“อดทนหน่อยเจ้าค่ะ หากเข้าประตูเมืองไม่ได้จริงๆ เราต้องหาทางอ้อมไปที่สำนักสงฆ์ใดสักที่ ถึงตอนนั้นค่อยเอ่ยถามเอากับคนแถวนี้” คนนับพันคนที่เหมือนนอนรอความตาย ทั้งที่นอนและอาหารแทบไม่มีตกถึงท้อง บางคนนอนคลุกฝุ่นด้วยซ้ำ“ที่นี่เปิดให้คนเข้าเพียงวันละ100คนเท่านั้น” รอเฟิงฉินไปสอบถามราวๆหนึ่งก้านธูป ก็ได้ความว่าเช่นนั้น“100คน!! แต่ท่ี่นี่มีคนอพยพมาราวๆ2-3พันคน จะไม่อดตายก่อนหรือเจ้าคะ” นางคิดอย่างวิตก“มีแจกอาหารทุกเช้าแต่ส่วนใหญ่…มักไม่พอกันกิน” แหง่หล่ะคนเยอะขนาดนี้ต่อให้เป็นแคว้นที่ร่ำรวยจะเอาจากไหนมาแจกได้ทุกวัน“มีวิธีใดที่พอจะเข้าไปได้หรือไม่เจ้าคะ” จากที่คิดว่าจะหาสำนักชี หรือสำนักสงฆ์พัก นางคิดว่าตอนนี้ก็คงเต็มเช่นเดียวกัน“ต้องมีข้าวสาร10จิน ธัญพืช10จิน แป้งขาว10จิน” แค่เอ่ยมาทุกคนก็ทำหน้าทดท้อใจ และถึงแม้นางจะมีในมิติ แต่จะทำอย่างไรให้คนพวกนี้ไม่สงสัย“พี่เขย!! พี่เขยจริงๆด้วยขอรับ!!” เพราะมัวแต่ปรึกษากันจึงไม่เห็นว่ามีขบวนรถม้าเตรียมจะผ่านเข้าเมือง จนกระทั่งหานฟู่ตะโกนเรียกใครบางคนอย่าดีใจ และคนที่อยู่บนหลังม้าทั้งหมดหันมามองด้วยความตกใจใจเช่นกัน“คุณชายลั่วจริงๆเจ้าค่ะ” อิ่นหรงท
最終更新日 : 2026-07-03
