All Chapters of หนูดื้อนะเฮียรักไหวเหรอ: Chapter 61 - Chapter 70

“เฮียจะขังลินไว้ในห้องนี้จริง ๆ เหรอ เฮียขังลินได้ลงคอเหรอคะ” คนตกเป็นจำเลยเอ่ยเสียงออดเสียงอ้อน ใบหน้าสวยหวานถูไถขึ้นลงบนอกแกร่งอย่างเอาใจ เวลานี้เธอไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะต่อปากต่อคำกับเขาได้ อะไรยอมได้ก็ต้องยอมไปก่อน “ลินยอมให้เฮียขังลินไว้ในห้องนี้ก็ได้ แต่ว่าเฮียช่วยปลดโซ่ที่คอกับกุญแจมือให้ลินได้ไหม ลินอึดอัด!”“คนทำผิดไม่มีสิทธ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น” อังค์กูณฑ์วางร่างเมียเด็กลงบนเตียง เขาอุตส่าห์เปลี่ยนใจไม่ขังเธอไว้ในห้องใต้ดินก็ดีเท่าไรแล้ว “ถ้าน้องลินทำตัวดี ๆ ทำตัวน่ารัก ไม่ดื้อไม่ซน เฮียถึงจะยอมปล่อย”“ก็ได้ ๆ งื้อ เฮียขา...” มือเล็ก ๆ ที่ถูกพันธนาการดึงเอวสอบมากอดไว้อย่างทุลักทุเล ใบหน้าสวยเกยคางบนกล้ามท้องแกร่งพลางกะพริบตามองเขาปริบ ๆ “ลินน่ะเจ็บตรงที่เฮียทำไปหมดเลย เฮียต้องปลอบลินด้วยนะ ไม่งั้นลินก็ไม่ยอมเหมือนกัน”“หึ” มือหนาลูบศีรษะทุยเล็กอย่างปลอบโยน พลางโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากมนเบา ๆ เป็นการปลอบใจที่เมื่อคืนเขาทำรุนแรงกับเธอ “แบบนี้สิค่อยน่ารักหน่อย”“เฮียยอมปล่อยลินแล้วใช่ไหมคะ”“ยังหรอก”“ทำไมล่ะ ก็ลินทำตัวน่ารักแล

อังค์กูณฑ์ก้มมองแฟนเด็กด้วยความคิดมากมายในหัว เธอดูเหมือนมีอะไรอยู่ในใจตลอดเวลา“เฮีย...พรุ่งนี้ลินมีนำเสนองานวิชาเอก เฮียพาลินกลับคอนโดหน่อยได้ไหม ลินต้องกลับไปเคลียร์งานที่ยังทำไม่เสร็จ”“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ”“ตอนนี้เลยได้ไหม”อังค์กูณฑ์ขมวดคิ้วสงสัย ไพลินคนก่อนหน้านี้หายไปไหน คนที่ทำเสียงออดเสียงอ้อน ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู ยิ้มทีโลกสดใสคนก่อนหน้านี้หายไปไหนเสียแล้วทันทีที่กลับมาถึงคอนโด ไพลินก็เปิดคอมทำงานที่อาจารย์สั่ง โดยไม่ได้สนใจแฟนหนุ่มที่กำลังขนเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวราวกับจะย้ายบ้านมาไว้ที่ห้องของเธออย่างขะมักเขม้นหลังจากจัดการกับข้าวของเสร็จสรรพ อังค์กูณฑ์ก็มานั่งดื่มเบียร์เย็น ๆ มองแฟนสาวอยู่ห่าง ๆ เห็นไพลินตอนตั้งใจทำงานแล้วช่างมีเสน่ห์น่าหลงใหลเหลือเกิน จนเขาต้องแอบถ่ายรูปเธอเก็บไว้หลายรูป จากที่หลงอยู่แล้วก็ยิ่งหลงเข้าไปอีกแฟนใครน่ารักชะมัด~“น้องลินมานอนก่อนไหม ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ” เขาอยากนอนกอดแฟนเด็กจะแย่ แต่เธอกลับใจจดใจจ่ออยู่กับงานตรงหน้า และไม่มีท่าทีว่าจะเสร็จง่าย ๆ เส

