ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“ตกลง พวกข้าจะรออยู่แถวๆนี้ อย่านานนักหล่ะ หากคนจากหมู่บ้านเซี่ยออกมาลาดตระเวนพวกเจ้าอาจไม่รอด” นางสบตากับสาวใช้ก่อนจะยื่นข้าวให้น้องชายกิน ทันทีที่คนพวกนั้นเดินออกไปจากบริเวนนี้ ส่วนนางและอิ่นหรงนั้นรองท้องด้วยผลไม้แทน“เจ้ารู้จักหมู่บ้านที่พวกเขาเอ่ยถึงหรือไม่” สาวใช้พยักหน้าก่อนจะกลืนอาหารลงคอ“เจ้าค่ะเมืองโย่วแห่งนี้มี3หมู่บ้านด้วยกัน หมู่บ้านราตรีเป็นหมู่บ้านที่อยู่ในหุบเขา มีสมาชิกเป็นผู้หญิงทั้งหมด ส่วนใหญ่จะเป็นหม้าย และปกครองกันเองไม่ขึ้นตรงกับใคร“ นางฟังสาวใช้ไปด้วยป้อนข้าวน้องชายไปด้วยเพื่อความรวดเร็ว”ส่วนคนบ้านเซี่ยนั้นมีอาชีพหลักเป็นคนหาของป่า ว่ากันว่าป่าบริเวณนี้พวกเขาคือเจ้าถิ่น ใครบุกลุกอาจถึงตาย“ ครานี้เป็นนางที่ปวดหัวจี๊ด ชีวิตนี้จะซวยอะไรขนาดนั้น“เช่นนั้นรีบไปเถอะ มาอาฟู่ เจ้าขึ้นหลังพี่หญิงที่นี่อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้เจ้าเดินคนเดียว” นางและอิ่นหรงช่วยกันพันผ้ามัดน้องชายที่ขี่หลังนางให้แน่น“ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใด คุณหนูพยายามวิ่งเลาะลำธารไปนะเจ้าคะ ไม่ต้องห่วงข้า ทางแถวนี้ข้าพอคุ้นชินมาบ้าง” นางเอื้อมมือบางไปจับมือสาวใช้ก่อนจะบีบแน่น“เราจะรอดไปด้วยกัน ข้าจะไม่ทิ

ดาบเล่มนึงจ่อมาที่ลำคอของนางจนแทบกดลงเนื้อ“ลดดาบท่านลงสักนิด ท่านจ่อเช่นนี้คิดจะไม่ให้ข้าพูดสิ่งใดเลยหรือ” เพราะวันนี้ทั้งวันนางเจอเรื่องราวที่หนักหนามาพอสมควร จึงไม่เกรงใจใครอีกแล้ว หากอยู่ในหมู่บ้านนี้ไม่ได้ นางไปนอนที่สำนักชีแถวนี้ก็น่าจะพอได้อยู่ และเพราะสายตาแข็งกร้าวของนาง ชายผู้นึงจึงเดินมาใช้มือกดดาบของสหายเขาลง“แม่นาง สภาพเจ้าเช่นนี้พวกข้าเป็นคนเฝ้าหมู่บ้านต้องถามเป็นธรรมดา” อิ่นหรงที่ยืนแทบไม่อยู่ดึงแผ่นหยกห้อยเอวออกมายื่นให้คนพวกนั้น“ข้าเป็นบุตรสาวของซางเหยียนหรง หนีสงครามกลางเมืองมาจากเมืองเผย นี่คุณหนูของข้าที่ต้องการมาตั้งหลักที่นี่ด้วย” หวงอี้หนิงที่เห็นท่าทางไม่ดีของสาวใช้ตัดสินใจเอ่ยบอกคนพวกนั้น“พวกท่านอย่าประวิงเวลานัก อิ่นหรงโดนมีดสั้นจากคนในป่า นางบาดเจ็บ!!” แม้แผลที่หัวไหล่จะปวดตุบๆ แต่ของนางยังน้อยกว่าสาวใช้นัก“เสียงเมื่อครู่พวกเจ้าถูกโจมตีงั้นหรือ อาเฟิงอุ้มนางผู้นี้เข้าไปให้ท่านหมอดูบาดแผลเร็วเข้า หากโดนมีดอาบยาพิษจะได้ช่วยทัน!!” สิ้นสุดคำพูดนางพวกเขารีบพาทั้งสามคนเข้าไปในหมู่บ้านทันที ก่อนจะตรงไปที่โรงหมอกลางหมู่บ้าน“อาจารย์ท่านตรวจดูพวกนางที เมื่อครู่เ

”แม่นาง เจ้าต้องดูแลน้องชายและสาวใช้ที่บาดเจ็บพวกข้ารับไว้ไม่ได้หรอก“ นางยกยิ้มก่อนจะจับมือเพ่ยฮวาขึ้นมาและวางปิ่นลงไป”ให้ข้าได้ตอบแทนคนที่ช่วยชีวิตข้าเถิดเจ้าค่ะ บัดนี้พวกข้าไร้ที่พึ่งพา เป็นบุญรักที่ได้มาพบพวกท่าน“ นางและน้องชายต่างทำความเคารพทั้งคู่ ตอนอยู่โลกเดิมหาคนที่จริงใจด้วยยากนัก ยามนี้เมื่อนางเจอใครก็อยากตอบแทนไปเสียหมด หากไม่กลัวพวกเขาจะสงสัย และนำภัยมาสู่ตนเอง นางคงมอบเป็นดอกไม้ทองคำไปแล้ว ”เอาหล่ะพวกข้าขอตัวก่อน หากมีสิ่งใดเจ้าให้อาฟู่วิ่งไปที่เรือนข้า เข้าใจหรือไม่ฟู่เอ๋อร์“ เด็กน้อยที่ได้รับการดูแลอย่างดีจากคนบ้านหลั่นพยักหน้า ก่อนทั้งคู่จะแยกย้ายกลับบ้าน นางจะจูงมือน้องชายเข้าไปสำรวจบ้านหลังเล็ก”ดีที่มีเตียงนอนถึงสองเตียง ไว้เราแย่งให้อาอิ่น1เตียงแล้วกัน“ นางไม่ได้ถือสาความต่างชนชั้น บัดนี้ร่วมเป็นร่วมตายกันมาทำนางมองอิ่นหรงเป็นสหายเสียด้วยซ้ำไป”ท่านพี่ ท่านอาเฟิงแนะข้าว่า…ต่อไปให้เรียกท่านว่าท่านพี่ หากเรียกพี่หญิงคนอื่นจะรู้ฐานะเรา และจะเกิดการปล้นหาของมีค่าจากเราได้ขอรับ“ นางพยักหน้านี่เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่นางคิดไม่ถึงแต่โชคดีที่พวกเขาคิดแทนแล้ว”นั่นเป็นเรื่อง

