All Chapters of หนูดื้อนะเฮียรักไหวเหรอ: Chapter 31 - Chapter 39

“ลาพ่อเป็นครั้งสุดท้ายนะลูก ฮึก! แม่ขอโทษ ฮือ ๆ”ด้านเตโช เขากำลังให้คำปรึกษาเอวาเรื่องคดีฟ้องร้องการดูแลบุตรระหว่างเธอกับสามีเก่า ดวงตาคมปลาบเหลือบเห็นรถที่กำลังขับผ่านรั้วหน้าบ้านไปก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นดารินทร์ เขาชะเง้อมองตามแต่รถก็ขับออกไปไกลมากแล้ว“ขอบคุณเตชมากนะที่ช่วยจัดหาทนายเก่ง ๆ ให้วา แล้วก็ขอโทษที่มารบกวนเตชอีกแล้ว”“ไม่เป็นไรหรอก”“แล้วนี่เตชต้องบินไปดูงานที่ต่างประเทศอีกแล้วใช่ไหม น่าเสียดายจังไม่ได้เจอกันอีกละ วาว่าจะชวนไปทานข้าวเป็นการขอบคุณซะหน่อย”“ขอโทษด้วยนะ พอดีมีงานต่อน่ะ” เตโชส่งน้องอันนาให้เอวาอุ้ม ก่อนจะเรียกลูกน้องให้ไปส่งเธอที่บ้านปัจจุบันการทำแท้งมีสองวิธีการหลักคือการผ่าตัดและการใช้ยา ดารินทร์เลือกอย่างหลัง แม้จะรู้ว่าสิ่งที่กำลังคิดจะทำเป็นเรื่องที่ผิดมหันต์ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ ทำได้แค่ร้องไห้ขอโทษลูกในท้องนับร้อยนับพันครั้ง“ขอโทษที่แม่ปล่อยให้หนูเกิดมาลืมตาดูโลกไม่ได้”น้ำตาไหลรินอาบแก้มทั้งสองข้างไม่ขาดสาย เธอยังทำใจไม่ได้ที่จะทำเรื่องที่แย่ที่สุดในชีวิต มือเรียวไถหน้าจอมือถืออ่านกระทู้ไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งได้อ่านประสบการณ์ที่บรรดาแม่

เตโชอุ้มดารินทร์ขึ้นมาบนห้อง เด็กสาวโวยวายให้อีกฝ่ายปล่อยเธอลง ก่อนจะถูกโยนลงบนเตียงกว้าง เตโชปลดกระดุมเสื้อออก วันนี้เขาจะรวบหัวรวบหางเมียเด็กให้หายคิดถึง“ทะ...ทำอะไร”“ง้อดื้อไง” เมื่อเธอจะลุกขึ้นหนีเขาก็รวบเธอไว้ในอ้อมกอด “จะไปไหน หืม”“ปล่อยครีมนะ”“หายงอนเฮียหรือยัง ฟอด!”“ไม่!”“พรุ่งนี้ไปดูหนังกันไหม”“ครีมต้องไปส่งของให้ลูกค้า ถึงไม่มีธุระครีมก็ไม่ไป”“โกรธเฮียขนาดนั้นเลยเหรอ”“เราห่างกันสักพักดีไหม ครีมอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว”“เราก็ห่างกันสักพักเป็นเดือนแล้วนี่”“ตอนนั้นเฮียเป็นคนขอห่างกับครีม แต่ตอนนี้ครีมเป็นคนขอห่างกับเฮีย มันไม่เหมือนกัน”“แล้วดื้อจะไปอยู่ที่ไหน กลับไปอยู่ที่คอนโดไหม”“ปล่อยเช่าไปแล้วคงกลับไปอยู่ไม่ได้”“ทิชาเป็นคนเช่าห้องนั้นต่อเอง เฮียไปขอห้องคืนมาแล้ว”“ทิชา?”“น้องสาวเฮียเอง” เตโชบอกพลางกระชับกอดเอาไว้แน่น “เราจะห่างกันอีกสักพักก็ได้ แต่เฮียอยากให้ดื้ออยู่ที่คอนโดนะ อย่างน้อยเฮียจะได้ดูแลดื้อด้วย”

