All Chapters of เล่ห์รักยัยตัวร้าย: Chapter 71 - Chapter 79

สุดเขตทนความซาบซ่านไม่ไหว ชายหนุ่มรั้งร่างบางขึ้นมา ดันเธอนอนหงายลงบนเตียงกว้างอีกครั้ง ก่อนจะจับเรียวขาสวยทั้งสองข้างแยกออกกว้าง เขาซุกใบหน้าลงไปที่ร่องรักฉ่ำหวานอีกหน จ้วงจูบและใช้ปลายลิ้นรุกรานเกสรดอกไม้ดอกงามอย่างหิวโหย บดส่ายลิ้นช่ำชองถูไถจนร่างบางเกร็งกระตุก สองฝ่ายแลกเปลี่ยนความสุขสมและปรารถนากันและกันอย่างถึงพริกถึงขิง“อร๊ายยย!!!... พี่เขตขา... อื้อออ!” เสียงร้องหวานหลุดออกมาอย่างกักเก็บไม่อยู่ ยามเมื่อปลายลิ้นร้อนสากของสุดเขตจ้วงลึกและละเลียดบดส่ายอยู่ตรงจุดไวสัมผัสกลางร่องรัก สิริภัทรบิดเกร็งเรือนร่าง เคลื่อนสะโพกส่ายรับจังหวะจูบอันหิวกระหายด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กายสองปีเต็มๆ ที่ร่างกายนุ่มนวลนี้ร้างราจากสัมผัสของเขา ความโหยหาที่ถูกเก็บกดเอาไว้บัดนี้แตกทะลักออกมาดุจเขื่อนทะลัก!สุดเขตไม่ปล่อยให้เวลาลอยนวลไปเปล่าๆ ชายหนุ่มดันตัวเองขึ้นทาบทับ รั้งขาเรียวสวยให้แยกออกกว้าง ก่อนจะจับแกนกายแข็งขึงอุ่นร้อนจ่อเข้ากับปากทางรักที่เปียกชื้นฉ่ำหวาน เขาดันกายสอดแทรกความใหญ่โตตึงเครียดเข้าไปในกายเธอทีเดียวจนสุดทาง!พรวด!“อ๊าาา!... พี่เขต!... อ๊ะ... อื้อออ!”สิริภัทร

“น้องภัทร!!!” สุดเขตเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย มือหนาควานหาข้างลำตัว แต่เมื่อพบเพียงความว่างเปล่าก็เบิ่งตาตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว รอยบุ๋มบนหมอนใบข้าง ๆ ยืนยันว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความฝัน“ภัทร...!”เขาตะโกนเรียกเสียงดังลั่น หลังจากคว้าเสื้อเชิ้ตที่ถอดทิ้งไว้เมื่อคืนมาสวมใส่อย่างลวก ๆ ก็รีบวิ่งไปดูในห้องน้ำเป็นอันดับแรก แต่ก็ไร้เงา ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องนั่งเล่น... ไม่มีสิริภัทรอยู่เลย สุดเขตเริ่มใจคอไม่ดี จึงตัดสินใจวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งเพื่อเปิดตู้เสื้อผ้า คราวนี้เขาถึงกับชะงักกึก เพราะตู้เสื้อผ้าว่างเปล่าไม่มีเสื้อผ้าเหลือสักชิ้น สิ่งของบนโต๊ะเครื่องแป้งก็หายไปต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิงสุดเขตไม่รอช้า รีบคว้ากุญแจรถแล้วตรงดิ่งกลับไปยังบ้านทันที แต่เขาไม่ได้จอดรถที่บ้านของตัวเอง จุดหมายคือบ้านของเธอเสียงหัวเราะใสคุ้นหูทำให้ชะงักฝีเท้า ก่อนจะก้าวเข้าไปช้า ๆ เหมือนโดนมนต์สะกด ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก... สิริภัทรอยู่ในชุดอยู่บ้านสบาย ๆ กำลังนั่งเล่นกับลูกชาย โดยมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่ห่าง ๆน้องคุณเดินเตาะแตะตรงเข้ามาหา