“มึงจะหนีไปไหนได้ ยอมให้พ่อกอดสักทีสองทีสิลูกจ๋า” ชดพุ่งเข้าใส่ลูกเลี้ยงสาวอย่างหื่นกระหาย แม้เธอจะพยายามวิ่งหนีแต่เพราะห้องมันไม่ใหญ่นักจึงถูกจับตัวได้ในที่สุดชดพยายามจะปลดเปลื้องผ้าขนหนูของลูกเลี้ยงออก ไพลินจึงใช้จังหวะนั้นถีบอีกฝ่ายลงไปกองข้างเตียงและยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ฟาดใส่มันอย่างแรง ก่อนจะวิ่งหนีออกมานอกบ้านในสภาพไม่เรียบร้อย“ฮือ ๆ” ไพลินวิ่งไปร้องไห้ไปตามทางกลางดึกโดยไม่มีอะไรติดตัวมาแม้แต่อย่างเดียว แสงไฟรถตู้สาดเข้าตาทำให้เธอต้องหยุดวิ่งเพื่อไม่ให้เกิดอันตรายทว่ารถคันนั้นกลับจอดนิ่งสนิทตรงหน้าเธอ ทำเอาไพลินตกใจมากกว่าเดิม กลัวว่าจะเป็นพวกโรคจิตเหมือนพ่อเลี้ยง จึงตั้งท่าจะวิ่งหนีไปอีกทาง จนกระทั่งได้ยินเสียงอันคุ้นเคยของแฟนหนุ่มหยุดเธอไว้เสียก่อน“น้องลิน!” อังค์กูณฑ์รีบลงจากรถวิ่งมาดูคนรักที่อยู่ในสภาพหวาดกลัวจนตัวสั่น ยิ่งเห็นน้ำตานองหน้าเธอก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ไพลินเห็นว่าเป็นแฟนหนุ่มก็พุ่งตัวเข้าไปกอดพร้อมกับปล่อยโฮร้องไห้ออกมา อังค์กูณฑ์จึงถอดเสื้อสูทตัวโคร่งคลุมร่างเธอไว้แล้วพาขึ้นรถทันที“เกิดอะไรขึ้น! ทำไมถ

หลายวันต่อมา...อังค์กูณฑ์ให้คนขับรถจากที่บ้านมารอรับไพลินที่มหาวิทยาลัย ทำเอาหญิงสาวถึงกับงงเพราะเขานัดกับเธอเอาไว้ซะดิบดีว่าวัันนี้จะไปทานข้าวดูหนังด้วยกัน“อ้าว แล้วเฮียไฟล่ะคะ”“ผมไม่ทราบครับ คุณไฟให้มารับแต่ไม่ได้แจ้งอะไรไว้ครับคุณลิน” คนขับรถกล่าวกับเธอด้วยท่าทางนอบน้อมไพลินจึงขอตัวสักครู่เพื่อติดต่อหาอังค์กูณฑ์ เนื่องจากปกติเขาไม่เคยให้ใครมารับเธอนอกจากตัวเขาเอง แต่กว่าเขาจะรับสายเธอรอจนสายเกือบตัดไป“ฮัลโหลเฮีย ทำไมวันนี้ไม่มารับลินคะ” ไพลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแง่งอน(เฮียติดธุระกะทันหันน่ะ ขอโทษนะที่วันนี้เฮียพาน้องลินไปกินข้าวดูหนังไม่ได้ พรุ่งนี้เฮียชดเชยให้นะ)“เชอะ! โทษฐานที่เฮียผิดนัดลิน คืนนี้ลินจะกลับไปนอนที่คอนโด ไม่ไปบ้านเฮียเหมือนกัน”(เด็กเจ้าเล่ห์ เล่นไม้นี้เลยเหรอฮึ) อังค์กูณฑ์ว่าพลางหัวเราะออกมา เขารู้ว่าเธอต้องการอิสระจากเขาแค่ไหน น้ำเสียงที่เอ่ยเมื่อครู่ดูดีใจไม่น้อยเลย (เฮียยอมตามใจน้องลินหนึ่งวันก็ได้ กลับถึงคอนโดแล้วส่งข้อความมาบอกเฮียด้วยนะ)“ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเพราะว่

พรึ่บ!อังค์กูณฑ์ปล่อยแฟนสาวที่ดิ้นพล่านอยู่บนบ่าของเขาลงบนเตียงอย่างแรง จนเธอต้องลุกขึ้นมานั่งอย่างทุลักทุเล พลางสะบัดหน้าไปมาไล่ความเมาเมาอย่างเดียวไม่พอยังโดนอุ้มห้อยหัวให้มึนซ้ำเข้าไปอีก“เป็นใครฮะ! มีสิทธิ์อะไรมาทำกับลินแบบนี้?” ไพลินพยายามประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะตะโกนถามเสียงอ้อแอ้ ภาพคนตรงหน้าเบลอเกินไป เธอมองไม่ชัด“เฮียก็ผัวหนูไง เอากันทุกวันไม่เรียกว่าผัวให้เรียกว่าอะไร”“ผะ...ผัวลินเหรอ” คนเมาได้ที่ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พยายามมองใบหน้าหล่อ ๆ ที่บอกว่าเป็นผัวของเธอ ก่อนจะเห็นเต็มตาว่าคนตรงหน้าคืออังค์กูณฑ์“อุ้ย! ผัวลินจริง ๆ ด้วย งื้อ เฮียไฟขา...” สองมือโอบรัดลำคอหนาไว้หลวม ๆ สะโพกเซ็กซี่ส่ายโยกไปมาตามจังหวะเพลงที่ยังก้องดังอยู่ในหูของเธอ“ถ้าหนีออกไปแรดอีก เฮียจะเอาโซ่ล่ามขาแล้วจับกระแทกให้เดินไม่ได้เลยนะน้องลิน!”“ไม่เอา ๆ ลินไม่อยากโดนล่ามโซ่ ฮือ ๆ ลินปวดหัว” ไพลินยกมือกุมขมับพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง แม้แต่อังค์กูณฑ์ก็คว้ามือเธอไว้ไม่ทัน จึงทำได้เพียงเท้าเอวจิ๊ปากมองคนเมาด้วยความระอาใจ