Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ก็อยู่คนเดียวมันเหงานี่ อีกอย่างคุณแม่ก็ย้ำว่าให้มาช่วยนอนเฝ้าบ้านด้วย” สิริภัทรตอบเสียงแผ่ว เจือความรู้สึกผิดในน้ำเสียง“จริงเหรอ แกคงไม่ได้เอาฉันมาเพื่อกันใครบางคนหรอกนะ”“ฉันว่าแก รีบไปซื้อของใช้ที่ลืมเถอะ” สิริภัทรตัดบทด้วยการเสนอให้เพื่อนออกไปซื้อของที่ลืม แต่แคเธอรินก็บ่นขี้เกียจ จึงเลือกที่จะโทรศัพท์สั่งให้คนขับรถที่บ้านนำมาส่งให้แทนสุดเขตที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของมืดมิดขบกรามแน่นเมื่อได้ฟังเรื่องราวนั้น ‘ยัยเพื่อนตัวดีดันมานอนค้างเสียได้’ ชายหนุ่มคิดอย่างหัวเสีย“แล้วเรื่องที่บอกว่าจะเล่าให้ฉันฟังล่ะ ตกลงเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่” แคเธอรินทักเพื่อเข้าประเด็นที่ค้างคา สิริภัทรถอนหายใจยาว แสร้งทำเสียงเรียบก่อนจะเอ่ยตอบ“ก็ไม่มีอะไรหรอก พอดีพี่เขตเค้ามาขอให้ฉันกลับไปอยู่กับเค้าเหมือนเดิม เค้าบอกว่า... เค้าเหงาน่ะ”“เหงาเนี่ยนะ! สาว ๆ ในสต๊อกมีเยอะแยะถมเถ ยังจะกล้ามาบอกว่าเหงาอีก นี่เค้าจะมาไม้ไหนกับเธออีกเนี่ยภัทร” แคเธอรินเบรกเสียงสูง“เฮ่อ!!... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”“หรือว่า... เขาลืมแกไม่ได้กันแน่ แต่จะว่าไปแกก็เสน่ห์แรงเหมือนกันนะเนี่ย แสดงว่าคืนนั้นที่แกลงทุนแต่งตัวคงจะ

ทั้งสองยังคงปะทะคารมกันอยู่ตรงหน้าบ้านอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของแคเธอรินดังขึ้น หญิงสาวรีบกดรับสายทันที ปลายสายคือคนขับรถที่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลเพราะหลงทางเนื่องจากมืดไปทั้งซอย และแจ้งว่าตอนนี้จอดรถรออยู่ซอยถัดไป ซึ่งไม่สามารถขับทะลุเข้ามาตรงซอยบ้านของสิริภัทรได้ เนื่องจากมีรถจอดขวางทางอยู่“มีอะไรหรือเปล่า ให้พี่ช่วยอะไรมั้ย” ฐากูลเห็นใบหน้าที่เป็นกังวลท่ามกลางความมืดสลัวของแคเธอรินจึงเอ่ยปากช่วยเหลือ“คนขับรถที่บ้านดันไปผิดซอยค่ะ” แคเธอรินบ่นอุบหน้านิ่วคิ้วขมวด“แล้วตอนนี้เค้าอยู่ไหนล่ะ ให้พี่พาไปก็ได้นะ”“จอดซอยถัดไปค่ะ เดี๋ยวแคทไปเอาจักรยานต์ในบ้านปั่นไปดีกว่า”“ไม่ต้องหรอกแคท” ฐากูลได้โอกาสทองจึงรีบเสนอทางเลือกทันที“เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวพี่พาแคทเดินลัดผ่านตัวบ้านของไอ้เขตไปฝั่งตรงข้ามเอง สวนหลังบ้านมันมีประตูเล็ก ๆ ทะลุออกไปซอยนั้นได้พอดี จะได้ไม่ต้องเดินอ้อม”แคเธอรินชั่งใจครู่หนึ่ง ท่ามกลางความมืดมิดและสถานการณ์บังคับ เธอจึงยอมพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้“ก็ได้ค่ะ แต่ห้ามทำอะไรแคทแบบคืนนั้นนะ ถ้าทำแคทโกรธจริง ๆ ด้วย”“โอ๊ยย!!...พี่ไม่ทำแบบเดิมแล้วเข