วันต่อมา...ดารินทร์ก็ต้องแปลกใจเมื่อเตโชเอาใจเธอด้วยการพาไปชอปปิ้งในห้าง แต่เธอแทบไม่มีอารมณ์จะซื้ออะไรจึงกลายเป็นว่าเธอมาเดินเล่นเฉย ๆ เตโชสังเกตว่าสีหน้าของเธอแทบไม่ต่างจากเมื่อวานเลย ต่างแค่ตอนนี้เธอไม่ทำหน้ายักษ์ใส่เขาแล้วเท่านั้นเองเขาอยากเอาใจเธอมาก แต่ไม่ว่าเขาจะชี้ชวนให้เธอซื้ออะไรเด็กสาวก็ไม่หือไม่อือกับเขาเลย ขนาดเขารูดซื้อของให้ไปตั้งมากมายเธอยังไม่รู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างที่ควรจะเป็น“พักหน่อยไหม เดินนานแล้ว ตรงนั้นมีร้านขนมด้วยนะ เลขาเฮียบอกว่าอร่อยมาก ไปลองกินหน่อยไหม หรือดื้ออยากกินอย่างอื่นไหม เดี๋ยวเฮียพาไป”“กินอะไรก็ได้” ดารินทร์ว่าอย่างขอไปที เธอเบื่อมากจนอยากจะหนีเขาไปให้ไกล ๆ สองเท้าเดินตามเขาไป พลางมองหาทางหนีไปด้วย หากหนีท่ามกลางคนมากมายในห้างแบบนี้คงยากที่เขาจะตามตัวเธอได้ทันแต่มันก็แค่คิดในเมื่อเขาแทบจะสิงร่างเธออยู่แล้ว แถมยังจับมือเธอไว้ไม่ปล่อย ถ้าเธอวิ่งไปก็อาจจะชนใครสักคนจนบาดเจ็บได้อีกยังไม่ทันถึงร้านขนมที่ว่าก็ผ่านร้านของใช้เด็กเสียก่อน ดารินทร์หยุดชะงักอยู่ตรงกระจกหน้าร้านพร้อมกับสายตาที่มองสิ

เป็นครั้งที่… ไม่รู้สิ เกือบร้อยได้แล้วมั้งที่เธอเผลอระเบิดอารมณ์ใส่เขาโดยควบคุมตัวเองไม่ได้ มันทำให้เธอต้องมานั่งร้องไห้เสียใจเหมือนคนเป็นบ้าอยู่แบบนี้หลังจากเริ่มใจเย็นขึ้น ดารินทร์รู้สึกแย่กับตัวเองมาก อาการท้องทำให้เธอเหวี่ยงวีนง่ายมากจนกลัวว่าพ่อของลูกจะทนไม่ไหวเข้าสักวัน “ดื้อร้องไห้ทำไมครับ” เตโชรีบเข้ามาปลอบเมื่อเห็นเธอร้องไห้ หลังจากโดนระเบิดลูกใหญ่จากเธอหล่นใส่หัวเขาหลบสายตาเด็กสาวไปอยู่เงียบ ๆ สักพักโดยไม่คิดตอบโต้ เพื่อรอให้เธออารมณ์เย็นลงแล้วจึงค่อยโผล่หน้ามาหา เขาไม่อยากให้เธอเป็นแบบนี้เลย ถึงจะรู้ว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายกำลังตั้งท้องลูกของเขาก็เถอะ แถมตอนนี้ก็ปาเข้าไปสี่เดือนกว่าแล้วด้วย เขากลัวว่าอาการของเธอจะส่งผลถึงเด็กในท้องและตัวเธอเองด้วย “ฮึก หนู…หนูขอโทษ หนูไม่อยากอาละวาดแบบนี้เลย ฮือออ…” น้ำตาเธอไหลพรากไม่หยุดขณะพูดจนฟังไม่ค่อยถนัด เตโชพยายามฟังและค่อยเช็ดน้ำตาให้อย่างปลอบประโลม “โอ๋ ไม่เป็นไรนะ เฮียไม่โกรธดื้อ เฮียเข้าใจดื้อนะครับ” “ฮือ ๆ หนูเสียใจ”