All Chapters of หนูดื้อนะเฮียรักไหวเหรอ: Chapter 51 - Chapter 60

ย้อนกลับไปเมื่อหกปีก่อน“ฮือ ๆ ทำไมวะ ทำไมเฮียไฟใจร้าย ทำไมต้องว่ากูแรงขนาดนั้นด้วย ฮือ ๆ”ไพลินร้องห่มร้องไห้เสียใจเป็นชั่วโมง ๆ เวลานี้เธอยังไม่อยากกลับบ้าน จึงจอดรถแวะนั่งริมเขื่อน อย่างน้อยก็ขอทำใจสักพัก เหตุการณ์ที่เจอในวันนี้หนักหนาสาหัสเหลือเกินสำหรับเธอ“ก็แค่ผู้ชายปากหมา เขาไม่มีค่าให้มึงรักเลยเว้ย เรากลับบ้านกันเถอะนะลิน” ดารินทร์ตบไหล่ปลอบใจเพื่อนสาวด้วยความห่วงใย ขณะเดียวกันก็คอยเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนกลับบ้านเนื่องจากตะวันใกล้จะตกดินแล้ว“กูไม่สวยเหรอ อึก! หรือว่ากูไม่น่ารักตรงไหน”“มึงสวย แล้วก็สวยมากด้วย ใครว่าเพื่อนกูไม่สวยกูตบปากเลย”“ฮือ ๆ แล้วทำไมเฮียไฟถึงขยะแขยะกู ด่ากูแรดกูไม่ว่า แต่ด่ากูแต่งหน้าสยอง กูแต่งหน้าสยองตรงไหน ฮือ ๆ”“เออนั่นดิ สยองตรงไหนวะ อีเฮียไฟนี่แม่งตาต่ำ ไม่รู้จักเทรนวัยรุ่นหรือไง”สมัยนี้ใคร ๆ เขาก็นิยมเอาอุทัยทิพย์มาทาแก้มทาปากกันทั้งนั้นแหละผู้ชายอะไร๊ตาต่ำจริง ๆครืด! ครืด!“ค่ะแม่...” ดารินทร์กดรับสายคนเป็นแม่ เธอเดินเลี่ยงออกไปคุยเงียบ ๆ ปล่อย

หลังจากที่หมออนุญาตให้ไพลินออกจากโรงพยาบาลได้ อังค์กูณฑ์ก็สั่งให้ลูกน้องเอาตัวหญิงสาวมาขังไว้ในห้องที่บ้าน ส่วนเขาออกไปทำธุระข้างนอก ปล่อยให้เธอโวยวายอาละวาดทั้งที่ยังเจ็บอยู่ โดยไม่สนใจร่างกายที่กำลังบอบช้ำเลย“ปล่อยลินออกไปนะไอ้พวกป่าเถื่อน!” หญิงสาวร้องตะโกนพลางใช้มือทุบประตูห้องไปด้วยเสียงปึงปังดังไปทั้งบ้านแต่กลับไม่มีใครกล้ามาเปิดประตูให้เธอสักคน ทุกคนต่างก็เหลือบมองและรีบเดินผ่านด้วยความกลัวกันทั้งนั้น เนื่องจากโดนเจ้านายขู่เอาไว้ว่าหากใครช่วยเธอออกมาจะต้องโดนไล่ออกไพลินโวยวายอยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมงจนเหนื่อยจึงหยุดไปเอง เธอนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงมองไปนอกหน้าต่างอย่างอ่อนล้า เจ็บตัวไม่พอยังเจ็บใจที่ถูกเขาหยามเกียรติขนาดนี้จนกระทั่งตอนเย็น สาวใช้สองคนยกอาหารเข้ามาให้ตามคำสั่งของอังค์กูณฑ์ เมื่อทั้งคู่เดินออกไปแทนที่ไพลินจะทานอาหารจะได้ทานยา มือเรียวกลับยกจานชามใส่อาหารขึ้นมาเขวี้ยงใส่ผนังทั้งสามจานเพล้ง!ทั้งผนังเปรอะเปื้อนด้วยเศษข้าว ผัก และน้ำแกงไปหมด ส่วนมากลงไปกองเรี่ยราดอยู่กับพื้น เศษจานชามที่แตกหักเสียหายกระเด็นกร