”นมแพะนี้มีประโยชน์ หากเราต้องเดินทางเจ้าจะได้แข็งแรงมากๆ แต่อย่าปล่อยให้ตัวเองอ้วนฉุ ไม่เช่นนั้นจะวิ่งหรือเดินเหินลำบากนัก“ หานฟู่ที่เคี้ยวอาหารอยู่พยักหน้าอย่างรู้ความ หมู่บ้านแห่งนี้แค่ช่วงเย็นเข้าหน่อยก็ปิดบ้านกันเงียบ แต่จุดคบเพลิงจนสว่างไสวทุกที่ อีกทั้งยังมีคนตรวจตราดูความเรียบร้อยตลอด”นอนเสีย พวกเราต้องพักผ่อนให้เพียงพอ พอที่จะพร้อมหนีได้ตลอดเวลา“ นางหันไปบอกน้องชายที่ไม่ชินหากจะเข้านอนแต่หัววันเช่นนี้”ขอรับ ข้าพร้อมจะตามท่านพี่ไปทุกที่“ นางดีใจที่เกิดในภพชาตินี้ไม่เหงาจนเกินไป เพราะมีหานฟู่มาเป็นตัวกำหนดชีวิตให้ดิ้นรนต่อ และสิ่งที่โชคดีอีกอย่างคือ เด็กคนนี้ว่านอนสอนง่ายเหลืิอเกินเมื่อทั้งคู่หลับสนิท นางจึงเดินไปด้านหลังก่อนเข้าไปในมิติ“ท่านผู้รอบรู้ หากข้าต้องการแผนที่นำทาง ต้องไปทางใดหรือเจ้าคะ” เมื่อเดินมากลางสวน นางรีบเอ่ยถามทันที“แม่นางเจ้าทำสิ่งนั้นไม่ได้ เส้นทางที่จะปรากฏขึ้นเป็นแผนที่ หากอยากได้เส้นทางที่ปลอดภัย เจ้าต้องเลือกเมืองมาก่อน” ใบหน้าหวานพลันเศร้านัก นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมืองใดปลอดภัย แต่ด้วยร่างการของสาวใช้ไม่เอื้ออำนวย ทั้งน้องชายยังเล็กนัก นางจึงเอ่ยตา

“ข้าจะตอบแทนบุญคุณพวกท่านอย่างดีที่สุด” นางหมายมาดในใจเอาไว้ นางทิ้งคนบ้านหลั่นไม่ได้ หรือหากต้องแยกจาก นางจะต้องนัดแนะที่นัดเจอกันแน่นอนหกชีวิตมุ่งตรงไปที่หูเป่ยตามที่เฟิงฉินบอก เพราะเป็นแคว้นที่ใกล้ที่สุดและหากสถานการณ์ไม่สู้ดีก็พร้อมจะไปต่อ“ท่านแม่ข้าหิว” รอนแรมมาเกือบ1วันเต็มๆ ทุกคนตัดสินใจว่าจะไม่หยุดพัก เพราะตลอดทางเจอคนอพยพที่หิวโหยนับไม่ถ้วน ทั้งยังไม่น่าไว้วางใจจึงเลือกจะเดินทางต่อไป“อย่าทำอาหารเจ้าค่ะ” นางบอกเพ่ยฮวาเอาไว้ก่อนที่นางจะเรียกเฟิงฉินให้หยุดรถม้าเพื่อหุงหาอาหาร“คนอพยพที่หิวโหยมีอยู่ทุกพื้นที่ ข้าเตรียมแป้งอบใส้ผลไม้มาพอสมควร เรากินกันก่อน เดี๋ยวข้ากับอาอิ่นจะออกไปบังคับม้าให้ท่านอาได้พักเจ้าค่ะ” เพราะช่วงที่ผ่านมานางร้องขอให้เฟิงฉินช่วยสอน โดยมีอิ่นหรงที่พอเป็นอยู่บ้างร่วมด้วย ถือว่านางทำได้ดีพอควร ได้มีเวลาผลัดเปลี่ยนกันให้ไม่เหนื่อยจนเกินไป“ใช้ผ้าคลุมหน้าไว้หน่อย เจ้างามเช่นนี้อาจต้องตาใครเข้า” นางพยักหน้ารับ ก่อนแจกจ่ายขนมปังใส้ต่างๆพร้อมทั้งนมและน้ำผลไม้ แม้ทุกคนจะสงสัยบรรจุภัณฑ์แต่เวลานี้แค่มีกินก็ดีแล้ว“เจ้าเป็นสตรีที่ครบเครื่องทีเดียว ขนมเช่นนี้พวกข้า