ทะลุมิติมาผจญภัยสงครามกลางเมือง のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

”ดีที่แม่ขอแผ่นหยกนี้ไว้ก่อน หานฟู่นำมันติดตัวเอาไว้ตั้งแต่มารดาตาย เพราะเป็นสิ่งเดียวที่มารดาสั่งห้ามทิ้ง“ ลั่วฮูหยินตรวจสอบแล้ว แผ่นหยกที่หวงฮูหยินเก็บไว้ในที่เกิดเหตุ เป็นขององค์ชายสามจริง นั่นจึงเป็นคำสั่งจากมารดาของหานฟู่ให้เขารักษาเท่าชีวิต!! จนกระทั่งไม่ขอศึกษาแต่จะขอออกไปฝึกยุทธเพื่อปกป้องพี่สาว ล่วงเลยมายังการพูดถึงความลับที่เก็บซ่อนมาแรมเดือน”พี่ใหญ่ ข้ากับน้องสามจะเอาเรื่องนี้ไปรายงานหยางอ๋องเองขอรับ“ ลั่วเหวินหลงพยักหน้าให้น้องชายก่อนกลับมาที่ห้องทำงานและเขียนจดหมายขึ้นฉบับหนึ่งฝากไปด้วย แน่นอนว่า…ทุกอย่างใกล้เปิดเผยเต็มที จากนี้ให้เป็นเรื่องของในราชวงศ์ ส่วนเขาต้องตามหาหวงอี้หนิงและหวงหานฟู่ให้เจอโดยเร็ว ก่อนสงครามจะปะทุหนักขึ้น!”คุณชายขอรับ“ คนตักน้ำคนนึงที่ขอเข้าพบเขาถูกคนของเขาพามาที่นี่”มีอะไร“ เขาเลิกคิ้วถาม แต่บุรุษผู้นั้นกลับเป็นใบ้ ยื่นกระดาษแผ่นนึงมาให้ ด้านในเป็นลายมือหวงอี้หนิงเขาจำได้…ถึงเวลานี้เหตุการจวนตัวนัก ข้ากำลังไปที่ซีเหมิน จับคนร้ายได้เมื่อไร คงได้พบกัน” ข้อความสั้นๆทำเขาสั่นไหวในอก ก่อนหยิบเงินจำนวน5ตำลึงมอบให้คนตักน้ำ “เก็บเรื่องนี้เอาไว้ให้มั่

“ไปเถอะ” นางเดินไปอีกทางที่แผนที่ปรับขึ้น แต่ประตูเมืองที่ยาว ทำนางเห็นผู้คนที่ถูกไล่และทุบตีมาตลอดทาง ยิ่งเดินผ่านยิ่งน่าหวาดกลัว ในใจสั่นไหว แต่ต้องเข้มแข็งเพราะนางมีน้องชายต้องปกป้อง“เจ้าคนจร หลบรถม้า!!” ทหารสามสี่นายไล่ทุบตีชาวบ้านที่นอนเกะกะประตูเล็ก ก่อนจะมีขบวนขุนนางนั่งผ่าน นางรีบยืนหันหลังให้ทันที“องค์ชายสามเสด็จ!! เปิดทางๆ” นาทีนี้เองที่นางยืนนิ่งคล้ายหยุดหายใจ เมื่อคนร้ายอยู่ใกล้แค่คืบ ทันทีที่ขบวนผ่านพ้น นางรีบจับจูงน้องชายก่อนวิ่งไปอีกทาง“เราอาจถูกทำร้ายหรือขอรับ” แรงกระตุกที่ข้อมือทำนางผ่อนฝีเท้าลง เมื่อเลยประตูเมืองมาพอสมควร“แน่นอน คนพวกนั้นย่อมไม่ปล่อยเราไว้” นางมองกลับไปด้านหลังพบว่าค่อนข้างวุ่นวายพอควร และไม่มีใครตามนางมา“หากเดินเท้าอาจต้องใช้เวลาแรมเดือนกว่าจะถึงซีเหมิน หานฟู่เจ้าไหวหรือไม่” ตัวนางเองที่โตขนาดนี้ยังเมื่อยล้าไปหมด กับน้องชายไม่ต้องพูดถึง นางคิดว่า…จะลองหาหมู่บ้านที่ปลอดภัยเข้าพัก ต้องค้นในแผนที่และปรึกษาผู้รู้อีกที“หานฟู่เจ้าทนเอาหน่อย ข้าเชื่อว่าไม่นานทุกอย่างจะสงบ” มือบางลูบหัวน้องชายวัย4หนาวด้วยความเอ็นดู“พี่หญิง หากทางที่เราไป ไม่มีที่สำหร