“กล้ามากนะที่ทำกับเฮียแบบนี้!” อังค์กูณฑ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบแต่แววตากลับเกรี้ยวกราด สองเท้าก้าวเดินไปยังคนตัวเล็ก ที่ผ่านมาเขาคงใจดีกับเธอเกินไปสินะ ถึงกล้าทำอะไรไม่คิดจะไว้หน้าเขาบ้างเลย“จะทำอะไร อื้อ เฮีย...” ไพลินถอยกรูดเข้าไปชิดกับผนังห้อง ก่อนจะถูกเขาคว้าข้อมือไว้แล้วดึงกระชากอย่างแรง ส่งผลให้ใบหน้าของเธอคะมำเข้าที่แผงอกแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัว“น้องลินไม่น่ารักกับเฮียแบบนี้ต้องโดนทำโทษให้เข็ดหลาบ”“ไม่เอา!” เธอเอ่ยเสียงสั่นด้วยความตกใจกลัว สองมือน้อยถูกพันธนาการด้วยกุญแจข้อมืออันเดียวกันกับที่เธอเอาไปล็อคเขาติดไว้กับเบาะ ก่อนจะถูกอุ้มพาดบ่าไปยังห้องนอนซึ่งอยู่ติดกับห้องทำงาน ห้องที่เธอกับเขาเคยเล่นบทรักสุดเร่าร้อนในคืนนั้นพรึ่บ!อังค์กูณฑ์โยนร่างเล็กลงบนเตียงกว้างอย่างไม่แรงนัก ก่อนจะเดินงุ่นง่านหาของบางอย่างในลิ้นชัก เขาจำได้ว่าเก็บมันไว้ในนั้น เพียงไม่นานเขาก็หาเจอ มันคือโซ่เหล็กขนาดใหญ่“จะไปไหน!” มือหนาดึงกระชากขาเล็กไว้ได้ทันในตอนที่เธอพยายามขยับหนี ก่อนจะตามขึ้นคร่อมบนร่างน้อย เขาใช้โซ่เหล็กอันนั้นพันกับกุญแจข้

สองชั่วโมงต่อมา...“อื้อ~” สองแขนเรียวบิดไล้ความขี้เกียจพลางส่งเสียงครางอื้อเบา ๆ ในลำคอ เธอหลับไปตอนไหน หลับไปตั้งแต่เมื่อไร อยากจะนอนต่อแต่ปวดปัสสาวะเหลือเกินสองเท้าหย่อนลงจากเตียง เดินสะลึมสะลือไปยังห้องน้ำ ทว่าประตูมันถูกล็อกจากข้างใน ไพลินจึงหันก้นพิงผนังยืนรออย่างงัวเงียพรึ่บ!อังค์กูณฑ์เปิดประตูออกมาหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จสรรพ มีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวสอบ ดวงตาคมปลาบเหลือบมองคนที่หลับสบายอยู่บนเตียง“น้องลิน!” เธอหายไปไหน? เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องก็ไร้แม้แต่เงาหัว สองเท้ารีบเดินไปยังประตูพลางตะโกนถามลูกน้องเสียงดัง “น้องลินหายไปไหน!”“ครับนาย? เกิดอะไรขึ้นครับ” พวกเขาเฝ้าอยู่หน้าห้องตลอด ยังไม่เห็นไพลินเดินออกมาจากห้องของเจ้านายเลย“พวกมึงเฝ้าหน้าห้องกันยังไงถึงไม่เห็นน้องลินหนีออกไป ตามตัวน้องลินกลับมาให้ได้”“ครับนาย” เหล่าลูกน้องรีบกระจายตัวออกไปในทันทีอังค์กูณฑ์กัดฟันกรอด เผลอแป๊บเดียวเธอหายไปอีกแล้ว อย่าให้เจอเชียวล่ะคนโดนผลักประตูกระแทกหน้าเมื่อสักครู่แง้มตัวออกมาเพ

ปึก! ปึก! ปึก! แรงกระแทกกระทั่นของอังค์กูณฑ์ที่โหมใส่ช่องทางคับแคบไม่ยั้ง ทำเอาร่างกายของไพลินสั่นคลอนไปทั้งตัว เขาจับเธอพลิกคว่ำเปลี่ยนท่าเป็นคลานเข่าและเสยเข้าหาจากด้านหลัง ความจุกที่ได้รับทำให้หญิงสาวเผลอกัดริมฝีปากจนรับรู้ได้ถึงความเค็มของเลือด “ฮือ ๆ หนูจุก อ๊ะส์ อ๊าส์” สองมือเล็กพยายามคลานหนีลงจากเตียง แต่คนข้างหลังกลับฉุดรั้งเอวคอดบางไว้มั่น “อ๊าส์” อังค์กูณฑ์คำรามลั่นเมื่อความเป็นสาวของเธอบีบรัดเขาแน่นจนปวดหนึบไปหมด ร่างกายเธอเริ่มขยับตอบกลับตามสัญชาตญาณ สะโพกแน่นแอ่นรับฝ่ามือที่ฟาดลงมาจนเป็นรอยแดง ทุกครั้งที่โดนฝ่ามือหนาฟาดความเสียวซ่านจะกระจายไปทั่วทั้งตัว ปึก! ปึก! ปึก! ยิ่งใกล้จะถึงฝั่งฝัน อังค์กูณฑ์ยิ่งโหมแรงเข้าใส่มากขึ้นอีก เสียงหอบหายใจหนักประสานกันจนดังก้องไม่แพ้เสียงครางหวานของไพลิน สองมือของเธอจิกผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่นยามเขาโจนจ้วงเข้ามาหนัก ๆ ไม่กี่ครั้งสุดท้าย ก่อนจะส่งทั้งเธอและเขาเอื้อมแตะสวรรค์ชั้นฟ้าไปพร้อมกัน ไพลินนอนหมอบพลางหายใจหอบอย่างหมดสภาพ แก่นกายเขายังกระตุกอยู่ใ