“ภัทรครับ...ผมว่าคุณกลับไปพร้อมสามีคุณเถอะครับ” วิศรุตเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลเยือกเย็น ผิดกับสุดเขตที่กำลังยืนตระหง่านเหมือนยักษ์วัดแจ้งที่พร้อมจะพังทลายทุกอย่างตรงหน้า ราวสวรรค์กับนรกเลยทีเดียวสุดเขตตาโตด้วยความโทสะ เมื่อได้ยินสรรพนามและน้ำเสียงสนิทสนมที่ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ใช้เรียกภรรยาของเขา เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดเกร็ง เตรียมจะเงื้อหมัดประเคนใส่หน้าอีกฝ่าย หากฐากูลและแคเธอรินไม่ได้ปราดเข้ามาล็อคตัวและห้ามไว้เสียก่อน“ภัทรกลับเถอะ...อย่าให้มีเรื่องมีราวกันเลยนะ” แคเธอรินรีบเข้าไปกระซิบข้างหูเพื่อนสาว เพราะเห็นแววตาของสุดเขตแล้วบอกตรงๆ ว่ากลัวใจชายหนุ่มเหลือเกิน ขืนมีเรื่องตรงนี้ เช้าวันพรุ่งนี้คงได้ขึ้นหน้าหนึ่งทุกสำนักแน่“กลับก็ได้...” สิริภัทรเอ่ยเสียงกระแทกกระทั้นประชดประชันใส่สุดเขต ก่อนจะหันไปยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับวิศรุต“ภัทรเห็นแก่คุณวิศรุตนะคะ...เอาไว้วันหลังเราค่อยนัดเจอกันใหม่นะคะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ท่าทางทำทีจะโน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มวิศรุต แต่ชายหนุ่มรีบเบี่ยงตัวออกเล็กน้อยพลางเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน“ฉันจะไม่ช่วยแกแล้วนะยะ ดูสิผัวแกดุอะ ฉันไม่อยากโดนต่อเว้ย”สิริภั

เมื่อกลับมาถึงบ้าน สิริภัทรย่องเบาๆ ไปยังห้องรับแขกที่สุดเขตยึดเป็นห้องนอนในช่วงหลายวันมานี้ เธอค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปเบาๆ เพราะคิดว่าเขาคงหลับไปแล้ว แต่กลับต้องใจหายวาบเมื่อพบแต่ความว่างเปล่า ข้าวของเครื่องใช้ของเขาหายไปทั้งหมดสิริภัทรเดินเข้าไป เอามือลูบผ้าคลุมเตียงที่เย็นชืดด้วยความใจลอย แต่ขณะกำลังจะหมุนตัวกลับ สายตาของเธอดันไปสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่ข้างเตียง หญิงสาวก้มลงหยิบมันขึ้นมาดู...มันคือรูปถ่ายของตัวเธอเอง ใบหน้างามหันมายิ้มให้กล้องอย่างเป็นธรรมชาติ ผมยาวสลวยปล่อยสยายเคลียไหล่ มันคือรูปของเธอเมื่อสามปีก่อน!สุดเขตไปเอามาจากไหนกัน แล้วเธอก็นึกออก...รูปนี้เคยวางอยู่ที่หัวเตียงในห้องนอนของเธอ ก่อนที่เธอจะเดินทางไปเรียนต่อฝรั่งเศส ชายหนุ่มคงแอบหยิบมันมาเก็บไว้ สิริภัทรบรรจงวางรูปนั้นไว้ที่หัวเตียง ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับขึ้นห้องนอน ไปหอบหมอนและผ้าห่มของตัวเอง ลงมานอนที่ห้องพักแขกห้องนี้ ห้องที่มีกลิ่นกายของเขาตกค้างอยู่ทางด้านฐากูลและแคเธอริน ทั้งสองตัดสินใจแวะไปที่บ้านของสุดเขต เพราะอยากช่วยปลอบใจเพื่อน และก็เป็นอย่างที่คิด สุดเขตนั่งนิ่งอยู่ในห้องรับแขกที่มืดมึน

งานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสสุดหรูหรา บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขและความยินดีของเหล่าแขกเหรื่อ กระทั่งเวลาสำคัญล่วงเลยมาถึง ส่งตัวเข้าหอ ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายต่างมอบพรให้อย่างอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความเมตตา“รักกันมากๆ นะลูก หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน น้องภัทรแต่งงานแล้วอย่าแสนงอนนักนะลูก... ตาเขต น้าฝากน้องด้วย คิดซะว่าเป็นทั้งเมียทั้งน้องนะลูก” คุณลดาวัลย์เอ่ยเตือนด้วยความรักและห่วงใย บ่าวสาวรับคำอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะก้มลงกราบตักผู้ใหญ่อย่างอ่อนน้อม“แม่ดีใจมากที่ได้น้องภัทรมาเป็นลูกสะใภ้ สุดเขตต้องรักน้องให้มากๆ นะ แล้วก็... รีบมีหลานให้แม่เยอะๆ นะ แม่จะเลี้ยงเองไม่บ่นเลยจ้ะ” คุณหญิงญาดาเอ่ยอย่างอารมณ์ดี พร้อมส่งยิ้มเอ็นดู ทำเอาสิริภัทรหน้าแดงแปร๋นซับสีเลือดด้วยความขินอายเมื่อผู้ใหญ่ทุกท่านก้าวออกจากห้องหอ ล็อกประตูปล่อยให้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของคู่บ่าวสาว สิริภัทรก็รีบลุกขึ้นจากเตียงทันทีด้วยความลุกลี้ลุกลน“จะไปไหนจ๊ะ... ที่รัก” สุดเขตฉุดข้อมือเรียวของภรรยาไว้ นัยน์ตาทอดมองด้วยความยั่วเย้า“ไปอาบน้ำค่ะ” สิริภัทรตอบหน้าแดง ก้มหน้างุดไม่ยอมสบตาคม“ให้พี่ช่วยรูดซิปให้ดีกว่านะ...”สุดเขตไม่