinahid ko ang kanina pa kumawalang luha ko saka ako nanghihinang napasandal sa headboard ng kama. Totoong gutom na talaga ako. Bakit ba kailangang umabot sa ganito? Ano ba kasi talaga ang ayaw nila sa akin? Dahil ba hindi ako si Cassandra na gusto nila kay Raf? Eh kasal na ‘yun, e! Parang ang unfair lang sa part ko na ginaganito nila ako dahil lang ayaw nila sa akin!Lahat na lang ng sabihin ko, mali. Pati galaw ko, may masasabi pa rin sila. Tapos ngayon sa mismong hapag-kainan pa talaga nila ako pinagkaitan ng kaunting respeto habang wala pa akong kain! Nasaan ang hustisya?!Napabaling ako sa side table nang masulyapan ko doon ang cellphone ko. Umusog ako at saka ko iyon inabot. Bahala na ang mangyari! Tatawagan ko si Raf a

Pagpasok na pagpasok namin sa maluwag at tahimik na condo ni Kyle ay pabagsak akong napaupo sa kaniyang couch. Wala pang ilang segundo ang nakakalipas ay sumulpot mula sa isang kuwarto ang anak kong si Tyler. "Mommy!"Patakbo siyang lumapit sa akin saka ako niyakap agad ng mahigpit. Ang kaninang nanghihina ko pang katawan ay tila nabuhayan dahil sa kaniya. Kaso naiyak na naman ako. "Why are you crying, Mommy? And why do you have a big bag?" nag-aalalang tanong ng anak ko pagkakita sa mukha kong umiiyak.Pinilit kong ngumiti at agad na pinahid ang natitirang luha sa mukha ko. "Ahm, baby... ano kasi, napuwing ang Mommy. Didito muna ako ha? Na-miss kasi kita, e."Pareho kaming napalingon kay Kyle nang lapitan niya kami pareho saka hinawakan sa magkabilang balikat si Tyler. "Tyler, go back to your room for a bit, okay? Let your mom rest first. I'll order your favorite pizza for lunch," maawotoridad pero malambing niyang utos sa bata."Okay, Tito Kyle!" masayang sagot ni Tyler bago mabi