นางรู้แล้วว่าจะสอบถามข่าวคราวจากใคร“แน่นอนสิ ตอนนี้หลังองค์ชายสามและพระสนมถูกปลดในข้อหากบฏ กลับหนีมาซุกตัวอยู่ที่นี่ เมื่อกรมอาญาตามมารับตัวไปรับโทษที่เมืองหลวง กลับใช้ประชาชนที่มาขอพึ่งใบบุญเป็นเกาะป้องกัน พร้อมฟาดฟันชาวบ้านเพื่อขู่ให้ทางการเข้าไม่ถึงตัว” ภาพที่ชาวบ้านร้องโอดโอยเพราะอดอยากทำนางสะท้อนในอก “เร่งเท้าหน่อยเถอะ คล้ายกับว่า…มีการปะทะกันเกิดขึ้น” เฉินอวี๋พี่ชายคนโตพูดขึ้นทุกคนจึงเงียบเสียงลงและตั้งใจฟัง ได้ยินเสียงสู้รบกันอยู่ไม่ไกล นางมองบนแผนที่เห็นเพียงสีแดงขึ้นบริเวณด้านหน้าประตูเมืองจิ่งโจวเท่านั่น“ไปเถอะ” นางจับมือน้องชายก่อนรีบสาวเท้าไว้ไว้ขึ้น ตอนนี้ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา นอกจากจะพยายามเดินให้พ้นจากเมืองจิ่งโจวให้ไกลที่สุด โดยไม่แวะกินอาหารหรืออะไรทั้งสิ้น มีเพียงหมั่นโถวและแป้งนึ่งน้ำตาลที่ถูกคนบ้านเฉินแจกจ่ายและเผื่อแผมาถึงนางและน้องชาย นางจึงตอบแทนด้วยน้ำหวานและเครื่องดื่มชูกำลังแทน“รูปร่างแปลกประหลาดดี” แม้จะสงสัยแต่เมื่อเห็นนางยกขึ้นดื่มทุกคนก็ดื่มตาม นางไม่ขยายความต่อ ให้พวกเขาสัมผัสด้วยตนเอง เมื่อรู้สึกกระปรี้กระเป่าขึ้นทุกคนต่างชื่นชมเครื่องดื่มขอ

ได้ยินเช่นนั้นทุกคนดีใจไม่น้อย ต่างรีบขนของเข้าไปในหมู่บ้าน ที่นี่เป็นหมู่บ้านในหุบเขาอยู่กันแบบเรียบง่ายจริงๆ และไม่ใช่ทางผ่านจึงไม่เป็นที่สนใจนัก“บางคนก็ย้ายออกไปแล้ว เพราะที่นี่ยังอยู่ในเขตแดนของจิ่งโจว ถือว่าไม่ปลอดภัย จึงพอมีบ้านว่างอยู่บ้าง พวกท่านก็แบ่งเอากันเองแล้วกัน” ชาวบ้านหลายๆคนที่ไปหาของป่าต่างหยิบแบ่งผักป่าคนละเล็กละน้อย แสดงความมีน้ำใจพอสมควร หวงอี้กนิงที่ถูกแบ่งประท่อมให้หลังนึงจัดการเตรียมพาน้องชายไปอาบน้ำแหละหุงหาอาหาร“อย่างน้อยก็ยังอยู่ที่นี่ได้สักระยะ” คนที่นี่มีน้ำใจ หากการไปต่อซีเหมินเป็นเรื่องที่ยากในตอนนี้นางอาจจะปักหลักอยู่ที่นี่ไปก่อน แต่คงชั่วคราวเพราะอย่างไรนางยังปราถนาให้หานฟู่ได้เรียนหนังสือ“ไม่รู้ว่าป่านนี้ท่านป้าจะเป็นอย่างไรบ้าง” นางนั่งเฝ้าน้องชายอาบน้ำก่อนจะพึมพำออกมา สงครามเริ่มรุนแรงขึ้นนั่นเท่ากับว่าทุกอย่างถูกเปิดเผย แต่สองฝ่ายมีหัวเมืองเท่ากัน ชีวิตภายหน้าคงต้องลุ้นอีกทีว่าชะตากรรมชาวบ้านจะตกอยู่ในมือใคร“เมื่อครู่ตอนที่แสดงแซ่ ข้าเห็นเจ้าแซ่หวง เจ้า…เป็นคู่หมายคุณชายลั่วงั้นหรือ” เฉินอวี๋ที่เดินเข้ามาพร้อมภรรยาและลูกสาวเอ่ยถามเรื่องคนสกุลลั

เมื่อทุกคนได้นั่งคุยและปรึกษา ลงความเห็นกันว่าจะส่งเด็ก คนชรา และสตรีมุ่งหน้าไปยังซีเหมินก่อน ตอนนี้สงครามมีทั่วใต้หล้า ทุกแผ่นดินถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายชัดเจน ข้าวปลาอาหารถูกจำกัดในการขาย ส่วนใหญ่เหล่าเศรษฐีซื้อไปกักตุน ชาวบ้านตาดำๆ ล้วนลำบากยากเย็น“แยกกันเดินทางเช่นนี้แม้จะคล่องตัวแต่อันตรายก็รอบด้าน ข้าคิดว่าไปพร้อมกันเถิดเจ้าค่ะ อย่างน้อยหากต้องปะทะ อย่่างไรก็ช่วยกันได้ ถึงเป็นสตรีก็มีกำลังมากกว่าคนชราและเด็ก” หากแยกกันไปนางจะไม่สามารถบอกทางได้ว่าทางใดปลอดภัย หากไปด้วยกันนางยังอ้างถึงแผนที่ ที่แม่ชีมอบให้ได้“นั่นสิ คนเยอะหน่อย แต่ยังพอป้องกันเสบียงช่วยกันได้” เหล่าบุรุษรีบช่วยกันปรึกษา ก่อนจะลงความเห็นว่าจะเดินทางออกจากหมู่บ้านทันทีในเช้ามืดพรุ่งนี่ ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปจัดการเสบียง ส่วนนางแยกตัวออกมาหาท่านป้าและท่านลุงที่ตั้งกระโจมอยู่ข้างๆกับกระท่อมนาง“ตอนเจ้าหายไปใจข้าจะขาด ชีวิตนี้ยังไม่ทันได้ตอบแทนบุญคุณที่ครั้งนึงคนสกุลหวงช่วยเหลือคนสกุลลั่วไว้จากภัยแล้ง หนิงหนิง…ต่อไปนี้อยู่ข้างพี่เขาเอาไว้ มีเหตุอันใด เจ้าต้องรีบแจ้งแก่พี่เขาก่อน” นางพยักหน้ายอมรับว่ายังรู้สึกเขินเล็กน้อยท