“พี่พูดกับภัทรแบบนี้อีกแล้ว...” ดวงตากลมโตสั่นระริก มองสบตาเขาอย่างค้นหาความจริง“ก็พี่พูดความจริงนี่ครับ... ยังไงชีวิตพี่ก็ขาดภัทรไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มจูบซับน้ำตาที่หางตาเธออย่างอ่อนโยน ละมุนละไมจนเธอใจอ่อนยวบ“แต่... แต่ภัทรต้องไปเรียนต่อนะคะ”“พี่จะตามไปหาภัทรเอง ภัทรอยู่ไหน พี่ก็อยู่นั่นแหละ...”คำพูดของเขาทำให้สิริภัทรหน้าร้อนผ่าว หัวใจพองโตจนลืมความโกรธเคืองและอาการขัดขืนก่อนหน้านี้ไปจนสิ้น ยินยอมเปิดทางให้คาสโนวาอย่างสุดเขตขยับกายสอดประสาทความแข็งแกร่งเข้าสู่ความอ่อนนุ่ม ย่ำยีและตีตราจองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความมืดมิด“ซี๊ดดด... อ่าห์ ภัทรจ๋า แน่นเหลือเกิน ” สุดเขตครางเครือเสียงพร่า สะโพกสอบขยับไหวตอกย้ำความแข็งแกร่งเข้าสู่ความคับแน่นอย่างหนักหน่วง ช่องทางรักอันอ่อนนุ่มตอดรัดจนแทบคลั่ง ตัวตนของเขาจมดิ่งเข้าไปในช่องทางรักที่ชื้นแฉะ สิริภัทรแยกเรียวขาออกกว้างและโอบรอบเอวสอบเอาไว้“ค่อยๆ นะ... พี่เขต อื้มมม อร๊ายยย เสียว... อึ้ก พี่เบาสิคะ”หญิงสาวครางซ่านส่ายหน้าไปมาจนเส้นผมสลวยกระจายเต็มหมอนหนา มือบางทั้งสองข้างจิกเข้าที่ลาดไหล่หนาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านล้ำลึกที่แล่นริ้วไปทั่วส

หลายวันต่อมา...แคเธอรินที่พยายามติดต่อสิริภัทรทางโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้าวันนี้ทว่ากลับไม่มีคนรับสาย ด้วยความห่วงใยเพื่อนสนิทจับใจทำให้เธอตัดสินใจเดินทางมาหาถึงที่บ้านทันทีหญิงสาวก้าวลงจากรถ แล้วเดินตรงไปยังประตูรั้วหน้าบ้านอย่างแปลกใจ เมื่อพบว่ากลอนบานเลื่อนเหล็กไม่ได้ถูกล็อกไว้... แม้แต่ประตูไม้บานใหญ่ทางเข้าตัวบ้านก็แง้มอ้าไว้เพียงนิดเดียวจนน่าประหลาดใจเหตุผลที่บ้านหลังใหญ่ไร้การป้องกันจนใครก็สามารถเดินเข้าออกได้ง่ายดายเช่นนี้... ก็เพราะเมื่อคืนก่อน สุดเขต ผู้ชายใจร้ายคนนั้น เพิ่งจะเดินย่องออกจากบ้านหลังนี้ไปอย่างยโสโอหัง หลังจากที่เขาใช้กำลังขืนใจ ย่ำยีเรือนร่างของสิริภัทรจนสมอารมณ์ปรารถนาและทิ้งรอยแผลใจไว้ให้เธออย่างเลือดเย็น ชายหนุ่มออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาแยแสใส่ใจหรือช่วยปิดล็อกประตูให้เธอเลยสักนิดแคเธอรินผลักบานประตูเข้าไปด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจ บรรยากาศภายในบ้านเงียบงัน หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเท้าขึ้นไปยังห้องนอนบนชั้นสองอย่างระมัดระวัง แต่บรรยากาศเงียบเหงาพิกลกลับทำให้เธอใจหายวาบ มือบางค่อยๆ ดันประตูห้องนอนของเพื่อนสาวเปิดออก และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอาหัวใจดวง

หลังจากที่แคเธอรินเดินออกจากห้องพักฟื้นไปได้ไม่นาน สุดเขตก็เดินทางมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย เขายืนนิ่งมองหมายเลขห้องอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะผลักประตูเปิดเข้าไปข้างในอย่างไม่ลังเล ร่างบางของสิริภัทรนอนหลับอยู่อย่างซบเซาบนเตียง โดยมีผ้าห่มขนหนูสีขาวคลุมทับเรือนร่างไว้เกือบจรดคอชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วย ก่อนจะทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ที่ตั้งชิดขอบเตียง นัยน์ตาคู่คมทอดมองใบหน้าหวานที่ซีดสลดด้วยความรู้สึกสับสนในอก“ภัทร... เป็นไงบ้าง เรื่องเมื่อคืน พี่ขอโทษนะ” สุดเขตเอื้อมมือหนาไปกุมมือบางขึ้นมา แล้วโน้มใบหน้าลงไปจูบซับเบาๆ ที่หลังมือของเธอ สัมผัสจากริมฝีปากของเขานุ่มนวล แผ่วเบา และอ่อนหวานราวกับปีกผีเสื้อร่อนลงแตะผิวน้ำ หญิงสาวที่เคลิ้มหลับค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ กะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ภาพมัว และเมื่อเห็นชัดเจนว่าคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงคือสุดเขต ไม่ใช่เพื่อนสนิทอย่างแคเธอริน“พี่เขต!...” สิริภัทรอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อรู้ว่าคนที่เห็นตรงหน้าคือคนจริงๆ ไม่ใช่ภาพหลอน หญิงสาวรีบชักมือออกจากการกุมกักของมือใหญ่ที่เคยอบอุ่นนั้นทันที สัมผัสหอมหวานอ่อนโยนที่แผ่ซ่านเมื่อครู่พลันเลือนหายไป